ANIM NA TAONG LIHIM NA MINAHAL NG FIANCÉ KO ANG BEST FRIEND KO, PERO NANG MULI KAMING MAGKITA SA AIRPORT PAGKALIPAS NG ANIM NA TAON, NAMUTLA SIYA NANG MAKILALA ANG ASAWA KO

ANIM NA TAONG LIHIM NA MINAHAL NG FIANCÉ KO ANG BEST FRIEND KO, PERO NANG MULI KAMING MAGKITA SA AIRPORT PAGKALIPAS NG ANIM NA TAON, NAMUTLA SIYA NANG MAKILALA ANG ASAWA KO
Isang buwan na lamang bago ang kasal namin ni Adrian Villanueva. Bayad na ang reservation sa hotel, nakaimprenta na ang invitations at halos tapos na ang wedding gown ko.
Pero isang araw, nakita ko ang mensahe ng best friend kong si Bianca Santos sa cellphone niya.
“Kung ako talaga ang mahal mo, bakit si Clara ang pakakasalan mo?”
Binuksan ko ang kanilang conversation.
Anim na taong lihim na pag-uusap ang natuklasan ko. Mga pagkikita na hindi ko alam, mga pangakong hindi para sa akin at mga salitang akala ko ay sa akin lamang sinasabi ni Adrian.
Nang dumating siya, hiningi ko ang paliwanag niya.
“Magkaibigan lang kami. Huwag ka nang gumawa ng eksena.”
Ipinakita ko ang mensahe ni Bianca na nagtatanong kung magkikita pa rin sila pagkatapos ng kasal namin.
Sakto namang dumating si Bianca.
“Clara, huwag kang mag-isip ng masama. Nag-aalala lang ako sa kanya.”
“Bakit? Kawawa ba siya kapag ako ang pinakasalan niya?”
Walang nakasagot.
Hinubad ko ang engagement ring ko at inilapag sa mesa.
“Kung ganoon, hindi na tayo magpapakasal.”
Humingi si Adrian ng isang buwan para ayusin ang lahat. Pero anim na taon na siyang nagkaroon ng pagkakataon.
Kinabukasan, kinansela ko ang kasal.
Nang subukan niya akong suyuin, inamin niyang kailangan niyang panatilihin ang magandang relasyon kay Bianca dahil malaking tulong sa negosyo ang ama nito.
“Kung ganoon, ako ang pakakasalan mo dahil bagay ako sa buhay mo, pero siya ang aalagaan mo dahil kailangan mo ang pamilya niya?”
Hindi siya nakasagot.
Tinanggap ko ang scholarship sa Australia. Tatlong buwan matapos akong umalis, nakahanap ako ng trabaho sa isang design firm sa Melbourne.
Doon ko nakilala si Daniel Reyes.
Isa siyang architect na madalas magdala ng sariling kape at tumulong sa mga bagong empleyado. Hindi ko agad nalaman na isa rin siya sa mga nagtatag ng kumpanya.
Hindi niya ako minadali o pinilit kalimutan ang nakaraan.
Nang ikuwento ko sa kanya ang ginawa nina Adrian at Bianca, simple lamang ang sinabi niya.
“Hindi mo kailangang makipagkompetensiya sa ibang babae para mahalin nang tama.”
Nagpakasal kami at nagkaroon ng anak na babae, si Mia.
Anim na taon matapos kong kanselahin ang kasal, may tumawag sa pangalan ko sa airport.
“Clara?”
Si Adrian.
Napatingin siya kay Mia.
“Anak mo?”
“Oo. Four and a half years old.”
“May asawa ka na?”
“Oo. Halos anim na taon na rin mula nang magsimula ang bagong buhay ko rito.”
Dumating si Daniel at magalang siyang binati.
Sinabi ni Adrian na kasama rin namin sa flight si Bianca. Hindi na ako nagpakita ng interes.
Biglang tumunog ang cellphone ni Daniel.
“Hello? Tungkol sa Horizon Residences? Mamayang hapon na natin pag-usapan. Nasa airport pa ako.”
Nagbago ang ekspresyon ni Adrian.
“Sandali… Ikaw ba ang Daniel Reyes na chairman ng Horizon Development Group?”
Tumango ang asawa ko.
Biglang namutla si Adrian.
Ang kumpanya pala ng pamilya niya ay isa sa mga contractor na naghahangad makakuha ng malaking kontrata para sa Horizon Residences.
Ilang buwan na niyang sinusubukang makipagpulong sa asawa ko.
“Clara, hindi ko alam na…”
Hindi na niya natapos ang sasabihin.
Habang papalayo kami, muli niya akong tinawag.
“Clara! May kailangan akong sabihin sa iyo tungkol kay Bianca.”
Huminto ako.
“Alam mo ba kung bakit hindi kami nagkatuluyan?”
Umiling ako.
“Pagkaalis mo, sinabi niya sa akin na hindi naman talaga niya gustong pakasalan ako.”
Napakunot ang noo ko.
“Ang gusto lang niya ay patunayang kaya niyang agawin ang lalaking pinili mo.”
Doon ko nalaman na ilang linggo lamang matapos kong umalis, iniwan ni Bianca si Adrian para sa anak ng isa pang negosyante.
Nang komprontahin siya ni Adrian, ipinakita pa raw nito ang mga mensaheng ipinapadala niya habang pinaplano namin ang kasal.
Pinagtatawanan pala ni Bianca ang pagiging tapat ko sa kanya.
Maging ang scholarship na muntik ko nang tanggihan dahil sa kasal ay pinipilit niyang ipasuko sa akin.
“Sinabi niya sa akin na masaya siyang makita kang nawawalan ng mga pagkakataon dahil sa relasyon natin,” pag-amin ni Adrian.
Naalala ko ang lahat ng gabing umiiyak ako sa balikat ni Bianca habang nagkukuwento tungkol sa pagiging malamig ni Adrian.
Siya pala mismo ang dahilan.
“Clara, nagkamali ako. Sana pinili kita.”
Tinitigan ko siya.
“Hindi mo ako kailangang piliin ngayon, Adrian. Tapos na ang pagkakataon mo.”
Sakto namang dumating si Bianca.
Nang makita niya kami, ngumiti siya.
“Clara! Ang tagal nating hindi nagkita!”
Napatingin siya kay Daniel, pagkatapos ay sa wedding ring ko.
“Wow. Mukhang sinuwerte ka.”
Ngumiti ako.
“Hindi lang swerte ang tawag kapag pinili mong umalis sa isang sitwasyong hindi ka na nirerespeto.”
Nawala ang ngiti niya.
Pero ang pinakamalaking sorpresa ay dumating nang ipakilala ako ni Daniel.
“By the way, Clara ang lead designer ng Horizon Residences.”
Nanlaki ang mga mata ni Adrian.
Ang proyektong anim na buwan na niyang hinahabol ay ako pala mismo ang nangunguna sa pagdidisenyo.
Ang scholarship na muntik ko nang isuko para sa kasal namin ang nagdala sa akin sa karerang pinapangarap ko ngayon.
Biglang nagbago ang tono ni Bianca.
“Clara, baka puwede tayong magkape minsan. Marami tayong dapat pag-usapan.”
“Wala na, Bianca.”
Hinawakan ko ang kamay ni Mia.
“May pamilya na akong uuwian.”
Bago kami tuluyang umalis, muling lumapit si Adrian kay Daniel.
“Sir, tungkol po sa application ng kumpanya namin…”
Magalang siyang sinagot ng asawa ko.
“Dadaan iyon sa parehong evaluation process na sinusunod ng lahat ng aplikante. Walang espesyal na pabor at walang personal na paghihiganti.”
Tumango si Adrian, halatang nahihiya.
Hindi ko kinailangang gamitin ang posisyon ko para gantihan siya. Sapat nang makita niyang ang babaeng minsan niyang itinuring na madaling palitan ay nakabuo ng magandang buhay nang wala siya.
Nang makasakay kami sa eroplano, sumandal si Mia sa aking balikat.
“Mommy, sino 'yung lalaking kausap mo kanina?”
“Isang taong nakilala ko noong bata pa ako.”
“Friend mo?”
Saglit akong natahimik.
“Hindi na, anak.”
Hinawakan ni Daniel ang kamay ko.
“Okay ka lang?”
Tumango ako.
Anim na taon na ang nakalipas, umalis ako sakay ng eroplano na wasak ang puso, dala ang dalawang maleta at isang scholarship na halos isinuko ko para sa isang lalaking hindi marunong makuntento sa pagmamahal ko.
Ngayon, nakaupo ako sa pagitan ng asawa kong mahal ako at ng anak naming mahimbing na natutulog.
Minsan, naiisip ko kung ano ang magiging buhay ko kung itinuloy ko ang kasal namin ni Adrian.
Pero nang haplusin ni Daniel ang buhok ni Mia at marahang takpan siya ng kumot, nawala ang tanong na iyon.
Hindi pala ako nawalan ng magandang kinabukasan noong kinansela ko ang kasal.
May you like
Iniligtas ko ang sarili ko upang matagpuan ito.
WAKAS.