thetrendinsider
Nov 10, 2026

AKALA NI CASSY AY MGA LALAKI LANG ANG GUSTO NG BOSS NIYANG SI NIKOLAI, PERO BIGLA SIYA NITONG BINILHAN NG MAMAHALING GOLD NECKLACE AT PINAGTAPATAN NG PAG-IBIG! NANG SABIHIN NITONG “HANDA AKONG MAGPAKALALAKI PARA SA IYO,” HINDI ALAM NG DALAGA KUNG MATATAWA O MAIIYAK. PERO NANG MATUKLASAN NIYA ANG LIHIM SA LIKOD NG PAGKATAO NG KANIYANG BOSS, ISANG DESISYON ANG KAILANGAN NIYANG GAWIN NA MAAARING MAGBAGO SA KANILANG DALAWA HABAMBUHAY!

AKALA NI CASSY AY MGA LALAKI LANG ANG GUSTO NG BOSS NIYANG SI NIKOLAI, PERO BIGLA SIYA NITONG BINILHAN NG MAMAHALING GOLD NECKLACE AT PINAGTAPATAN NG PAG-IBIG! NANG SABIHIN NITONG “HANDA AKONG MAGPAKALALAKI PARA SA IYO,” HINDI ALAM NG DALAGA KUNG MATATAWA O MAIIYAK. PERO NANG MATUKLASAN NIYA ANG LIHIM SA LIKOD NG PAGKATAO NG KANIYANG BOSS, ISANG DESISYON ANG KAILANGAN NIYANG GAWIN NA MAAARING MAGBAGO SA KANILANG DALAWA HABAMBUHAY!

“MASTER, MAY POGI OH!”

Napalingon agad si Nikolai sa direksiyong itinuro ni Cassy.

“Nasaan?”

Napahawak sa noo ang dalaga.

“Hays! Sabi na nga ba! Lilingon at lilingon ka pa rin talaga kapag may guwapong lalaki!”

Napakunot ang noo ni Nikolai.

“Eh, ikaw ang nagturo!”

“Pero bakit ang bilis mong lumingon?”

“Malay ko bang may gusto kang ipakilala!”

Napahalakhak si Cassy.

“Sus! Palusot!”

Umiling si Nikolai habang pinipigilan ang pagngiti.

“Alam mo, Cassy, minsan iniisip ko kung bakit hindi pa kita tinatanggal sa trabaho.”

“Dahil po masipag ako, Master!”

“Talaga?”

“Opo! Maganda na, masipag pa, mabait pa!”

“Ang kapal ng mukha mo.”

“Mana po sa boss!”

Napatawa si Nikolai.

At sa sandaling iyon, habang pinagmamasdan niya ang dalagang walang takot na makipagbiruan sa kaniya, may kakaibang init na kumalat sa kaniyang dibdib.

Hindi alam ni Cassy na sa bawat pagtawa niya, lalo lamang nahihirapan si Nikolai na itago ang tunay niyang nararamdaman.

Ako si Cassandra Mae Villanueva, pero Cassy ang tawag sa akin ng lahat.

Dalawampu't apat na taong gulang ako at nagtatrabaho bilang executive assistant ni Nikolai Sebastian Aragon, ang tatlumpu't dalawang taong gulang na presidente ng Aragon Holdings.

Kung titingnan mo si Nikolai mula sa malayo, iisipin mong isa siyang lalaking hindi marunong ngumiti.

Matangkad.

Guwapo.

Palaging maayos ang buhok.

Mahilig sa mamahaling suit.

At may mga matang parang kayang magpatigil ng isang buong meeting sa isang tingin lamang.

Sa opisina, halos lahat ay takot sa kaniya.

Kapag may maling report, hindi niya kailangang sumigaw.

Isang tingin lamang niya, nanginginig na ang empleyado.

Pero sa akin, kakaiba ang pakikitungo niya.

Madalas niya akong asarin.

Minsan ay sinasadya niyang magpabili ng kape kahit may coffee machine naman sa opisina niya.

At kapag naiinis ako, lalo siyang natutuwa.

“Cassy, coffee.”

“Master, pangatlong kape ninyo na po iyan.”

“So?”

“Baka po sa sobrang kape ninyo, hindi na kayo makatulog.”

“Concerned ka sa akin?”

“Concerned po ako sa coffee beans. Kawawa na sila sa inyo.”

Ganiyan kami halos araw-araw.

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging komportable ang samahan namin.

Basta isang araw, napansin kong hindi na ako kinakabahan kapag tinatawag niya ako sa opisina.

At hindi na rin siya kasingseryoso kapag ako ang kausap niya.

Pero may isang bagay akong matagal nang pinaniniwalaan.

Akala ko, mga lalaki ang gusto ni Nikolai.

Hindi dahil may sinabi siyang ganoon.

Kundi dahil sa mga biro at maling akalang nabuo ko mula sa mga naririnig ko sa opisina.

May isang pagkakataong nakita ko siyang may kasamang guwapong lalaki sa isang restaurant.

Nakahawak ang lalaki sa balikat niya habang nagtatawanan sila.

Akala ko agad, boyfriend niya iyon.

Hindi ko alam na pinsan pala niya.

Minsan naman, narinig ko siyang nagsasabing ayaw niyang makipag-date sa mga babaeng ipinapakilala ng kaniyang ina.

Doon ko lalong inisip na baka hindi siya interesado sa mga babae.

At dahil komportable na kami sa isa't isa, minsan ko siyang tinutukso tungkol doon.

Ang hindi ko alam, matagal na pala niyang gustong linawin ang maling akala ko.

Pero sa halip na magsalita, hinayaan niya muna akong magbiro.

Dahil sa bawat pagkakataong tumatawa ako, parang ayaw niyang sirain ang sandali.

Noong hapong iyon, pagkatapos naming kumain sa restaurant, naglakad kami papunta sa parking area.

Pero biglang huminto si Nikolai sa harap ng isang jewelry shop.

Napatingin ako sa kaniya.

“Master?”

“Hmm?”

“Bakit po tayo huminto?”

May tinitingnan siya sa display window.

Isang eleganteng gold necklace na may maliit na pendant.

Simple lamang ang disenyo.

Pero halatang mamahalin.

“Let's go inside,” sabi niya.

Napakunot ang noo ko.

“Bakit po?”

“May bibilhin ako.”

“Para kanino?”

Ngumiti siya.

“Secret.”

Napailing ako.

“Master, baka naman may secret boyfriend kayo!”

Napatawa siya.

“Cassy!”

“Ano po? Curious lang!”

Hinawakan niya ang aking kamay at marahang inakay papasok sa tindahan.

Pagpasok namin, agad kaming nilapitan ng sales assistant.

“Good afternoon, sir. How may I help you?”

Itinuro ni Nikolai ang kuwintas.

“I'll take this one.”

Kinuha ng sales assistant ang alahas at inilapag sa isang maliit na velvet tray.

Nang makita ko ang presyo, halos mapaatras ako.

“MASTER!”

Napatingin siya.

“Ano?”

“Ang mahal niyan!”

“So?”

“Baka po masira ang budget ninyo!”

Napataas ang kilay niya.

“Cassy, sa tingin mo ba hindi ko kayang bilhin iyan?”

“Hindi naman po sa ganoon!”

“Then?”

“Sayang naman po ang pera!”

Napangiti siya.

“Hindi sayang kung para sa tamang tao.”

Napatigil ako.

“Para kanino po ba talaga?”

Tumingin siya nang diretso sa akin.

“For you.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“HA?!”

Napangiti ang sales assistant.

“Para sa akin po?”

Tumango si Nikolai.

“Oo.”

“Master, hindi puwede!”

“Bakit?”

“Ang mahal nito!”

“Alam ko.”

“Hindi ko matatanggap!”

Lumapit siya nang kaunti.

“Cassy, mas mahal kita kaysa diyan.”

Napatitig ako.

Pakiramdam ko, biglang uminit ang buong mukha ko.

“Master, ano po ba!”

Ngumiti siya.

“Bakit?”

“Kung magbibiro kayo, huwag naman po sa harap ng ibang tao!”

“Hindi ako nagbibiro.”

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Napatingin ako sa sales assistant na halatang pinipigilan ang pagngiti.

“Sir, would you like her to try it on?”

Tumango si Nikolai.

“Yes, please.”

“Master, huwag na po—”

Pero kinuha na niya ang kuwintas.

Marahan siyang tumayo sa likod ko.

“May I?”

Hindi ako agad nakasagot.

Pagkatapos ay bahagya akong tumango.

Maingat niyang inilagay ang kuwintas sa aking leeg.

Naramdaman ko ang malamig na pendant sa aking balat.

Nang tumingin ako sa salamin, hindi ko napigilang mapangiti.

Napakaganda nito.

Simple.

Elegante.

At tila talagang bagay sa akin.

“Bagay ba, Master?”

Tumingin siya sa repleksiyon ko.

“Very beautiful.”

Ngumiti ako.

“Yung necklace po ang tinutukoy ko.”

“Ikaw ang tinutukoy ko.”

Napatakip ako sa bibig.

“Grabe! May seminar po ba kayo sa pambobola?”

Napatawa siya.

“Bakit? Effective ba?”

“Hindi po!”

“Namumula ka.”

“Mainit lang po rito!”

“Air-conditioned tayo.”

“Master!”

Lalo siyang natawa.

Pero nang matapos ang pagbili at lumabas kami ng tindahan, bigla siyang naging tahimik.

Habang naglalakad kami papunta sa sasakyan, panay ang hawak ko sa kuwintas.

Hindi pa rin ako makapaniwalang binilhan niya ako ng ganoon kamahal na regalo.

“Master?”

“Yes?”

“Bakit ninyo po talaga ako binilhan nito?”

Huminto siya.

Napalingon ako.

Biglang naging seryoso ang kaniyang mukha.

“Cassy, may gusto akong sabihin sa iyo.”

Kinabahan ako.

“Ano po iyon?”

Huminga siya nang malalim.

“Ang totoo, kaya kita binilhan ng kuwintas ay dahil bahagi iyan ng panliligaw ko sa iyo.”

Parang may biglang humampas na hangin sa mukha ko.

“P-panliligaw?”

Tumango siya.

“Oo.”

“Sa akin?”

Napangiti siya.

“May iba pa bang Cassy rito?”

Hindi ako natawa.

Dahil sa pagkakataong iyon, ramdam kong seryoso siya.

“Master…”

Lumapit siya nang kaunti.

“Cassy, gustong-gusto kita.”

Hindi ako makapagsalita.

“At hindi lang basta gusto.”

Tinitigan niya ako.

“Mahal na rin talaga kita.”

Naramdaman kong parang huminto ang mundo.

“Gusto kitang makasama habambuhay.”

Napahawak ako sa pendant.

“Master…”

“Please, ako na lang.”

Naging mahina ang kaniyang boses.

“Ako na lang din ang mahalin mo.”

Hindi ko alam kung anong isasagot.

Pero ang sumunod niyang sinabi ang lalong nagpagulo sa isip ko.

“Handa akong magpakalalaki para sa iyo.”

Napatitig ako sa kaniya.

“Ha?”

“Handa akong maging lalaking kailangan mo.”

Napakurap ako.

“Master, sandali lang po.”

“Ano iyon?”

“Hindi ba… lalaki na kayo?”

Natigilan siya.

Pagkatapos ay napatawa.

“Cassy!”

“Ano po?! Kayo ang nagsabi!”

Napahawak siya sa noo.

“Ang ibig kong sabihin, handa akong maging responsable, seryoso, at tapat na partner para sa iyo.”

Napatango ako.

“Ah…”

“Bakit? Ano bang akala mo?”

Hindi ako agad sumagot.

Napansin niyang umiwas ako ng tingin.

“Cassy?”

Napakagat ako sa labi.

“Master, may itatanong po ako.”

“Sige.”

“Hindi po ba… mga lalaki ang gusto ninyo?”

Biglang natahimik si Nikolai.

Tinitigan niya ako.

Pagkatapos ay napapikit siya nang ilang segundo.

“Cassy…”

“Opo?”

“Sa loob ng ilang buwan, iyan ba talaga ang iniisip mo?”

Dahan-dahan akong tumango.

Hindi siya agad nagsalita.

Pagkatapos ay bigla siyang natawa nang malakas.

Napasimangot ako.

“Master! Huwag po kayong tumawa!”

“Hindi ko lang alam kung matatawa ako o maiiyak.”

“Bakit po?”

“Dahil kaya pala tuwing may guwapong lalaki, itinuturo mo sa akin!”

Napayuko ako.

“Opo…”

Umiling siya habang nakangiti.

“Cassy, wala akong problema kung sino ang minamahal ng ibang tao. Pero hindi mo dapat ipinagpapalagay ang gusto ng isang tao dahil lamang sa mga nakikita mo o naririnig mong biro.”

Napahiya ako.

“Opo. Pasensya na po.”

Lumambot ang mukha niya.

“Hindi mo kailangang matakot magtanong sa akin. Pero mas mabuting direkta mong itanong kaysa gumawa ng sariling kuwento.”

Tumango ako.

“Sorry po talaga.”

Ngumiti siya.

“At para malinaw…”

Huminto siya.

“Babae ang gusto ko.”

Napatingin ako.

“At sa ngayon, may isang babaeng gusto kong ligawan.”

Bumilis ang tibok ng puso ko.

“Sino po?”

Napataas ang kilay niya.

“Cassy.”

Napangiti ako nang nahihiya.

“Joke lang po!”

Napatawa siya.

Pero makalipas ang ilang sandali, muli siyang naging seryoso.

“Cassy, alam kong boss mo ako.”

Tumango ako.

“At alam kong hindi simpleng bagay ang nararamdaman ko para sa iyo.”

Tahimik akong nakinig.

“Ayokong isipin mong kailangan mong tanggapin ang panliligaw ko dahil nagtatrabaho ka sa kumpanya.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Master…”

“Kung hindi mo ako gusto, sabihin mo lang. Hindi maaapektuhan ang trabaho mo.”

Naramdaman kong may kakaibang ginhawang pumasok sa dibdib ko.

“Hindi ko gustong maging dahilan ng takot o pressure sa iyo ang posisyon ko.”

Tahimik akong tumango.

“Gusto kong makilala mo ako bilang Nikolai, hindi lamang bilang boss mo.”

Matagal akong hindi nakapagsalita.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung ano ang mas malakas.

Ang kaba.

O ang saya.

Sa huli, mahina kong sinabi:

“Master, puwede po bang pag-isipan ko muna?”

Ngumiti siya.

“Of course.”

“Hindi po kayo magagalit?”

Umiling siya.

“Hindi.”

“Hindi ninyo po ako tatanggalin?”

Biglang naging seryoso ang mukha niya.

“Never.”

Napangiti ako.

“Salamat po.”

At sa sandaling iyon, hindi ko pa alam na ang simpleng pagtatapat na iyon ay simula pa lamang ng mas malaking pagsubok sa aming dalawa.

Kinabukasan, pagpasok ko sa opisina, pakiramdam ko ay iba na ang lahat.

Dati, kaya kong pumasok sa opisina ni Nikolai nang walang kaba.

Pero ngayon, kahit marinig ko lamang ang pangalan niya, bumibilis na ang tibok ng puso ko.

“Cassy?”

Napalingon ako.

Si Lianne, ang kaibigan kong nagtatrabaho sa accounting department.

“Bakit parang may sakit ka?”

Napakunot ang noo ko.

“Ha?”

“Namumula ka.”

“Mainit lang.”

Napatingin siya sa air conditioner.

“Cassy, labingwalong degrees dito.”

Napahawak ako sa noo.

“Lianne!”

Napatawa siya.

Pero biglang napansin niya ang kuwintas sa leeg ko.

“Wait…”

Lumapit siya.

“Ang ganda niyan!”

Napahawak ako sa pendant.

“Ah… regalo.”

“Kanino?”

Hindi ako agad sumagot.

Nanlaki ang mga mata niya.

“HUWAG MONG SABIHING—”

Agad kong tinakpan ang bibig niya.

“Shhh!”

Natawa siya.

“Si Boss?”

Napapikit ako.

Tumango.

Napahawak siya sa dibdib.

“Cassy!”

“Lianne, hinaan mo!”

“Anong nangyari?”

Hindi ko alam kung saan magsisimula.

Pero bago pa ako makasagot, biglang bumukas ang pinto ng executive office.

Lumabas si Nikolai.

“Cassy.”

Agad akong tumayo nang tuwid.

“Yes, Master!”

Napatingin siya sa akin.

“Why are you shouting?”

Napayuko ako.

“Wala po!”

Napangiti siya.

“Come inside. We need to discuss the schedule.”

Tumango ako.

Pagpasok ko sa opisina niya, agad kong inilapag ang tablet sa mesa.

“Good morning po, Master.”

“Good morning.”

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay napatingin sa kuwintas ko.

“Suot mo.”

Napahawak ako sa pendant.

“Opo.”

Ngumiti siya.

“Bagay sa iyo.”

Napayuko ako.

“Salamat po.”

Hindi na siya nagdagdag.

At sa buong meeting, nanatili siyang propesyonal.

Pinag-usapan namin ang mga appointment.

Ang mga report.

At ang mga kailangang ihanda para sa board meeting.

Wala siyang ginawang anumang magpapahiya sa akin.

Wala siyang pilit na paglalambing.

At wala siyang tinanong tungkol sa sagot ko.

Sa halip, parang gusto niyang ipakita na kaya niyang respetuhin ang oras na hinihingi ko.

Pero hindi lahat ng tao sa opisina ay ganoon.

Makalipas ang ilang araw, nagsimulang kumalat ang tsismis.

May nakakita raw sa amin sa jewelry shop.

May nakapansin sa kuwintas ko.

At may nagsabing espesyal ang pagtrato ni Nikolai sa akin.

Noong una, hindi ko iyon pinansin.

Pero isang hapon, habang kumukuha ako ng dokumento sa pantry, narinig ko ang dalawang empleyadong nag-uusap.

“Alam mo ba, kaya pala mabilis na-promote si Cassy sa executive office.”

“Bakit?”

“Favorite siya ni Boss.”

“Talaga?”

“Baka may relasyon sila.”

Napahinto ako sa paglakad.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

Hindi ako pumasok sa kumpanyang iyon dahil sa koneksiyon.

Nag-apply ako.

Nag-exam.

Nag-interview.

At nagsimula sa mas mababang posisyon bago naging executive assistant.

Ilang beses akong nag-overtime.

Ilang beses akong nagtrabaho kahit weekend.

At ngayon, dahil lamang may nakita silang kuwintas sa leeg ko, parang nabura ang lahat ng pinaghirapan ko.

Tahimik akong bumalik sa aking mesa.

Pero hindi ko napigilang mapaluha.

Nang gabing iyon, habang naghahanda akong umuwi, lumapit si Nikolai.

“Cassy?”

Agad kong pinunasan ang mata ko.

“Opo, Master?”

Napakunot ang noo niya.

“Are you crying?”

Umiling ako.

“Hindi po.”

“Cassy.”

Napayuko ako.

“May narinig lang po akong hindi maganda.”

Tahimik siyang naghintay.

At sa huli, ikinuwento ko ang mga narinig ko.

Nakita kong unti-unting naging seryoso ang kaniyang mukha.

“Who said that?”

Umiling ako.

“Master, ayokong magkaroon ng gulo.”

“Hindi tama ang ginawa nila.”

“Alam ko po.”

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos ay sinabi:

“Cassy, may kailangan tayong ayusin.”

Kinabahan ako.

“Ano po iyon?”

“Hindi ko gustong maging dahilan ng pagkasira ng reputasyon mo ang panliligaw ko.”

Napatingin ako.

“Master…”

“May karapatan kang magtrabaho nang hindi pinagdududahan ang kakayahan mo.”

Tahimik akong nakinig.

“Kung papayag ka, makikipag-usap ako sa HR tungkol sa conflict of interest.”

Napakunot ang noo ko.

“Ibig sabihin po ba, aalisin ninyo ako bilang assistant?”

“Hindi kita basta ililipat nang walang maayos na proseso.”

Huminga siya nang malalim.

“Pero kailangan nating tiyaking walang direktang kapangyarihan ang panliligaw ko sa trabaho at career mo.”

Matagal akong tumingin sa kaniya.

Sa unang pagkakataon, naunawaan kong hindi sapat ang matatamis na salita para maging seryoso ang isang tao.

Kailangan din niyang isipin ang epekto ng kaniyang mga desisyon sa buhay ng taong mahal niya.

Makalipas ang dalawang linggo, sa tulong ng HR at sa sarili kong pagsang-ayon, lumipat ako sa corporate planning department.

Hindi bumaba ang posisyon ko.

Hindi rin nabawasan ang suweldo ko.

Sa halip, nagkaroon ako ng pagkakataong magtrabaho sa mga proyektong matagal ko nang gustong subukan.

Hindi na direktang si Nikolai ang supervisor ko.

At sa unang pagkakataon, nakahinga ako nang maluwag.

Hindi dahil ayaw ko siyang makita.

Kundi dahil gusto kong malaman na kung sakaling piliin kong mahalin siya, hindi iyon dahil nakatali sa kaniya ang trabaho ko.

Isang Biyernes ng gabi, habang palabas ako ng opisina, may nakita akong pamilyar na sasakyan sa parking area.

Nakasandal si Nikolai sa pinto.

Wala siyang suot na suit.

Simpleng polo shirt at maong lamang.

Napahinto ako.

“Master?”

Ngumiti siya.

“Good evening.”

“Bakit po kayo nandito?”

“May hinihintay ako.”

“Sino po?”

Napataas ang kilay niya.

“Cassy.”

Napangiti ako.

“Joke lang po!”

Lumapit siya nang kaunti.

“May tanong ako.”

“Ano po?”

“Would you like to have dinner with me?”

Napakurap ako.

“Work dinner po?”

Umiling siya.

“No.”

“Business meeting?”

“No.”

“May client?”

Napatawa siya.

“Cassy!”

Napangiti ako.

“Date?”

Tumango siya.

“A proper date.”

Biglang uminit ang mukha ko.

Hindi ako agad sumagot.

Pagkatapos ay dahan-dahan akong ngumiti.

“Sige po.”

Napatitig siya sa akin.

“Really?”

Tumango ako.

“Opo.”

Napangiti siya nang malawak.

At sa unang pagkakataon, nakita kong ang seryosong presidente ng Aragon Holdings ay parang isang binatang unang beses na pumayag ang nililigawan niyang babae.

Sa restaurant, hindi kami nag-usap tungkol sa trabaho.

Nagkuwentuhan kami tungkol sa pagkabata.

Sa mga paboritong pagkain.

Sa mga pangarap.

At sa mga bagay na kinatatakutan namin.

Doon ko nalaman na kahit lumaki si Nikolai sa mayamang pamilya, hindi naging madali ang lahat para sa kaniya.

Maaga niyang nawala ang kaniyang ama.

At mula pagkabata, inaasahan na siyang magmana ng negosyo.

“Everyone expected me to be perfect,” sabi niya.

Napatingin ako.

“Master…”

“Kapag nagkamali ako, sinasabi nilang hindi ako karapat-dapat sa pangalan namin.”

Tahimik akong nakinig.

“Kapag may babaeng lumalapit sa akin, hindi ko alam kung ako ba talaga ang gusto nila o ang apelyido ko.”

Napayuko siya.

“Kaya matagal akong umiwas sa relasyon.”

Doon ko naunawaan kung bakit hindi siya madaling magtiwala.

“Pero bakit po ako?” tanong ko.

Napatingin siya.

“Bakit ikaw?”

Tumango ako.

“Marami namang mas maganda at mas mayaman kaysa sa akin.”

Umiling siya.

“Cassy, hindi ko hinahanap ang pinakamayaman.”

Tahimik ako.

“At hindi ko rin hinahanap ang babaeng laging sasang-ayon sa akin.”

Napangiti siya.

“Gusto ko ang babaeng kayang sabihing sobra na ang kape ko.”

Napatawa ako.

“Master!”

“At ang babaeng kayang pagtawanan ako kahit presidente ako ng kumpanya.”

Napayuko ako habang nakangiti.

“Cassy, sa piling mo, hindi ko kailangang maging perpekto.”

Biglang naging seryoso ang kaniyang mukha.

“Puwede lang akong maging Nikolai.”

Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko.

Hindi dahil masakit.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, nakita ko ang lalaking nasa likod ng mamahaling suit at matigas na ekspresyon.

At doon nagsimulang magbago ang tingin ko sa kaniya.

Hindi na lamang siya ang boss kong mahilig mag-utos.

Isa rin siyang taong may takot.

May pangarap.

At may pusong gustong mahalin nang tapat.

Lumipas ang tatlong buwan.

Patuloy ang panliligaw ni Nikolai.

Hindi araw-araw ay may mamahaling regalo.

Sa katunayan, mas madalas ay simpleng bagay lamang.

Minsan, dinadalhan niya ako ng paborito kong tinapay.

Minsan, inaalala niyang may presentation ako at nagme-message ng “Good luck.”

At kapag pagod ako, hindi niya ako pinipilit lumabas.

“Rest first,” lagi niyang sinasabi.

Hindi rin niya ako pinipilit sumagot.

At iyon ang mas lalo kong nagustuhan.

Dahil unti-unti kong naramdaman na hindi niya gustong bilhin ang pagmamahal ko.

Gusto niya itong makuha sa pamamagitan ng tiwala.

Pero isang araw, may dumating na bagong pagsubok.

Tinawagan ako ng nanay ko.

“Cassy, anak, puwede ka bang umuwi ngayong weekend?”

“Opo, Ma. Bakit po?”

“May kailangan tayong pag-usapan.”

Kinabahan ako.

Pag-uwi ko sa bahay namin, nakita kong nakaupo sa sala ang nanay ko at ang nakatatanda kong kapatid na si Marco.

Pareho silang seryoso.

“Ano po iyon?” tanong ko.

Huminga nang malalim si Mama.

“Anak, may narinig kami tungkol sa boss mo.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano po?”

“Nililigawan ka raw niya.”

Tahimik akong tumango.

“Opo.”

Napatingin si Marco.

“Cassy, sigurado ka ba sa kaniya?”

Napabuntong-hininga ako.

“Kuya…”

“Hindi ko sinasabing masama siyang tao.”

Tahimik akong nakinig.

“Pero mayaman siya. Makapangyarihan. At mas matanda sa iyo.”

Tumango ako.

“Alam ko.”

“Paano kung masaktan ka?”

Hindi ako agad sumagot.

Dahil alam kong hindi galit ang dahilan ng mga tanong nila.

Nag-aalala lamang sila.

“Mama, Kuya, hindi ko pa naman sinasagot si Nikolai.”

Napatingin sila.

“Pero nakikilala ko na siya.”

Tahimik sila.

“At hindi ko hinahayaan na ang pera o posisyon niya ang magdesisyon para sa akin.”

Huminga ako nang malalim.

“Kung sasagutin ko siya, dahil iyon sa kung paano niya ako tratuhin bilang tao.”

Matagal akong tinitigan ni Mama.

Pagkatapos ay ngumiti siya nang bahagya.

“Kung ganoon, gusto ko siyang makilala.”

Napangiti ako.

“Talaga po?”

Tumango siya.

“Kung seryoso siya sa anak ko, dapat kaya niyang humarap sa pamilya mo.”

Kinabukasan, sinabi ko iyon kay Nikolai.

Akala ko, kakabahan siya.

Pero bigla siyang ngumiti.

“Of course.”

Napakurap ako.

“Hindi po kayo natatakot?”

“Bakit ako matatakot?”

“Baka po tanungin kayo ni Kuya Marco ng kung anu-ano!”

Napatawa siya.

“Cassy, humaharap ako sa board of directors every month.”

Napataas ang kilay ko.

“Master, iba po ang Kuya Marco ko.”

“Gaano kaiba?”

“Mas nakakatakot po!”

Napatawa siya.

Pero nang dumating ang araw ng pagbisita, ako ang halos hindi makapaniwala sa nakita ko.

Dumating si Nikolai nang eksakto sa oras.

Wala siyang dalang mamahaling alahas.

Wala siyang ipinagyayabang na sasakyan.

May dala lamang siyang prutas, tinapay, at isang simpleng bouquet para sa nanay ko.

Pagpasok niya sa bahay, magalang siyang bumati.

“Magandang hapon po.”

Ngumiti si Mama.

“Halika, iho.”

Si Marco naman ay seryosong nakatingin.

“So, ikaw si Nikolai?”

Tumango siya.

“Opo.”

“Alam mo bang mahal na mahal namin si Cassy?”

“Opo.”

“At ayaw naming masaktan siya.”

Tumango si Nikolai.

“Naiintindihan ko po.”

Tahimik si Marco.

Pagkatapos ay nagtanong:

“Bakit mo siya gusto?”

Napatingin ako kay Nikolai.

Hindi siya agad sumagot.

Pagkatapos ay ngumiti siya nang bahagya.

“Dahil sa kaniya ko naramdaman na hindi ko kailangang magpanggap.”

Tahimik ang sala.

“Hindi niya ako tinatrato nang espesyal dahil sa pera ko.”

Napangiti siya.

“Minsan nga po, pinapagalitan pa niya ako kapag sobra ang kape ko.”

Napatawa si Mama.

Ako naman ay napahawak sa noo.

“Master!”

Nagpatuloy siya.

“Pero higit sa lahat, gusto ko po siya dahil mabuti siyang tao.”

Napatingin siya sa akin.

“Masipag siya. May pangarap. At hindi siya natatakot magsabi ng totoo.”

Tahimik si Marco.

“Hindi ko po maipapangakong hindi kami magkakaroon ng problema.”

Huminga si Nikolai nang malalim.

“Pero maipapangako kong hindi ko gagamitin ang posisyon o pera ko para pilitin siyang manatili sa akin.”

Naramdaman kong namuo ang luha sa aking mga mata.

“At kung pipiliin niya ako, araw-araw kong sisikaping maging karapat-dapat sa tiwalang ibibigay niya.”

Matagal na katahimikan.

Pagkatapos ay tumango si Marco.

“Good answer.”

Napangiti ako.

Si Mama naman ay tahimik na nagpahid ng luha.

At sa sandaling iyon, alam kong unti-unti nang nagkakaroon ng lugar si Nikolai sa buhay ko.

Makalipas ang isang buwan, nagkaroon ng malaking corporate event ang Aragon Holdings.

Dumalo ang mga empleyado mula sa iba't ibang departamento.

May mga business partner.

At may mga miyembro ng board.

Doon ko unang nakilala nang personal ang ina ni Nikolai.

Si Doña Victoria Aragon.

Isang eleganteng babae na nasa edad sisenta.

Tahimik siyang lumapit sa amin.

“Nikolai.”

Napalingon siya.

“Mom.”

Napatingin si Doña Victoria sa akin.

“And you must be Cassandra.”

Ngumiti ako.

“Good evening po, ma'am.”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay ngumiti.

“So you're the girl who makes my son smile.”

Biglang namula ang mukha ko.

“Ma'am…”

Napatawa si Nikolai.

“Mom!”

Ngumiti si Doña Victoria.

“Anak, matagal na kitang hindi nakikitang ganiyan kasaya.”

Napatingin siya sa akin.

“Thank you for bringing that smile back.”

Hindi ko alam kung anong sasabihin.

Kaya ngumiti na lamang ako.

Pero makalipas ang ilang minuto, may isang babaeng lumapit.

Matangkad.

Maganda.

At halatang galing sa mayamang pamilya.

“Nikolai!”

Napalingon siya.

“Serena.”

Agad siyang yumakap kay Nikolai.

Napakurap ako.

Pagkatapos ay napatingin sa akin ang babae.

“Oh. Who's this?”

Bago pa ako makasagot, nagsalita si Nikolai.

“This is Cassy.”

Ngumiti siya.

“The woman I'm courting.”

Biglang nagbago ang mukha ni Serena.

“Courting?”

Tumango si Nikolai.

“Yes.”

Napatingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.

Pagkatapos ay ngumiti nang pilit.

“I see.”

Hindi ko nagustuhan ang tingin niya.

Pero hindi ako nagsalita.

Makalipas ang ilang minuto, nang maiwan kaming dalawa sa tabi ng buffet table, lumapit siya.

“So, Cassy.”

Napalingon ako.

“Yes?”

“Executive assistant ka dati ni Nikolai, right?”

Tumango ako.

“Opo.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Interesting.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit po?”

“Nothing.”

Humigop siya ng inumin.

“It's just that Nikolai usually dates women from his own circle.”

Tahimik akong tumingin sa kaniya.

“At ikaw…”

Huminto siya.

“Medyo iba.”

Naramdaman kong may kakaibang kirot sa dibdib ko.

Pero hindi ako nagpahalata.

Ngumiti ako.

“Opo. Iba po talaga ako.”

Napataas ang kilay niya.

“Really?”

Tumango ako.

“Hindi po kasi ako nakikipagkompetensiya kung sino ang mas mayaman o mas kilala.”

Tahimik siya.

“Mas gusto ko pong kilalanin ang tao kaysa ang apelyido niya.”

Biglang nawala ang ngiti ni Serena.

At bago pa siya makasagot, dumating si Nikolai.

“Cassy.”

Napalingon ako.

“Yes?”

“Are you okay?”

Ngumiti ako.

“Oo naman.”

Napatingin siya kay Serena.

“Everything alright?”

Ngumiti ang babae nang pilit.

“Of course.”

Pero nang makaalis siya, napatingin si Nikolai sa akin.

“May sinabi ba siya?”

Umiling ako.

“Wala namang importante.”

Tahimik niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay sinabi:

“Cassy, hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo sa kahit sino rito.”

Napatingin ako.

“Alam ko po.”

“Good.”

Ngumiti siya.

“Because I already know who you are.”

At sa sandaling iyon, lalo kong naramdaman na hindi ko kailangang magpanggap upang maging karapat-dapat sa pagmamahal niya.

Pagkatapos ng event, hinatid niya ako pauwi.

Tahimik kami sa sasakyan.

Pero hindi iyon nakakailang.

Sa halip, komportable ang katahimikan.

Hanggang sa bigla akong nagsalita.

“Nikolai.”

Napalingon siya nang bahagya.

“Yes?”

Napangiti ako.

“Puwede po bang hindi muna kita tawaging Master?”

Napatawa siya.

“Finally!”

Napangiti ako.

“Bakit?”

“Akala ko habambuhay mo na akong tatawaging Master.”

Natawa ako.

“Sanay lang po!”

Ngumiti siya.

“Then call me Nikolai.”

Huminga ako nang malalim.

“Nikolai…”

Napatingin siya.

“Hmm?”

May kakaibang kaba sa dibdib ko.

Pero sa pagkakataong iyon, alam kong handa na akong sabihin ang matagal ko nang nararamdaman.

“May sagot na ako.”

Biglang huminto ang kaniyang ngiti.

“Sagot?”

Tumango ako.

“Sa panliligaw mo.”

Napatitig siya sa akin.

“Cassy…”

Napakagat ako sa labi.

“Hindi ko alam kung kailan nagsimula.”

Tahimik siyang nakinig.

“Siguro noong una mo akong pinagtanggol sa office.”

Napangiti siya nang bahagya.

“O noong sinabi mong hindi mo gagamitin ang posisyon mo para pilitin ako.”

Nagsimulang mangilid ang aking luha.

“O baka noong nakita kong kaya mong maging simpleng Nikolai sa harap ng pamilya ko.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero ang alam ko…”

Tinitigan ko siya.

“Mahal na rin kita.”

Parang hindi siya makahinga.

“Cassy…”

Ngumiti ako.

“Kaya oo.”

Napakurap siya.

“Oo?”

Tumango ako.

“Sinasagot na kita.”

Biglang napahawak siya sa manibela.

“Wait.”

Napatawa ako.

“Bakit?”

“Are you serious?”

“Opo!”

“Cassy…”

Napangiti siya nang napakalawak.

“Can I hug you?”

Tumango ako.

“Oo.”

Maingat niyang ipinarada ang sasakyan sa isang ligtas na lugar bago siya lumingon sa akin.

At nang yakapin niya ako, naramdaman kong nanginginig siya.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa saya.

“Thank you,” bulong niya.

Napangiti ako.

“Bakit ka nagpapasalamat?”

“Because you chose me.”

Humigpit ang yakap ko.

“At pinili rin kita.”

Mula noon, nagsimula ang relasyon namin.

Hindi naging perpekto ang lahat.

May mga araw na pareho kaming abala.

May mga pagkakataong hindi kami nagkakasundo.

At may mga sandaling kailangan naming matutunang makinig sa isa't isa.

Pero hindi na namin hinayaang maging dahilan ang pride upang masira ang aming samahan.

Kapag may problema, pinag-uusapan namin.

Kapag may pagkakamali, humihingi kami ng tawad.

At kapag may hindi pagkakaunawaan, hindi namin ginagamit ang katahimikan bilang parusa.

Isang taon matapos ang araw na binilhan niya ako ng gold necklace, inimbitahan niya akong maghapunan sa parehong restaurant.

Pagpasok namin, napangiti ako.

“Nikolai…”

Ngumiti siya.

“Naalala mo?”

Tumango ako.

“Dito mo ako unang niligawan.”

Napatawa siya.

“At dito mo rin ako tinukso tungkol sa guwapong lalaki.”

Napahalakhak ako.

“Sorry na!”

Umiling siya.

“Hindi ko makakalimutan iyon.”

Pagkatapos kumain, naglakad kami sa parehong daan kung saan naroon ang jewelry shop.

Napahinto ako.

“Nikolai, bakit tayo nandito?”

Ngumiti siya.

“May gusto akong ipakita.”

Kinabahan ako.

“Ano na naman?”

Hinawakan niya ang kamay ko.

At sa ilalim ng maliliit na ilaw sa gilid ng walkway, huminto siya.

Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata.

“Cassy…”

Napatingin ako.

“Isang taon na ang nakalipas, sinabi kong gusto kitang makasama habambuhay.”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Naalala ko.”

Ngumiti siya.

“Noong panahong iyon, hindi ko pa alam kung papayag kang mahalin kita.”

Tahimik akong nakinig.

“Pero binigyan mo ako ng pagkakataong patunayan na seryoso ako.”

Nagsimulang mangilid ang aking luha.

“At sa bawat araw na kasama kita, mas lalo kong naiintindihan kung ano ang ibig sabihin ng pagmamahal.”

Dahan-dahan siyang lumuhod sa isang tuhod.

Napahawak ako sa bibig.

“Nikolai!”

Naglabas siya ng maliit na velvet box.

Binuksan iyon.

Sa loob ay isang eleganteng engagement ring.

“Cassandra Mae Villanueva…”

Tumulo ang luha ko.

“Hindi ko maipapangakong magiging perpekto ang buhay natin.”

Ngumiti siya.

“Pero maipapangako kong pipiliin kitang mahalin, igalang, at pakinggan sa bawat araw.”

Nanginginig ang kaniyang boses.

“Will you marry me?”

Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.

Tumango ako.

“Oo!”

Napangiti siya.

“Oo?”

Napatawa ako habang umiiyak.

“OO, NIKOLAI!”

Tumayo siya at niyakap ako.

At sa sandaling iyon, parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.

Ang naririnig ko lamang ay ang tibok ng puso ko.

At ang mahinang bulong niya.

“I love you, Cassy.”

Ngumiti ako.

“I love you too.”

Makalipas ang ilang buwan, ikinasal kami sa isang simpleng ngunit magandang garden ceremony.

Naroon ang pamilya ko.

Ang pamilya niya.

Ang mga kaibigan namin.

At ang mga taong naging bahagi ng aming kuwento.

Hindi engrande ang kasal dahil gusto naming magpasikat.

Maganda ito dahil bawat taong naroon ay tunay na masaya para sa amin.

Habang naglalakad ako sa aisle, suot ko pa rin ang gold necklace na ibinigay ni Nikolai noong araw na una siyang nagtapat.

Nang makita niya iyon, napangiti siya.

Pagdating ko sa harap niya, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“Suot mo pa rin.”

Ngumiti ako.

“Oo.”

“Bakit?”

Napatingin ako sa pendant.

“Dahil dito nagsimula ang lahat.”

Napatawa siya nang mahina.

“At dahil mahal kita.”

Nagsimulang mangilid ang kaniyang luha.

Sa harap ng aming pamilya, ipinangako naming magiging magkapareha kami sa saya at hirap.

Hindi bilang boss at empleyado.

Hindi bilang mayaman at mahirap.

Kundi bilang dalawang taong kusang pinili ang isa't isa.

Pagkatapos ng ceremony, habang abala ang mga bisita sa pagkain, lumapit sa amin si Lianne.

“Cassy!”

Napalingon ako.

“Ano?”

Ngumisi siya.

“Naalala mo noong akala mong mga lalaki ang gusto ni Boss?”

Napahawak ako sa noo.

“LIANNE!”

Napatawa si Nikolai.

“Please, huwag mo nang ipaalala!”

Pero lalo lamang tumawa si Lianne.

“Eh, totoo naman!”

Napatingin ako sa asawa ko.

Ngumiti siya.

“Cassy, may pogi oh!”

Agad akong napalingon.

“Nasaan?”

Biglang natawa si Nikolai.

“AYAN! IKAW NAMAN ANG LUMINGON!”

Napahalakhak kaming lahat.

At habang tumatawa kami, naisip kong napakakakaiba ng buhay.

Minsan, ang taong akala mong hindi kailanman magkakagusto sa iyo ay siya palang magiging pinakamahalagang tao sa buhay mo.

Pero hindi dahil binilhan ka niya ng mamahaling kuwintas.

Hindi dahil mayaman siya.

At hindi dahil sinabi niyang mahal ka niya.

Kundi dahil pinatunayan niya sa gawa na kaya ka niyang igalang.

Kaya niyang maghintay.

At kaya niyang mahalin ka nang hindi kailangang baguhin ang pagkatao mo.

Sa huli, hindi kinailangang “magpakalalaki” ni Nikolai upang maging karapat-dapat sa pagmamahal ko.

Ang kailangan lamang niya ay maging tapat, responsable, at marunong rumespeto.

At iyon mismo ang ginawa niya.

Ako naman, natutunan kong hindi dapat husgahan ang isang tao batay sa mga biro, tsismis, o maling akala.

Dahil ang tunay na pagkatao ng isang tao ay mas nakikita sa kaniyang mga desisyon kaysa sa sinasabi ng ibang tao tungkol sa kaniya.

Minsan akong naging empleyadong mahilig mang-asar sa seryoso kong boss.

Minsan kong inakalang imposible siyang magkagusto sa akin.

Pero isang araw, binilhan niya ako ng gold necklace.

At sa likod ng simpleng pendant na iyon, may isang pag-ibig palang matagal nang naghihintay na maipahayag.

Ngayon, tuwing nakikita ko ang kuwintas sa aking leeg, hindi ko naaalala ang presyo nito.

Ang naaalala ko ay ang araw na may isang lalaking tumingin sa aking mga mata at nagsabing:

“Hindi lang kita gusto, Cassy. Mahal na mahal kita.”

At ang pinakamasayang bahagi ng aming kuwento?

Hindi na niya kailangang sabihing handa siyang magpakalalaki para sa akin.

Dahil araw-araw, pinipili na niyang maging mabuting asawa.

May you like

At araw-araw, pinipili ko rin siyang mahalin.

WAKAS.

Other posts