DALAWANG BESES AKONG KINUMBINSI NG ASAWA KO NA MAGING SURROGATE MOTHER PARA MABAYARAN ANG HOUSING LOAN NG NANAY NIYA! ISINAKRIPISYO KO ANG KATAWAN AT KALUSUGAN KO PARA SA PAMILYA NAMIN. PERO NANG MABAYARAN NA ANG BAHAY NG BIYENAN KO, INIWAN NIYA AKO PARA SA 27-ANYOS NIYANG KATRABAHO! SINABI NIYANG HINDI NA RAW AKO KAAYA-AYA DAHIL PINABAYAAN KO ANG SARILI KO. PERO ISANG ARAW, MAY TUMAWAG SA AKIN AT IBINALITANG MAY NANGYARING HINDI INAASAHAN KAY ETHAN!
DALAWANG BESES AKONG KINUMBINSI NG ASAWA KO NA MAGING SURROGATE MOTHER PARA MABAYARAN ANG HOUSING LOAN NG NANAY NIYA! ISINAKRIPISYO KO ANG KATAWAN AT KALUSUGAN KO PARA SA PAMILYA NAMIN. PERO NANG MABAYARAN NA ANG BAHAY NG BIYENAN KO, INIWAN NIYA AKO PARA SA 27-ANYOS NIYANG KATRABAHO! SINABI NIYANG HINDI NA RAW AKO KAAYA-AYA DAHIL PINABAYAAN KO ANG SARILI KO. PERO ISANG ARAW, MAY TUMAWAG SA AKIN AT IBINALITANG MAY NANGYARING HINDI INAASAHAN KAY ETHAN!
Noong ikasal kami ng asawa kong si Ethan, halos wala kaming pera.
Nasa kalagitnaan na kami ng aming thirties, may limang taong gulang na anak at nakatira sa isang maliit na apartment malapit sa Denver.
Lagi kaming kapos sa pera.
At ang pinakamalaking dahilan?
ANG NANAY NI ETHAN.
Bumili siya ng bahay na hindi niya kayang bayaran.
Kaya halos lahat ng sobrang pera namin ay napupunta sa buwanang housing loan niya.
Tuwing magmumungkahi akong magbakasyon kahit isang weekend lang, iisa ang sagot ni Ethan.
“Next year na lang, babe. Kailangan na namang bayaran ang bahay ni Mom.”
Hanggang isang gabi, may sinabi siyang nagpabago sa buhay ko.
“May pinsan ang katrabaho ko na naging surrogate mother. Kumita siya ng $60,000, mga ₱3.5 milyon! Kaya na nating bayaran ang bahay ni Mom!”
Nangako siyang kapag nabayaran na ang utang, makakapagbakasyon kami sa beach at magsisimula ng bagong buhay.
Mahal ko ang asawa ko.
KAYA PUMAYAG AKO.
Maayos ang unang surrogacy pregnancy ko.
Malaking bahagi ng utang ang nabayaran namin.
Pero hindi pa man lubusang nakakabawi ang katawan ko, umuwi si Ethan na may dalang spreadsheet.
“Isa na lang, babe. Isang beses pa, tapos malaya na tayo sa utang.”
Nag-alinlangan ako.
Pero paulit-ulit niyang sinasabi:
“GINAGAWA MO ITO PARA SA KINABUKASAN NATIN.”
Kaya pumayag akong muli.
PERO ANG IKALAWANG PAGBUBUNTIS ANG HALOS SUMIRA SA AKIN.
Tumaba ako, palaging masakit ang likod ko at matindi ang epekto ng hormonal changes.
Sa halip na alagaan ako, nagsimula pang matulog si Ethan sa ibang kuwarto.
Naiistorbo raw siya sa paghilik ko.
Nang matapos ang lahat, masaya niyang ibinalita:
“BAYAD NA ANG BAHAY NI MOM! FINALLY, FREE NA TAYO!”
Akala ko iyon na ang simula ng mas magandang buhay namin.
PERO MAKALIPAS LANG ANG ISANG BUWAN, BIGLA NIYANG SINIRA ANG LAHAT.
“Hindi na ako attracted sa iyo,” malamig niyang sinabi.
“Pinabayaan mo na kasi ang sarili mo.”
Hindi ako makapaniwala.
LAHAT NG PAGBABAGO SA KATAWAN KO AY DAHIL SA MGA SAKRIPISYONG SIYA MISMO ANG HUMILING!
Pero wala siyang pakialam.
INIWAN NIYA AKO!
At ang ipinalit niya?
Isang 27-anyos na katrabaho na puno ng bikini pictures ang Instagram account.
Habang ako ay naghihirap na buuing muli ang buhay ko, masaya siyang kasama ang bago niyang babae.
Pakiramdam ko, nasayang ang lahat ng ginawa ko para sa pamilya namin.
HANGGANG ISANG HAPON, BIGLANG TUMAWAG ANG KAIBIGAN KONG SI JAMIE.
Katrabaho pa rin siya ni Ethan.
Halatang gulat na gulat siya, pero parang natatawa rin.
“GIRL, HINDI KA MANINIWALA SA KAKANANGYARI LANG KAY ETHAN!”
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
AT DOON KO NARAMDAMANG MAY MALAKING PAGBABAGONG PAPARATING SA BUHAY NG LALAKING NAGTAKSIL SA AKIN…
“Natanggal si Ethan sa trabaho!” sigaw ni Jamie.
Napaupo ako.
“Ano? Bakit?”
“Dahil sa girlfriend niya. Si Chloe!”
Si Chloe ang 27-anyos na katrabahong ipinalit niya sa akin.
Ayon kay Jamie, matagal na palang ginagamit ni Ethan ang posisyon niya bilang supervisor para bigyan si Chloe ng mga espesyal na benepisyo.
Mas magagandang schedule.
Mas malalaking bonus.
At mga business trip na silang dalawa lamang ang magkasama.
Ngunit nang magkaroon ng internal audit, natuklasan ng kumpanya ang mga hindi awtorisadong reimbursement.
May mga hotel booking at mamahaling restaurant bills na ipinasa bilang business expenses.
“Ethan approved everything,” sabi ni Jamie.
“May investigation. At kanina, pareho silang pinatawag ng HR.”
Napahawak ako sa noo.
“Pareho silang natanggal?”
“Si Ethan, oo. Si Chloe, suspended habang iniimbestigahan.”
Hindi ako nakapagsalita.
Pagkatapos, may sinabi si Jamie na lalo kong ikinagulat.
“At girl, hindi pa iyan ang pinakamasama.”
“ANO PA?”
Huminga nang malalim si Jamie.
“Nalaman ng kumpanya na may ilang reimbursement na pumasok sa personal account ni Ethan.”
Nanlamig ang katawan ko.
“Magkano?”
“Hindi ko alam ang eksaktong halaga. Pero posibleng kailangan niyang ibalik ang pera.”
Napapikit ako.
Ang lalaking paulit-ulit na nagsabing wala kaming pera para sa isang simpleng bakasyon ay gumastos pala ng malaking halaga para sa kaniyang kabit.
At ngayon, posibleng mawalan siya ng halos lahat.
“Jamie, salamat sa pagsabi.”
“Are you okay?”
Tumingin ako sa anak kong nagkukulay sa dining table.
“Hindi ko alam,” sagot ko. “Pero kailangan kong maging okay.”
MAKALIPAS ANG TATLONG ARAW, BIGLANG DUMATING SI ETHAN SA APARTMENT NAMIN.
Hindi siya nakangiti.
Wala na ang mamahaling relo na ipinagmamalaki niya sa social media.
At halatang ilang gabi na siyang hindi nakakatulog.
“Can we talk?” tanong niya.
Pinapasok ko siya dahil naroon ang anak namin.
Ngunit sinabi kong sa sala lamang kami mag-uusap.
Umupo siya.
“I'm in trouble.”
Tahimik akong nakinig.
“Natanggal ako sa trabaho.”
“Alam ko.”
Napatingin siya sa akin.
“Sinabi sa iyo ni Jamie?”
Tumango ako.
Napabuntong-hininga siya.
“Chloe left me.”
Hindi ako nagulat.
Ayon sa kaniya, nang malaman ni Chloe na wala na siyang trabaho at maaaring kailangan niyang magbayad ng malaking halaga sa kumpanya, bigla itong lumayo.
“Sinabi niyang hindi niya kayang makisama sa lalaking maraming problema.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Parang pamilyar ang dahilan.”
Napayuko siya.
PERO MAY MAS MALAKI PA SIYANG PROBLEMA.
“Mom is refusing to help me.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Humingi ako ng tulong sa kaniya. Sinabi kong baka kailangan kong ibenta ang kotse ko para mabayaran ang mga utang.”
“At?”
“Sinabi niyang wala siyang pera.”
Hindi ko napigilang mapatawa nang mapait.
“Ethan, dalawang beses akong nagbuntis para mabayaran ang bahay ng nanay mo.”
Tahimik siya.
“Halos ₱7 milyon ang kabuuang compensation mula sa dalawang surrogacy arrangement, bagaman may mga gastusin at obligasyong ibinawas. Malaking bahagi ng natira ay ginamit natin para sa bahay niya.”
Napayuko siya.
“At ngayong ikaw ang nangangailangan, ayaw ka niyang tulungan?”
“I know.”
“Hindi, Ethan. Hindi mo alam.”
Tumulo ang luha ko.
“Dahil habang nagdurusa ako sa pangalawang pagbubuntis, ang iniisip mo lang ay kung kailan matatapos ang utang ng nanay mo.”
Hindi siya makasagot.
BIGLA SIYANG LUMUHOD SA HARAP KO.
“Please, babe. I made a mistake.”
Napaatras ako.
“Ethan, tumayo ka.”
“Can we start over?”
Hindi ako makapaniwala.
“Start over?”
Tumango siya.
“I miss our family.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Namimiss mo ba kami, o namimiss mo ang buhay noong may asawa kang handang isakripisyo ang lahat para sa iyo?”
Napaluha siya.
“That's not fair.”
“Hindi rin patas ang ginawa mo sa akin.”
Tumayo ako.
“Iniwan mo ako noong kailangan kita. Sinabi mong hindi na ako kaaya-aya dahil sa mga pagbabagong dulot ng mga pagbubuntis na ikaw mismo ang humiling.”
Tahimik siyang umiiyak.
“I'm sorry.”
“Pinapatawad kita para sa sarili kong kapayapaan. Pero hindi ibig sabihin noon na babalik ako sa iyo.”
PERO HINDI PA DOON NATAPOS ANG LAHAT.
KINABUKASAN, TUMAWAG ANG BIYENAN KONG SI MARGARET.
“Bakit hindi mo tulungan si Ethan?” galit niyang tanong.
Napakunot ang noo ko.
“Excuse me?”
“Anak mo rin ang maaapektuhan kapag nawalan siya ng pera!”
Huminga ako nang malalim.
“Margaret, ginagawa ko ang lahat para sa anak namin. Pero hindi ko obligasyong bayaran ang mga problemang ginawa ni Ethan sa trabaho.”
“Napakawalang-utang na loob mo!”
Doon ako napuno.
“Margaret, dalawang beses akong naging surrogate mother para mabayaran ang bahay mo.”
Tahimik siya.
“Hindi mo ba naisip kung gaano kahirap iyon para sa akin?”
“Pumayag ka naman!”
“Oo. Dahil naniwala akong ginagawa namin iyon para sa pamilya.”
Napaluha ako.
“Pero hindi ibig sabihin na wala akong karapatang masaktan.”
Pagkatapos, sinabi ko ang isang bagay na matagal ko nang gustong sabihin.
“Kung gusto mong tulungan ang anak mo, ikaw ang gumawa. Bayad na ang bahay mo dahil sa mga sakripisyo ko. Pero tapos na akong maging solusyon sa lahat ng problema ninyo.”
At ibinaba ko ang telepono.
MAKALIPAS ANG ILANG LINGGO, NAKIPAGKITA AKO SA ISANG ABOGADO.
Matagal ko nang pinag-iisipang simulan ang divorce proceedings.
Ngunit ngayon, sigurado na ako.
Dinala ko ang mga financial records, mga dokumento tungkol sa aming mga ari-arian at ang mga kasunduan sa surrogacy.
Ipinaliwanag ng abogado na hindi awtomatikong nagbibigay ng karapatan sa bahay ng biyenan ko ang perang naibigay namin para sa mortgage nito.
Ngunit mahalagang suriin kung paano ginamit ang aming marital funds at kung may mga kasulatang nagpapatunay sa mga naging kontribusyon namin.
Sinimulan din naming ayusin ang child support at custody arrangements.
Ayokong madamay ang anak namin sa away naming mag-asawa.
Hindi niya kasalanan ang nangyari.
HABANG INAAYOS ANG DIVORCE, NAGSIMULA AKONG UNAHIN ANG SARILI KO.
Nagpatingin ako sa doktor tungkol sa patuloy kong pananakit ng likod at mga problemang naranasan ko matapos ang pangalawang pagbubuntis.
Sumailalim ako sa physical therapy.
Naglaan ako ng oras para sa pahinga.
At unti-unti, nagsimula akong bumalik sa mga bagay na matagal kong isinantabi.
Mahilig akong magpinta noong bata pa ako.
Kaya bumili ako ng murang canvas at ilang pintura.
Tuwing gabi, pagkatapos matulog ng anak ko, nagpinta ako.
Noong una, simpleng mga bulaklak lamang.
Pagkatapos, mga tanawin.
Hanggang sa isang araw, may kaibigan akong nakakita ng mga gawa ko.
“Girl, you should sell these!”
Napatawa ako.
“Seriously?”
“Absolutely!”
Sinubukan kong mag-post ng ilang larawan online.
At sa hindi inaasahang pagkakataon, may bumili.
Hindi malaki ang kinita ko.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, may ginawa akong para lamang sa sarili ko.
ISANG TAON ANG LUMIPAS.
Natapos ang divorce namin ni Ethan.
Nagkaroon kami ng malinaw na kasunduan tungkol sa pangangalaga at suporta sa aming anak.
Nakahanap siya ng bagong trabaho, bagaman mas mababa ang sahod kaysa dati.
Kinailangan din niyang ayusin ang mga obligasyong pinansyal na naiwan mula sa kaniyang dating kumpanya.
Hindi naging madali ang buhay niya.
Ngunit hindi ko na iyon responsibilidad.
Isang hapon, dumating siya para sunduin ang anak namin.
Habang naghihintay, napansin niya ang isang painting sa sala.
“Did you make that?”
Tumango ako.
“Yeah.”
“It's beautiful.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Thank you.”
Matagal niya akong tinitigan.
“You look happy.”
Napatingin ako sa kaniya.
“I am.”
Tahimik siyang ngumiti.
“I'm glad.”
At sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang pangangailangang patunayan sa kaniya kung gaano ako nagbago.
PERO MAY ISA PA AKONG NATANGGAP NA MENSAHE.
MULA KAY MARGARET.
“Can we talk?”
Noong una, ayaw ko siyang sagutin.
Ngunit makalipas ang ilang araw, pumayag akong makipagkita sa isang café.
Pagdating niya, tahimik siyang umupo.
“I'm sorry,” agad niyang sinabi.
Nagulat ako.
“Para saan?”
“Dahil hindi ko naisip ang mga sakripisyo mo.”
Napayuko siya.
“Akala ko normal lang na tumulong ang anak at manugang sa magulang.”
Tahimik akong nakinig.
“Pero hindi ko naisip na halos maubos ka na sa pagtulong sa amin.”
Napaluha siya.
“Hindi ko na maibabalik ang mga taon at pagod mo. Pero gusto kong malaman mong nagsisisi ako.”
Huminga ako nang malalim.
“Margaret, hindi ko kailangan ng pera mula sa iyo para mapatawad ka.”
Napatingin siya sa akin.
“Pero kailangan kong marinig na naiintindihan mo kung bakit ako nasaktan.”
Tumango siya.
“I do.”
Hindi kami biglang naging malapit.
Ngunit nagsimula kaming magkaroon ng mas maayos na pakikitungo para sa kapakanan ng anak ko.
MAKALIPAS ANG DALAWANG TAON, NAKAPAGBAKASYON DIN AKO SA BEACH.
Hindi kasama si Ethan.
Hindi rin kasama ang biyenan ko.
Kasama ko ang anak namin.
Nag-ipon ako mula sa trabaho at sa maliit kong painting business.
Habang naglalakad kami sa tabing-dagat, hinawakan ng anak ko ang kamay ko.
“Mommy, happy ka?”
Napangiti ako.
“Very happy, sweetheart.”
“Masaya rin ako!”
Tumawa siya at tumakbo papunta sa buhangin.
Pinanood ko siyang naglalaro.
At biglang naalala ko ang pangakong binitiwan ni Ethan maraming taon na ang nakalipas.
“Kapag nabayaran na ang bahay ni Mom, makakapagbakasyon tayo sa beach.”
Natupad din ang pangarap na iyon.
Ngunit hindi sa paraang inaasahan ko.
AKO ANG BABAENG DALAWANG BESES NA NAGING SURROGATE MOTHER PARA MABAYARAN ANG HOUSING LOAN NG BIYENAN KO.
ISINAKRIPISYO KO ANG KATAWAN, KALUSUGAN AT PANAHON KO DAHIL NANIWALA AKONG GINAGAWA KO IYON PARA SA AMING PAMILYA.
PERO NANG MABAYARAN NA ANG BAHAY, INIWAN AKO NG ASAWA KO PARA SA MAS BATA NIYANG KATRABAHO.
SINABI NIYANG HINDI NA AKO KAAYA-AYA.
AT HABANG SINUSUBUKAN KONG BUUING MULI ANG SARILI KO, NAWALAN SIYA NG TRABAHO DAHIL SA MGA DESISYONG GINAWA NIYA PARA SA BAGO NIYANG RELASYON.
NANG HUMINGI SIYA NG TULONG, SA WAKAS AY NATUTUNAN KONG MAGSABI NG HINDI.
DAHIL ANG PAGMAMAHAL AY HINDI DAPAT NANGANGAHULUGANG KAILANGAN MONG UBUSIN ANG SARILI MO PARA SA IBANG TAO.
AT ANG ISANG BABAENG NAGSAKRIPISYO PARA SA KANIYANG PAMILYA AY HINDI NAWAWALAN NG HALAGA DAHIL LAMANG NAGBAGO ANG KANIYANG KATAWAN.
NGAYON, HINDI MAN PERPEKTO ANG BUHAY KO, MAS PAYAPA NA AKO.
MAY TRABAHO AKO.
MAY ANAK NA MAHAL NA MAHAL KO.
AT MAY MGA PANGARAP NA HINDI KO NA KAILANGANG ISAKRIPISYO PARA LAMANG MAPASAYA ANG IBANG TAO.
May you like
DAHIL SA WAKAS, NATUTUNAN KONG ANG SARILI KO AY KARAPAT-DAPAT DING MAHALIN AT ALAGAAN.
WAKAS.