7 ARAW AKONG PINABAYAAN NG ASAWA KO HABANG UMAABOT SA 40°C ANG LAGNAT KO! AYAW NIYA AKONG DALHIN SA OSPITAL AT SIYA LANG ANG NAGPAPALIT NG BENDA SA SUGAT KO. PERO NANG MAKATAKAS AKO AT MAKARATING SA EMERGENCY ROOM, BIGLANG NAMUTLA ANG DOKTOR PAGKATANGGAL NG GASA. “HUWAG ITATAPON ANG BENDA! TAWAGAN ANG PULIS NGAYON DIN!”

7 ARAW AKONG PINABAYAAN NG ASAWA KO HABANG UMAABOT SA 40°C ANG LAGNAT KO! AYAW NIYA AKONG DALHIN SA OSPITAL AT SIYA LANG ANG NAGPAPALIT NG BENDA SA SUGAT KO. PERO NANG MAKATAKAS AKO AT MAKARATING SA EMERGENCY ROOM, BIGLANG NAMUTLA ANG DOKTOR PAGKATANGGAL NG GASA. “HUWAG ITATAPON ANG BENDA! TAWAGAN ANG PULIS NGAYON DIN!”
Ako si Mara Santos, 31 anyos, isang auditor sa pribadong kumpanya. Apat na taon na akong kasal kay Dennis Salazar, 34 anyos, isang online web developer. Nakatira kami sa Marikina.
Para sa lahat, perpektong asawa si Dennis. Tahimik, maalaga at hindi kailanman nagtataas ng boses. Kaya buong puso akong nagtiwala sa kanya.
Nagsimula ang lahat nang magasgasan ang kanang sakong ko sa isang lumang kawad habang nag-aayos ng mga paso sa balkonahe.
Maliit lang ang sugat.
Nang makita iyon ni Dennis, agad siyang kumuha ng bote at gasa mula sa bag niya.
“Ako na ang maglilinis nito gabi-gabi, Mara.”
Kinabukasan, nilagnat ako nang 38.5°C. Sumunod na araw, umabot sa 39.5°C. Hanggang sa naging 40°C.
Ang ipinagtataka ko, sa tuwing pinapalitan ni Dennis ang benda, lalo lamang humahapdi ang sakong ko.
Eksaktong alas-otso ng gabi, pinapatay niya ang ilaw at maliit na flashlight lamang ang ginagamit. Hindi niya ako pinapayagang makita ang sugat.
“Dennis, bakit parang lalo itong namamaga?”
“Huwag mo nang tingnan, Mara. Hayaan mong gumaling. Ako ang bahala.”
Pagsapit ng ikaanim na araw, hindi ko na maigalaw ang kanang binti ko.
Umiiyak akong nakiusap.
“Dennis, please! Dalhin mo na ako sa emergency room! Hindi na ito ordinaryong trangkaso!”
Pero hindi man lang siya lumingon mula sa laptop.
“Puno ang mga ospital ngayon. Baka makakuha ka pa ng ibang sakit. Uminom ka na lang ng tubig.”
Noong ikapitong gabi, halos hindi na ako makahinga.
Bandang alas-onse, narinig ko si Dennis na tumatawa habang may kausap sa headset sa kabilang silid. Parang wala siyang pakialam na naghihirap ako.
Palihim kong kinuha ang cellphone ko at nag-book ng sasakyan papunta sa ospital sa Quezon City.
Nang dumating ang kotse, gumapang ako palabas ng bahay nang hindi niya namamalayan.
Alas-11:45 ng gabi nang makarating ako sa emergency room ng Quezon City Medical Center.
Agad akong inilagay sa wheelchair ng dalawang attendant.
Lumapit si Dr. Allan Soriano.
“Misis, gaano na katagal ang lagnat ninyo?”
“Pitong araw na po, Dok.”
Maingat niyang ginupit ang makapal na gasa sa kanang sakong ko.
Pagkatanggal ng huling sapin, bigla siyang natigilan.
Matagal niyang tinitigan ang balat ko.
Pagkatapos, lumingon siya sa head nurse.
“Huwag ninyong itatapon ang bendang iyan! Ilagay agad sa sealed specimen bag!”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Nurse, tawagan ang mga pulis. Ngayon din!”
“Dok, ano po ang nakita ninyo?” nanginginig kong tanong.
Huminga siya nang malalim.
“Mara, malubha ang impeksiyon sa sugat mo. May mga bahagi ng balat na nagsisimula nang mamatay, at may mga kakaibang nalalabing materyal sa ilalim ng benda.”
“Anong materyal po?”
“Hindi ko pa masasabing tiyak kung ano iyon. Pero may dahilan para maghinalang may inilagay sa sugat mo na hindi dapat naroon.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Ang asawa ko po ang nagpapalit ng benda.”
Napatingin sa akin si Dr. Soriano.
“Siya rin ba ang nagbabawal sa iyong magpatingin?”
Tumango ako.
“Pitong araw po akong nagmamakaawa.”
Agad niyang inutusan ang medical team na magsagawa ng blood tests, cultures at imaging. Ipinaliwanag niyang may mga palatandaan ako ng sepsis, isang mapanganib na kondisyon kapag nagkaroon ng matinding reaksiyon ang katawan sa impeksiyon.
“Unahin natin ang pagliligtas sa buhay mo,” sabi niya. “May mga bagay tayong kailangang imbestigahan, pero ang pinakamahalaga ngayon ay magamot ka.”
Binigyan ako ng intravenous antibiotics at fluids. Dahil sa kalubhaan ng aking kondisyon, agad akong sinuri ng surgical team upang malaman kung kailangan nang alisin ang mga patay at nahawaang tissue.
Bago ako dalhin sa operating room, dumating ang dalawang pulis.
Isa sa kanila si Police Lieutenant Rafael Mendoza.
“Misis Santos, sinabi ng doktor na may posibilidad na sinadya ang nangyari sa iyo. Kaya mo bang magbigay ng maikling salaysay?”
Mahina akong tumango.
Ikinuwento ko ang sugat, ang pitong araw na lagnat at ang paulit-ulit na pagtanggi ni Dennis na dalhin ako sa ospital.
“May iba pa po ba kayong napansin?” tanong niya.
Naalala ko ang maliit na bote.
“May ginagamit siyang likido na walang label. Lagi niyang sinasabing espesyal na antiseptic iyon.”
“Nasaan ang bote?”
“Sa cabinet namin sa banyo. Pero hindi ko alam kung naroon pa.”
Nang matapos ang operasyon, sinabi ni Dr. Soriano na matagumpay nilang naalis ang mga tissue na malubhang naapektuhan ng impeksiyon.
“Maaga pa para sabihing ligtas ka na sa lahat ng komplikasyon,” paliwanag niya. “Pero mabuti at nakarating ka rito. Kung nagtagal ka pa, maaaring mas lumala ang kondisyon mo.”
Napaluha ako.
Sa loob ng pitong araw, paulit-ulit kong inisip na baka nag-iinarte lamang ako, gaya ng sinasabi ni Dennis.
Ngayon, alam kong hindi ako nagkamali sa pakiramdam kong may seryosong nangyayari.
Kinabukasan, dumating ang matalik kong kaibigang si Carla.
Pagkakita sa akin, napaiyak siya.
“Mara! Bakit hindi mo ako tinawagan?”
“Akala ko kaya ko pang tiisin.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Hindi mo kailangang magtiis nang mag-isa.”
Ipinakita ko sa kanya ang mga mensaheng ipinadala ko kay Dennis noong mga nakaraang araw.
“Dennis, 40°C na ang lagnat ko. Please, hospital na tayo.”
“Stop overreacting.”
“Hindi ko na maigalaw ang paa ko.”
“Matulog ka na lang.”
“Please, natatakot ako.”
“Trust me. Alam ko ang ginagawa ko.”
Nang mabasa iyon ni Carla, namula ang mukha niya sa galit.
“Hindi ito pag-aalaga, Mara. Pinabayaan ka niya.”
Hindi ko na siya kayang kontrahin.
Makalipas ang dalawang araw, bumalik si Lieutenant Mendoza.
May dala siyang impormasyon mula sa paunang pagsusuri.
“Mrs. Santos, may nakita ang laboratoryo sa mga bendang ginamit sa iyo.”
Napahawak ako sa kumot.
“Ano po iyon?”
“May mga residue ng isang industrial cleaning compound na hindi dapat ginagamit sa bukas na sugat. Kailangan pa ng karagdagang forensic testing para makumpirma ang pinagmulan at kung paano ito napunta roon.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Industrial cleaner?”
“Opo. Hindi pa namin masasabing sinadya itong ilagay ng asawa mo. Pero seryoso ang ebidensiyang ito.”
Biglang bumalik sa isip ko ang isang pangyayari.
Tatlong linggo bago ako masugatan, may dumating na package para kay Dennis.
Nakasulat sa kahon ang pangalan ng isang industrial supply company.
Nang tanungin ko kung para saan iyon, sinabi niyang ginagamit niya sa isang electronics project.
Noon, hindi ko iyon pinansin.
Ngunit ngayon, nanginginig akong ikinuwento iyon sa pulis.
Sa tulong ng mga legal na proseso, nagsimulang kumuha ng karagdagang ebidensiya ang mga imbestigador.
Sinuri nila ang mga delivery records, komunikasyon at iba pang kaugnay na dokumento.
Doon lumitaw ang isang nakakagulat na detalye.
Dalawang buwan bago ako magkasakit, kumuha si Dennis ng life insurance policy na may coverage na ₱8 milyon.
Ako ang insured.
Siya ang pangunahing beneficiary.
Nang malaman ko iyon, halos hindi ako makapagsalita.
“Pero may insurance na po ako sa kumpanya,” sabi ko.
Tumango si Lieutenant Mendoza.
“Iba ang policy na ito. May application records kaming kailangang beripikahin.”
Hindi ko maalalang pumirma sa anumang bagong life insurance application.
Mas lalong lumalim ang aking takot nang malaman kong may electronic signature sa mga dokumento na kahawig ng pirma ko.
“Hindi ko po iyan inaprubahan,” sabi ko.
“Isasama namin iyan sa imbestigasyon.”
Kinabukasan, may dumating na mensahe mula kay Dennis.
“BABE, NASAAN KA? NAG-AALALA AKO.”
Napatingin ako sa screen.
Pitong araw akong nagmamakaawa na dalhin niya ako sa ospital.
Ngayon, bigla siyang nag-aalala?
Hindi ako sumagot.
Maya-maya, tumawag siya nang paulit-ulit.
Ipinasa ko ang mga mensahe sa pulis at sa abogado kong si Atty. Rebecca Lim.
“Hindi mo kailangang makipag-usap sa kanya nang mag-isa,” sabi ni Rebecca. “Unahin natin ang kaligtasan at paggaling mo.”
Makalipas ang isang linggo, mas malinaw na ang resulta ng forensic examination.
Ayon sa mga eksperto, ang residue sa benda ay tumutugma sa uri ng compound na nakita sa isang produktong binili sa ilalim ng account na konektado kay Dennis.
Hindi sapat ang pagtutugma lamang upang patunayang siya ang naglagay nito sa sugat. Ngunit nang isama sa mga mensahe, delivery records at iba pang ebidensiya, nagkaroon ng matibay na batayan ang mga awtoridad upang palawakin ang kaso.
May isa pang natuklasan.
Sa computer records na nakuha sa ilalim ng wastong legal na proseso, may mga dokumentong may kaugnayan sa life insurance, financial obligations at pagtatangkang baguhin ang ilang account details.
Lumalabas ding may malalaking utang si Dennis mula sa online investments na hindi niya kailanman sinabi sa akin.
Mahigit ₱3 milyon.
Nang marinig ko iyon, naalala ko ang mga gabing nakikita ko siyang nakatitig sa laptop, tahimik at iritable kapag tinatanong ko kung may problema.
Akala ko stress lamang sa trabaho.
Hindi ko alam na may itinatago pala siyang malaking krisis sa pera.
Isang hapon, dumating si Rebecca na may dalang mga dokumento.
“Mara, may kailangan tayong pag-usapan.”
“Ano iyon?”
“May indikasyon na sinubukan ni Dennis na gamitin ang personal information mo para sa ilang financial transactions. Kailangan nating ipaalam ito sa mga kaukulang institusyon at protektahan ang accounts mo.”
Napapikit ako.
“Apat na taon ko siyang minahal.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Alam ko. Pero hindi mo kailangang manatili sa sitwasyong mapanganib para patunayan ang pagmamahal mo.”
Sa mga sumunod na araw, nagsampa ang mga awtoridad ng mga kasong may kaugnayan sa posibleng sinadyang pananakit at iba pang paglabag na suportado ng ebidensiya.
Nagkaroon din ng hiwalay na pagsusuri sa mga dokumentong may kaduda-dudang electronic signatures.
Hindi ko agad nalaman ang lahat ng detalye ng imbestigasyon.
Ngunit isang bagay ang malinaw: ang lalaking pinagkatiwalaan kong mag-alaga sa akin ay naging pangunahing taong sinusuri sa nangyari.
Makalipas ang halos isang buwan, pinayagan na akong umuwi mula sa ospital.
Hindi pa ganap na magaling ang aking sakong. Kailangan ko pa ng regular wound care, rehabilitation at follow-up appointments.
Pansamantala akong tumira kay Carla.
Isang gabi, habang nakaupo ako sa sofa, bigla akong napaiyak.
“Carla, bakit hindi ko napansin?”
Umupo siya sa tabi ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Akala ko mahal niya ako. Akala ko kaya niya akong alagaan.”
Tahimik niya akong niyakap.
“Hindi mo kailangang malaman agad ang lahat ng itinatago ng isang tao para maging karapat-dapat sa kaligtasan.”
Napatingin ako sa aking paa.
May mga peklat na maaaring hindi na tuluyang mawala.
Ngunit mas masakit ang katotohanang muntik akong mamatay sa loob ng sarili kong tahanan.
Makalipas ang ilang buwan, nagpatuloy ang mga legal proceedings.
Sa korte, inilahad ang medical findings, forensic reports, mga mensahe at financial records.
Pinakinggan din ang paliwanag ng depensa.
Sa huli, napatunayan ang pananagutan ni Dennis sa mga kasong may sapat na ebidensiya, at naharap siya sa kaukulang parusa.
Hindi ko naramdaman ang saya nang marinig ang desisyon.
Ang naramdaman ko ay pagod.
At pagkatapos, unti-unting ginhawa.
Hindi na ako kailangang matakot na baka muli niya akong pigilan kapag kailangan ko ng tulong.
Sa tulong ni Rebecca, sinimulan ko rin ang proseso upang wakasan ang aming pagsasama sa pamamagitan ng naaangkop na legal na hakbang.
Hindi naging mabilis ang lahat.
May mga dokumentong kailangang ayusin, mga account na kailangang protektahan at mga gabing bumabalik ang takot ko.
Ngunit bawat araw na lumilipas, mas lumalakas ako.
Pagkalipas ng walong buwan, nakabalik ako sa trabaho bilang auditor.
Sa unang araw ko sa opisina, sinalubong ako ng mga katrabaho kong may maliit na cake.
“Welcome back, Mara!”
Napaluha ako.
Hindi dahil sa cake.
Kundi dahil sa wakas, nakabalik ako sa buhay na muntik nang mawala sa akin.
Isang Sabado, bumalik ako sa aming dating bahay upang kunin ang ilan sa mga natitira kong gamit, kasama si Carla at ang isang awtorisadong kinatawan.
Pagpasok ko sa banyo, nakita ko ang lumang cabinet kung saan inilalagay ni Dennis ang mga benda.
Matagal akong nakatayo roon.
Naalala ko ang pitong gabing pinapatay niya ang ilaw.
Ang maliit na flashlight.
Ang sakit na lalo lamang lumalala pagkatapos niyang palitan ang gasa.
At ang boses niyang paulit-ulit na nagsasabing:
“Trust me. Ako ang bahala.”
Napahawak ako sa dingding.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na ako natakot.
Dahil alam ko nang hindi lahat ng nagsasabing aalagaan ka ay tunay na nagmamalasakit.
At hindi lahat ng tahimik at mahinahon ay ligtas pagkatiwalaan.
Paglabas ko ng bahay, huminga ako nang malalim.
“Okay ka lang?” tanong ni Carla.
Tumango ako.
“Ngayon, oo.”
Makalipas ang isang taon, halos normal na akong nakakalakad.
May natira mang peklat sa aking sakong, hindi na iyon ang unang bagay na nakikita ko kapag tumitingin sa salamin.
Nakikita ko ang isang babaeng nakaligtas.
Isang babaeng natutong pakinggan ang sariling katawan at humingi ng tulong kahit may taong pilit siyang pinatatahimik.
Ako si Mara Santos, ang babaeng pitong araw na nilagnat nang hanggang 40°C habang ang sariling asawa ang nagpipilit na huwag siyang dalhin sa ospital.
Akala ko noon, ang pinakamasakit na bahagi ng aking karanasan ay ang sugat sa aking paa.
Hindi pala.
Ang pinakamahirap ay ang tanggapin na ang taong dapat sana'y nagpoprotekta sa akin ay maaaring may kinalaman sa aking paghihirap.
Ngunit sa gabing nagpasya akong tumakas at humingi ng tulong, iniligtas ko ang sarili kong buhay.
At sa sandaling sinabi ni Dr. Soriano na huwag itapon ang benda, nagsimula ring mabunyag ang katotohanang matagal na palang nakatago sa likod ng bawat pagpapalit ng gasa.
Hindi ko na mababawi ang pitong araw na iyon.
May you like
Pero nabawi ko ang aking kalayaan, dignidad at pagkakataong mabuhay nang walang takot.
WAKAS.