15 ARAW BAGO ANG KASAL NAMIN, DINALA AKO NG FIANCÉ KO SA SAMPUNG ARAW NA BAKASYON BAGO NIYA AKO IPAGPALIT SA SECRETARY NIYA, PERO NAUNA AKONG MAGPAALAM

15 ARAW BAGO ANG KASAL NAMIN, DINALA AKO NG FIANCÉ KO SA SAMPUNG ARAW NA BAKASYON BAGO NIYA AKO IPAGPALIT SA SECRETARY NIYA, PERO NAUNA AKONG MAGPAALAM
“Gusto kong makasama ka nang sampung araw, Emily. Tayong dalawa lang. Pagkatapos, saka natin pag-usapan ang relasyon natin.”
Personal na inayos ng fiancé kong si Alexander Reed ang lahat para sa bakasyon namin. Mula sa hotel hanggang sa mga restaurant at pasyalan.
Akala niya masayang-masaya ako.
Hindi niya alam na ilang oras bago iyon, nabasa ko ang usapan nila ng ibang babae.
“Sampung araw. Countdown bago tayo tuluyang maghiwalay.”
“Pagkatapos noon, sasama ka na sa akin?”
“Oo.”
Anim na taon na kaming magkasintahan. Noong nag-propose si Alexander, wala man lamang singsing o bulaklak. Nasa kasal kami ng mga kaibigan nang bigla niyang itanong:
“Emily, bakit hindi rin tayo magpakasal?”
Agad akong pumayag.
Pagkaraan ng ilang linggo, binigyan niya ako ng simpleng engagement ring na magkasama naming pinili.
Ngayon, habang inaayos niya ang mga maleta namin, alam kong ang sampung araw na iyon ay paraan niya para magpaalam.
Inihanda pa niya ang gamot ko sa allergy at paborito kong scarf.
Sandali kong nagawang magkunwaring mahal pa rin niya ako.
Hanggang sa dumating ang secretary niyang si Olivia.
Lahat ng empleyado ni Alexander ay tinatawag akong “future Mrs. Reed.” Si Olivia lang ang hindi.
“Good morning, Miss Carter.”
Habang tinutulungan ako ni Alexander na isuot ang coat ko, ngumiti si Olivia.
“Olivia na lang ang itawag mo sa akin. Ganoon naman ang tawag sa akin ni Alexander.”
Biglang natigilan ang mga kamay ng fiancé ko.
Sa airport, binigyan ni Olivia si Alexander ng paborito nitong kape. Sa VIP lounge, malambing siyang nagpaalam.
“Kung may kailangan ka habang nagbabakasyon, tawagan mo lang ako. Kahit anong oras.”
Ngumiti si Alexander at sinundan siya ng tingin hanggang sa mawala ito sa dami ng tao.
Kilala ko ang tinging iyon.
Ganoon niya ako tingnan noong bago pa lang kami.
Hindi pala nakalimot magmahal si Alexander. Tumigil lang siyang mahalin ako.
Ang una naming destinasyon ay ang baybaying lungsod kung saan namin ipinagdiwang ang unang anibersaryo namin. May inihanda siyang romantic dinner sa harap ng dagat, kasama ang paborito kong puting rosas.
Nang gabing iyon, habang mahimbing siyang natutulog, umilaw ang cellphone niya.
Si Olivia.
“Tulog na ba siya?”
“Huwag mong kalimutan ang pangako mo. Pagkatapos ng ikasampung araw, hindi mo na kailangang magkunwaring mahal mo siya.”
Sumunod ang larawan ng isang engagement ring.
“Kailan mo sasabihin sa kanya na para sa akin ang singsing na ito?”
Nabasa ko ang sagot na inihanda ni Alexander bago siya nakatulog.
“Sa huling araw. Sa mismong lugar kung saan ako nag-propose sa kanya.”
Tumayo ako at kinuha mula sa maleta ang isang maliit na velvet box.
Nasa loob ang sarili kong engagement ring.
Akala ni Alexander, mayroon siyang sampung araw para magpaalam sa akin.
Hindi niya alam na may desisyon na rin akong ginawa bago pa kami sumakay ng eroplano.
Sa ikatlong araw, dinala niya ako sa isang restaurant na dati naming pinupuntahan noong nagsisimula pa lamang ang negosyo niya.
Noon, halos wala siyang pera. Ako ang nagbayad ng renta sa apartment namin, gumawa ng mga presentation para sa mga kliyente niya at nagtrabaho hanggang madaling-araw upang matulungan siyang makabangon.
Namuhunan din ako ng ₱4.8 milyon mula sa minana ko sa aking ama.
Bilang kapalit, nagkaroon ako ng 35 porsiyentong bahagi sa kumpanya.
Habang lumalaki ang negosyo, unti-unti namang lumiliit ang lugar ko sa buhay ni Alexander.
“Emily, naaalala mo ba kung gaano tayo kahirap noon?” tanong niya habang kumakain kami.
“Oo. Pero masaya tayo.”
Tumahimik siya.
Sa ikalimang araw, nakatanggap ako ng email mula sa abogado ko.
Handa na ang mga dokumento.
May isa pa siyang natuklasan sa pagsusuri ng mga gastusin ng kumpanya.
Sa loob ng walong buwan, gumastos si Alexander ng mahigit ₱2.3 milyon para sa mga personal na biyahe, mamahaling regalo at apartment ni Olivia. Ang ilan sa mga iyon ay ipinadaan bilang business expenses.
Habang nag-iipon ako para sa kasal namin, binubuo na pala niya ang buhay na gusto niyang magkaroon kasama ang ibang babae.
Sa ikapitong araw, dinala niya ako sa isang maliit na tindahan ng mga souvenir.
Bumili siya ng dalawang magkaparehong keychain.
“Para hindi natin makalimutan ang bakasyong ito.”
Ngumiti ako.
“Sigurado akong hindi natin ito malilimutan.”
Kinagabihan, narinig ko siyang kausap si Olivia sa balkonahe.
“Kapag tapos na ito, wala na tayong kailangang itago.”
“Paano ang shares niya sa kumpanya?”
“Papipirmahin ko siya sa kasunduan. Hindi naman siya interesado sa negosyo. Gusto lang niyang magpakasal.”
Napapikit ako.
Kaya pala may dala siyang folder na ilang beses niyang sinubukang ipabasa sa akin.
Hindi lamang pala pagmamahal ko ang gusto niyang kunin.
Pati ang pinaghirapan ko sa loob ng anim na taon.
Dumating ang ikasampung araw.
Bumalik kami sa lungsod kung saan ginanap ang kasal ng aming mga kaibigan, sa mismong hotel kung saan niya ako unang inalok ng kasal.
Nagpareserba siya ng mesa sa hardin.
May mga kandila, puting rosas at dalawang baso ng champagne.
“Emily, may kailangan akong sabihin.”
Inilapag niya ang folder sa harapan ko.
“Alam mong mahalaga ka sa akin. Pero sa tingin ko, hindi na tayo dapat magpakasal.”
Tumingin ako sa kanya.
“Dahil kay Olivia?”
Nalaglag ang ngiti niya.
“Paano mo nalaman?”
“Bago pa tayo umalis.”
Namutla siya.
“Alam mo sa buong sampung araw?”
Tumango ako.
“Gusto kong makita kung kaya mo akong tingnan sa mga mata habang nagsisinungaling ka.”
Binuksan ko ang folder niya.
Nasa loob ang kasunduan para bilhin ang 35 porsiyentong shares ko sa halagang ₱4.8 milyon, ang eksaktong halagang ipinuhunan ko anim na taon na ang nakalipas.
Samantalang mahigit ₱180 milyon na ang tinatayang halaga ng kumpanya.
“Alexander, gusto mong iwan ako, pero gusto mo ring bilhin ang kinabukasan ko sa halagang ibinigay ko noong wala ka pang nararating?”
“Emily, hindi mo naiintindihan ang negosyo.”
“Talaga?”
Inilabas ko ang sarili kong folder.
May alok mula sa isa sa mga kasalukuyang shareholder na bilhin ang bahagi ko sa makatarungang halaga, alinsunod sa kasunduan ng mga shareholder.
Mayroon ding kopya ng kahilingan para sa independent audit tungkol sa mga personal na gastusing ipinadaan niya sa kumpanya.
“Hindi ko kailangan ang pahintulot mo para ipaglaban ang karapatan ko.”
Biglang nawala ang kumpiyansa niya.
“Emily, huwag mong gawin ito. Puwede nating pag-usapan ang lahat!”
“Alin? Ang kasal natin, ang kumpanya, o ang singsing na binili mo para kay Olivia?”
Hindi siya nakasagot.
Inilapag ko sa mesa ang velvet box.
“Anim na taon akong naghintay na piliin mo ako. Hindi ko na sasayangin ang ikapitong taon.”
Tumayo ako.
“Kinansela ko na ang kasal bago pa tayo umalis. Naabisuhan na ang mga bisita at inayos na ang mga reservation. Wala ka nang kailangang ipagpaliban.”
“Emily!”
“Salamat sa sampung araw, Alexander. Ngayon, alam kong tama ang desisyon ko.”
Iniwan ko siya sa gitna ng mga puting rosas.
Makalipas ang ilang buwan, natapos ang audit. Kinailangang isauli ni Alexander ang mga gastusing napatunayang hindi awtorisado, at inalis siya ng board sa posisyon bilang chief executive.
Natapos din ang pagbebenta ng shares ko sa halagang ₱63 milyon.
Nabalitaan kong hindi nagtagal ang relasyon nila ni Olivia matapos mawala kay Alexander ang posisyon at mga pribilehiyong dati niyang ginagamit upang pasayahin ito.
Isang gabi, nakatanggap ako ng mensahe mula sa kanya.
“Emily, puwede ba tayong mag-usap? Ngayon ko lang naunawaan kung gaano kalaki ang nawala sa akin.”
Hindi ako sumagot.
Nasa baybaying lungsod ako kung saan namin ipinagdiwang ang unang anibersaryo namin.
Sa pagkakataong iyon, mag-isa akong kumakain sa harap ng dagat.
May puting rosas sa mesa, isang baso ng alak at isang bagong notebook na naglalaman ng mga plano para sa sarili kong negosyo.
Wala nang engagement ring sa daliri ko.
Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon, wala rin akong hinihintay na pangako mula sa isang lalaking hindi marunong tumupad.
Akala ni Alexander, ang sampung araw na bakasyon ay huling regalo niya sa akin bago niya ako iwan.
May you like
Hindi niya alam na iyon pala ang unang sampung araw ng buhay na hindi ko na kailangang gugulin sa paghihintay sa kanya.
WAKAS.