AKALA NG ASAWA KO, BABALIK AKO MATAPOS NIYANG PAKASALAN ANG BUNTIS NIYANG KABIT! “PAGKAPANGANAK NI TRISHA, BABALIK AKO SA IYO,” SABI NIYA HABANG INAABOT ANG DIVORCE PAPERS. PERO HABANG NAGHIHINTAY SIYA SA AKING PAGBABALIK, LIHIM AKONG NAGHAHANDA NG KASAL SA IBANG LALAKI. NANG MAKITA NG PAMILYA NIYA ANG MUKHA NG GROOM, NANGINGINIG NA TUMAWAG ANG KANIYANG INA!

AKALA NG ASAWA KO, BABALIK AKO MATAPOS NIYANG PAKASALAN ANG BUNTIS NIYANG KABIT! “PAGKAPANGANAK NI TRISHA, BABALIK AKO SA IYO,” SABI NIYA HABANG INAABOT ANG DIVORCE PAPERS. PERO HABANG NAGHIHINTAY SIYA SA AKING PAGBABALIK, LIHIM AKONG NAGHAHANDA NG KASAL SA IBANG LALAKI. NANG MAKITA NG PAMILYA NIYA ANG MUKHA NG GROOM, NANGINGINIG NA TUMAWAG ANG KANIYANG INA!
Ako si Camille Reyes, 32 taong gulang. Limang taon akong naging asawa ni Adrian Montenegro, isang mayamang negosyante sa Makati.
Dalawang taon niya akong niligawan. Sinusundo niya ako sa trabaho at inalagaan pa ang nanay ko noong naospital ito.
Akala ko, siya na ang makakasama ko habang-buhay.
PERO NAGBAGO ANG LAHAT NANG MAKILALA NIYA SI TRISHA VILLANUEVA.
Dalawampu't apat na taong gulang si Trisha at empleyada sa kumpanya niya.
Nagpanggap si Adrian na ordinaryong empleyado para malaman kung may babaeng magmamahal sa kaniya kahit walang pera.
Pero nauwi sa totoong relasyon ang kanilang laro.
Nang malaman ko, hindi man lang siya humingi ng tawad.
“Camille, huwag kang mag-overreact. Ikaw pa rin ang asawa ko.”
Mas masakit nang mag-uwi siya ng mga litrato ng ibang lalaki.
“Pumili ka. Kung may ibang babae ako, puwede ka ring magkaroon ng ibang lalaki. Para patas.”
HINDI KO AKALAING GANOON NA KABABA ANG TINGIN NIYA SA AKIN!
Hanggang isang gabi, inilapag niya ang divorce papers sa mesa.
“Buntis si Trisha. Kailangan ko siyang pakasalan. Pero pagkatapos niyang manganak, babalikan kita.”
Gusto pa niyang sama-sama naming palakihin ang bata dahil matagal ko nang desisyong huwag magbuntis.
“Camille, kilala kita. Mahal mo ako. Alam kong maghihintay ka.”
Pumayag akong makipaghiwalay.
PERO HINDI PARA HINTAYIN SIYA.
Minsan, narinig ko siyang nagyayabang sa mga kaibigan niya.
“Kapag nanganak na si Trisha, babalik ako kay Camille. Siguradong tatanggapin niya kami.”
Doon ko tuluyang naunawaan kung gaano niya binabalewala ang nararamdaman ko.
Lumipas ang ilang buwan.
Nasa Cebu ako, abala sa paghahanda ng kasal ko sa ibang lalaki, nang tumawag si Adrian.
“Camille, may nagsabing ikakasal ka raw ngayon.”
“Hindi,” sagot ko.
Totoo iyon. BUKAS PA ANG KASAL KO!
Tumawa siya.
“Alam kong hindi mo gagawin iyon. Pagkapanganak ni Trisha, magiging pamilya ulit tayo.”
Tahimik kong tinapos ang tawag.
Maya-maya, pumasok ang wedding coordinator na may dalang sobre.
May litrato iyon mula sa wedding rehearsal namin ng lalaking pakakasalan ko.
Pero nanlamig ako nang mabasa ang nakasulat sa likod.
“NAIPADALA NA ANG LITRATONG ITO SA OPISINA NI ADRIAN MONTENEGRO. NAKITA NA NIYA ANG MUKHA NG GROOM.”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
ANG NANAY NI ADRIAN ANG TUMATAWAG!
“Camille… sabihin mong hindi totoo ang nakita namin,” nanginginig niyang sabi.
“Bakit po?”
Halos pabulong niyang sinabi ang sumunod na mga salita...
“SI GABRIEL BA TALAGA ANG PAKAKASALAN MO? ANG LALAKING PINAGKAKAUTANGAN NG BUONG KUMPANYA NAMIN?”
Napapikit ako.
Kaya pala ganoon ang reaksiyon nila.
Ang lalaking pakakasalan ko ay si Gabriel Salazar, 36 taong gulang, isang negosyanteng nakabase sa Cebu.
At hindi siya basta kakilala ng pamilya Montenegro.
SIYA ANG PANGUNAHING INVESTOR NA NAGLIGTAS SA KUMPANYA NI ADRIAN NOONG MALAPIT NA ITONG MALUGI!
“Camille, anak, pakiusap,” nanginginig na sabi ng dating biyenan kong si Victoria Montenegro. “Hindi mo ba alam kung gaano kalaking problema ang maaaring idulot nito?”
“Alin po, Mama Victoria? Ang pagpapakasal ko o ang katotohanang hindi na ako babalik kay Adrian?”
“Hindi mo naiintindihan. Kapag nalaman ni Gabriel ang mga ginawa ni Adrian sa iyo—”
“Alam na niya.”
Biglang tumahimik ang kabilang linya.
“Lahat po, Mama Victoria. Alam niya ang tungkol kay Trisha. Ang pagbubuntis. Pati ang sinabi ni Adrian na babalikan niya ako pagkatapos manganak ng ibang babae.”
“Diyos ko…”
“Pero may isa pa po kayong hindi alam.”
“Ano iyon?”
“Hindi ako nagpakasal kay Gabriel para maghiganti. Minahal niya ako noong panahong halos hindi ko na kayang mahalin ang sarili ko.”
Ibinaba ko ang telepono.
Ngunit hindi pa ako nakakadalawang hakbang nang tumunog itong muli.
SI ADRIAN NA!
“CAMILLE! ANONG KALOKOHAN ITO?!”
Hindi ako sumagot agad.
“Gabriel Salazar?! Siya ang pakakasalan mo?!”
“Oo.”
“Ginagawa mo ito para saktan ako!”
Napangiti ako nang mapait.
“Adrian, hindi lahat ng desisyon ko ay tungkol sa iyo.”
“Hindi mo siya kilala!”
“Mas kilala ko siya kaysa sa pagkakakilala ko sa iyo noong pinakasalan kita.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos, malamig niyang sinabi:
“Hindi mangyayari ang kasal na iyan.”
Doon ko tuluyang ibinaba ang tawag.
HINDI KO NAKILALA SI GABRIEL DAHIL SA PERA NIYA.
Tatlong buwan matapos ang paghihiwalay namin ni Adrian, lumipat ako sa Cebu upang tumulong sa maliit na architectural design studio ng kaibigan ko.
Doon ko nakilala si Gabriel.
Isa siya sa mga kliyenteng nagpapaayos ng lumang bahay ng kanyang lola.
Noong una, hindi ko alam na milyonaryo siya.
Simple siyang manamit, mahilig sa kape at mas pinipiling makipag-usap sa mga manggagawa kaysa umupo sa opisina.
Isang hapon, nadatnan niya akong umiiyak sa parking lot.
Katatapos lang tumawag ni Adrian.
“Camille, huwag mong kalimutang pansamantala lang ito. Kapag maayos na ang lahat, babalik tayo sa dati.”
Nang makita ako ni Gabriel, hindi siya nagtanong agad.
Iniabot lamang niya ang isang panyo.
“Hindi mo kailangang magpaliwanag,” sabi niya.
Iyon ang unang pagkakataong may lalaking hindi nagpilit na malaman ang dahilan ng pagluha ko.
Sa mga sumunod na buwan, naging magkaibigan kami.
Nalaman niyang hiwalay ako at dumaraan sa masakit na yugto ng buhay.
Hindi niya ako minadali.
Hindi niya ginamit ang kanyang yaman para mapahanga ako.
At nang sabihin kong matagal ko nang piniling huwag magkaanak, hindi niya sinubukang baguhin ang isip ko.
“Camille,” sabi niya minsan, “hindi kita minamahal dahil sa mga bagay na maaari mong ibigay sa akin. Mahal kita dahil sa kung sino ka.”
Doon ko naramdaman ang pagkakaiba.
Kay Adrian, kailangan kong magtiis upang mapanatili ang relasyon.
Kay Gabriel, hindi ko kailangang isakripisyo ang sarili ko para mahalin.
Ngunit nang magpasya kaming magpakasal, may isang mahalagang bagay kaming inayos muna.
Dahil sa Pilipinas, hindi sapat ang simpleng pagpirma sa divorce papers upang matapos ang isang kasal.
Matapos ang kinakailangang legal na proseso at pagkilala sa bisa ng aming paghihiwalay ayon sa naaangkop na batas, nakumpirma ng aming abogado na malaya na akong magpakasal muli.
Hindi ako papasok sa bagong kasal habang may nakabinbing legal na hadlang.
At alam iyon ni Gabriel.
KINABUKASAN, ISANG ORAS BAGO ANG KASAL, MAY DUMATING NA HINDI INAASAHANG BISITA.
Si Adrian.
Nakatayo siya sa labas ng hotel, nakasuot ng mamahaling suit.
Kasama niya ang kanyang inang si Victoria.
Pagkakita sa akin, agad siyang lumapit.
“Camille, kailangan nating mag-usap.”
“Wala na tayong dapat pag-usapan.”
“Hindi ka maaaring magpakasal kay Gabriel!”
“Bakit?”
“Dahil ginagamit ka niya para makontrol ang kumpanya ko!”
Napatawa ako sa sobrang pagkagulat.
“Adrian, talagang naniniwala kang umiikot sa iyo ang buong mundo?”
Hinawakan niya ang aking braso.
“Makinig ka. Buntis si Trisha. Magiging ama na ako. Pero ikaw pa rin ang babaeng gusto kong makasama sa huli.”
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya.
“Kung ganoon, bakit mo piniling pakasalan ang iba?”
“Dahil kailangan kong panagutan ang bata!”
“Ang pagiging responsable sa anak mo ay hindi nangangahulugang maaari mong gawing reserba ang ibang babae.”
Namula ang kanyang mukha.
“Camille, limang taon tayong kasal!”
“At limang taon kitang minahal. Pero hindi ibig sabihin na habang-buhay akong maghihintay.”
Biglang nagsalita si Victoria.
“Camille, pakiusap. Kapag pinakasalan mo si Gabriel, baka tuluyan nang mawala ang negosyo namin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit po ninyo iniisip na ako ang may kontrol sa mga desisyon niya?”
Napayuko siya.
Doon dumating si Gabriel.
Tahimik siyang lumapit at tumabi sa akin.
“May problema ba?”
Agad humarap si Adrian.
“Gabriel, kailangan nating mag-usap bilang mga negosyante.”
“Hindi ngayon,” sagot niya. “Araw ng kasal namin.”
“Alam mong may utang na loob sa iyo ang pamilya namin!”
Tumango si Gabriel.
“May kasunduan ang mga kumpanya natin. Susundin ko iyon.”
“Kung gayon, huwag mong gamitin si Camille laban sa akin!”
Naging seryoso ang mukha ni Gabriel.
“Adrian, hindi ko ginagamit si Camille. Siya ang babaeng pakakasalan ko.”
Pagkatapos, may sinabi siyang tuluyang nagpatahimik sa mag-ina.
“AT ANG KASAL NAMIN AY WALANG KINALAMAN SA PAGKAKAUTANG NG KUMPANYA MO. PERO HUWAG MONG ASAHANG MAKAKAKUHA KA NG ESPESYAL NA PABOR DAHIL DATI MONG ASAWA ANG MAPAPANGASAWA KO.”
Hindi nakasagot si Adrian.
Sa unang pagkakataon, nakita kong wala siyang kontrol sa sitwasyon.
NANG MAGSIMULA ANG SEREMONYA, NAKATAYO AKO SA DULO NG PASILYO.
Suot ko ang simpleng puting wedding gown na ako mismo ang pumili.
Walang labis na alahas.
Walang engrandeng palabas.
Ang mahalaga lamang sa akin ay ang lalaking naghihintay sa altar.
Si Gabriel.
Nang magtagpo ang aming mga mata, ngumiti siya.
At bigla kong naalala ang araw na iniabot ni Adrian ang divorce papers.
Akala niya, pansamantala lamang akong aalis.
Akala niya, hihintayin ko siyang magsawa sa ibang babae.
Akala niya, sapat na ang kanyang pera at mga pangako upang manatili akong nakatali sa kanya.
Ngunit mali siya.
Dahil habang naghihintay siyang bumalik ako, natutuhan kong mabuhay nang wala siya.
At sa araw na iyon, hindi ako naglakad papunta sa altar upang patunayan ang anumang bagay kay Adrian.
Naglakad ako roon dahil handa na akong magmahal muli.
Nang makarating ako kay Gabriel, hinawakan niya ang aking kamay.
“Handa ka na?” bulong niya.
Napangiti ako.
“Matagal na.”
Sa harap ng aming mga kaibigan at pamilya, ipinangako naming aalagaan at igagalang ang isa't isa.
At nang sabihin ng tagapangasiwa ng seremonya na maaari na kaming maghalikan, napaluha ako.
Hindi dahil sa lungkot.
Kundi dahil sa wakas, naramdaman kong malaya na ako.
MAKALIPAS ANG ILANG BUWAN, NANGANAK SI TRISHA.
Isang malusog na batang lalaki.
Nalaman kong pinangalanan nila itong Lucas.
Hindi ako nakialam sa kanilang buhay.
Wala akong galit sa bata.
Wala siyang kasalanan sa mga desisyon ng kanyang mga magulang.
Ngunit isang gabi, may natanggap akong mensahe mula kay Adrian.
“Camille, hindi naging madali ang lahat. Madalas kaming mag-away ni Trisha. Ngayon ko lang naintindihan ang halaga mo.”
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos, sumagot ako.
“Adrian, sana maging mabuting ama ka kay Lucas. Pero hindi na ako bahagi ng buhay na gusto mong balikan.”
Iyon ang huling mensaheng ipinadala ko sa kanya.
Hindi na ako naghintay ng sagot.
ISANG TAON MATAPOS ANG AMING KASAL, NASA BALKONAHE KAMI NI GABRIEL SA CEBU.
Tanaw namin ang dagat.
May hawak siyang dalawang tasa ng kape.
“Camille,” sabi niya, “may pinagsisisihan ka ba?”
Napatingin ako sa kanya.
“Meron.”
Bahagya siyang natigilan.
“Ano iyon?”
“Na masyado kong pinatagal ang panahong naniwala akong kailangan kong tiisin ang lahat para matawag na mabuting asawa.”
Tahimik siyang nakinig.
“Pero hindi ko pinagsisisihang natuto akong magmahal muli.”
Ngumiti siya.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“At hindi ko pinagsisisihang hinintay kitang maging handa.”
Sumandal ako sa kanyang balikat.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi ko kailangang mangamba kung may ibang babaeng uuwian ang asawa ko.
Hindi ko kailangang magkunwaring masaya.
At hindi ko kailangang makipagpaligsahan para makuha ang pagmamahal na dapat kusang ibinibigay.
Ako si Camille Reyes.
Isang babaeng minsang sinabihan ng sariling asawa na hihiwalayan niya ako upang pakasalan ang buntis niyang kabit.
Isang babaeng inaasahan niyang maghihintay habang nagtatayo siya ng ibang pamilya.
Ngunit hindi ako naghintay.
Pinili kong magsimula muli.
At nang makita niya ang mukha ng lalaking pakakasalan ko, saka lamang niya naunawaang hindi lahat ng taong nasaktan ay mananatiling naghihintay.
Hindi ko pinakasalan si Gabriel upang saktan si Adrian.
Hindi ko ginamit ang kanyang impluwensiya upang sirain ang negosyo ng dating asawa ko.
At hindi ko kailangang ipahiya ang sinuman upang patunayang nagtagumpay ako.
Dahil ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi ang makita mong bumagsak ang taong nanakit sa iyo.
KUNDI ANG MAKITA MONG MASAYA KA NA KAHIT WALA NA SIYA.
AT ANG PINAKAMAHALAGANG ARAL NA NATUTUHAN KO AY ITO:
KAPAG GINAWA KA NG ISANG TAO NA PANGALAWANG PAGPIPILIAN, HINDI MO KAILANGANG MAGHINTAY HANGGANG PILIIN KA NIYA MULI.
MAY KARAPATAN KANG UMALIS.
MAY KARAPATAN KANG MAGSIMULA MULI.
AT MAY KARAPATAN KANG MAHALIN NANG BUO, HINDI LAMANG KAPAG WALA NANG IBANG MAPUNTAHAN ANG TAONG NAG-IWAN SA IYO.
DAHIL HINDI AKO RESERBANG ASAWA.
AKO AY ISANG BABAENG MAY SARILING BUHAY, SARILING PANGARAP AT SARILING KARAPATANG MAGING MASAYA.
May you like
AT SA WAKAS, PINILI KO ANG SARILI KO.
WAKAS.