HATINGGABI NANG BIGLANG DUMILAT ANG ASAWA KO SA LOOB NG KABAONG AT SINENYASAN AKONG MANAHIMIK! ANG DALAWA NAMING ANAK, PILIT AKONG PINAIINOM NG TSAA NA MAY HALONG DROGA. NAGKUNWARI AKONG NAWALAN NG MALAY, PERO NARINIG KO SILANG NAGBABARENA NG KABAONG. “IPASA MO ANG MGA TURNILYO! KAILANGANG MAISARA ANG TAKIP BAGO SIYA I-CREMATE!” HINDI NILA ALAM NA BUHAY PA ANG TATAY NILA!

HATINGGABI NANG BIGLANG DUMILAT ANG ASAWA KO SA LOOB NG KABAONG AT SINENYASAN AKONG MANAHIMIK! ANG DALAWA NAMING ANAK, PILIT AKONG PINAIINOM NG TSAA NA MAY HALONG DROGA. NAGKUNWARI AKONG NAWALAN NG MALAY, PERO NARINIG KO SILANG NAGBABARENA NG KABAONG. “IPASA MO ANG MGA TURNILYO! KAILANGANG MAISARA ANG TAKIP BAGO SIYA I-CREMATE!” HINDI NILA ALAM NA BUHAY PA ANG TATAY NILA!
Ako si Clara Vance. Apatnapu't anim na taon kaming kasal ng asawa kong si Arthur.
Nakapagtayo siya ng malaking kayamanan mula sa mga warehouse at lupang ginagamit sa negosyo ng kahoy.
Lagi niyang sinasabi:
“Hindi binabago ng pera ang tao. Inaalis lang nito ang tunay niyang maskara.”
Hindi ko akalaing ang sarili naming mga anak na sina Julian at Marcus ang magpapatunay noon.
Ilang buwan na akong kinokontrol ni Julian. Kinuha niya ang susi ng kotse ko, habang si Marcus naman ay sinusuri ang mga bank account ko.
Gusto pa nila akong bantayan ng psychiatric nurse kahit wala naman akong sakit.
Tatlong araw bago ang burol, biglang bumagsak si Arthur sa opisina niya.
May basag na tasa ng kape sa tabi ng mesa.
Dumating ang doktor ng pamilya bago ang ambulansya at sinabing matinding stroke ang dahilan.
Agad nagtakda si Julian ng cremation sa alas-otso ng umaga.
Sa burol, narinig ko siyang nagsabi:
“HINDI NA KAYANG MAGDESISYON NANG MAAYOS NG NANAY NAMIN.”
Nang mawalan ng tao sa chapel, lumapit ako sa kabaong.
“Arthur, nangako kang hindi mo ako iiwan,” bulong ko.
BIGLANG GUMALAW ANG MGA TALUKAP NG MATA NIYA!
DUMILAT SI ARTHUR!
Takot na takot siya at inilagay ang daliri sa labi, senyas na huwag akong magsalita.
BUHAY ANG ASAWA KO!
Pero biglang dumating si Julian.
Mahigpit akong hinawakan ni Marcus sa braso.
“Nag-iimagine ka lang, Mama!”
Pagsapit ng hatinggabi, dinalhan nila ako ng chamomile tea.
May kakaibang mapait na amoy iyon, katulad ng naamoy ko sa kape ni Arthur.
Nagkunwari akong uminom, pero palihim kong ibinuhos ang tsaa sa napkin.
Iniluwa ko rin ang tabletang ipinilit ni Marcus na ilagay ko sa bibig.
Akala nila, nawalan na ako ng malay.
Ikinulong nila ako sa isang kuwarto.
PERO MAY BIGLA AKONG NARINIG NA TUNOG NG BARRENA!
“IPASA MO ANG MGA TURNILYO!” bulong ni Julian. “KAILANGANG MAISARA ANG TAKIP BAGO BUKAS!”
Kinakabahang nagtanong si Marcus:
“PAANO KUNG MAGISING SIYA BAGO ANG CREMATION? PARANG NARINIG KO SIYANG KUMAKALMOT SA KAHOY!”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Alam pala nilang posibleng buhay pa ang sarili nilang ama!
AT BALAK NILANG IPA-CREMATE SIYA NANG BUHAY!
Ilang oras na lang ang natitira bago mag-alas-otso.
Kailangan kong iligtas si Arthur.
PERO HINDI ALAM NG MGA ANAK KO NA GISING AKO AT NARINIG KO ANG LAHAT...
Dahan-dahan akong bumangon mula sa sofa.
Naka-lock ang pinto. Wala ang handbag ko, at kinuha rin nila ang cellphone ko.
Ngunit may isang bagay silang nakalimutan.
Ang maliit na emergency phone na ibinigay sa akin ni Arthur noong nakaraang Pasko.
Nakatago iyon sa bulsa ng aking coat.
“Para kapag kailangan mo ako at hindi mo mahanap ang cellphone mo,” biro niya noon.
Nanginginig kong kinuha iyon.
Tinawagan ko ang 911.
“Emergency. Ano po ang inyong sitwasyon?”
“Pakiusap,” bulong ko. “Nasa funeral chapel ako. Buhay ang asawa kong nasa kabaong. Kinandado ako ng mga anak namin, at naririnig ko silang isinasara ang kabaong gamit ang mga turnilyo. Nakatakda siyang i-cremate mamayang alas-otso.”
“Ma'am, ano ang pangalan at address ng chapel?”
Ibinigay ko ang lahat.
“May posibilidad bang naririnig kayo ng mga taong nagkulong sa inyo?”
“Oo.”
“Manatili sa ligtas na lugar. Magpapadala kami ng pulis at ambulansiya.”
Hindi ko ibinaba ang telepono.
Sa kabilang panig ng dingding, narinig kong muling nagsalita si Marcus.
“Julian, hindi ito tama.”
“Tumahimik ka!”
“Pero kung buhay talaga si Dad—”
“WALA NA TAYONG URUNGAN!”
Napapikit ako.
Hindi ko maunawaan kung paano naging ganito ang mga batang minsan kong inalagaan kapag nilalagnat, tinuruan maglakad at hinatid sa unang araw ng paaralan.
Pagkalipas ng ilang minuto, tumigil ang barena.
Narinig kong may humihila ng mabigat na bagay sa sahig.
Pagkatapos, bumukas ang pinto sa labas.
May isa pang boses.
“Sir, bakit ninyo nililipat ang kabaong nang ganitong oras?”
Boses iyon ni Samuel, ang matandang caretaker ng chapel.
Sumagot si Julian.
“May kailangang ayusin bago ang cremation.”
“Pero sir, hindi dapat basta-basta binubuksan o inililipat ang kabaong nang walang pahintulot ng funeral director.”
“BINABAYARAN KA NAMIN! GAWIN MO ANG TRABAHO MO!”
Tumahimik si Samuel.
Pagkatapos, narinig ko siyang lumayo.
Akala ko umalis na siya.
Ngunit ilang sandali lamang, may marahang kumatok sa pinto ng kuwarto ko.
“Mrs. Vance?”
Si Samuel!
“Samuel! Naka-lock ako rito!”
“Sandali po. Kukunin ko ang susi.”
Makalipas ang ilang segundo, bumukas ang pinto.
Nang makita niya ang mukha ko, napaatras siya.
“Ma'am, ano ang nangyayari?”
“Buhay si Arthur! Kailangan nating buksan ang kabaong!”
Hindi siya agad nakapagsalita.
“Ma'am, sigurado po ba kayo?”
“Hawak ko ang kamay niya kanina! Dumilat siya at sinenyasan akong manahimik!”
Namutla si Samuel.
“Tumawag na po ba kayo ng ambulansiya?”
“Oo. Paparating na sila.”
Hinawakan niya ang braso ko.
“Halika po. May emergency tools sa storage room.”
Ngunit bago kami makalabas sa hallway, narinig namin ang boses ni Julian.
“MAMA?!”
Nakatayo siya sa dulo ng pasilyo.
Sa likod niya si Marcus.
Nanlaki ang mga mata ni Julian nang makita ang telepono sa kamay ko.
“SINO ANG TINAWAG MO?!”
“Ang pulis,” sagot ko.
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Hindi mo naiintindihan ang ginagawa mo!”
“NAIINTINDIHAN KO, JULIAN! PINAPATAY NINYO ANG SARILI NINYONG AMA!”
Sumugod siya upang agawin ang telepono.
Ngunit humarang si Samuel.
“Sir, lumayo kayo kay Mrs. Vance.”
Tinulak siya ni Julian.
Bumagsak ang matanda sa dingding.
Napahiyaw ako.
Ngunit bago pa makalapit muli si Julian, may malakas na katok mula sa pangunahing pinto.
“POLICE! BUKSAN ANG PINTO!”
NANIGAS SI JULIAN!
Napatingin siya kay Marcus.
“GUMAWA KA NG PARAAN!”
Ngunit hindi gumalaw si Marcus.
“Kuya... tama na.”
“ANO?!”
“Hindi ko na kaya.”
At sa unang pagkakataon, nakita kong umiyak ang anak kong si Marcus.
“BUHAY PA SI DAD! ALAM NATIN!”
Biglang bumukas ang pangunahing pinto.
Pumasok ang mga pulis kasama ang mga paramedic.
“Nasaan ang pasyente?”
Itinuro ko ang chapel.
“NASA KABAONG!”
Agad silang kumilos.
May isang pulis na pumigil kay Julian habang ang iba ay sumama sa mga paramedic.
Nang makarating kami sa chapel, halos mawalan ako ng lakas.
Nasa gitna ng silid ang kabaong ni Arthur.
SARADO NA ANG TAKIP.
AT MAY MGA TURNILYONG NAKABAON SA GILID NITO!
“Pakiusap!” sigaw ko. “Bilisan ninyo!”
Gumamit ang rescue personnel ng mga kagamitan upang maalis ang pagkakasara.
Bawat segundo ay parang isang buong oras.
“Arthur!” sigaw ko. “Narito ako!”
Sa wakas, naiangat ang takip.
Nakahiga ang asawa ko.
Maputla.
Halos hindi gumagalaw.
Ngunit nang lumapit ang paramedic, bigla itong sumigaw.
“MAY PULSO!”
NAPAHAGULGOL AKO!
“ARTHUR!”
“Ma'am, kailangan namin siyang dalhin sa ospital!”
Agad nilang sinimulan ang emergency treatment.
Nilagyan siya ng oxygen at maingat na inilipat sa stretcher.
Habang inilalabas siya, nakita kong bahagyang gumalaw ang kanyang kamay.
Hinawakan ko iyon.
“Arthur, nandito ako.”
Hindi siya makapagsalita.
Ngunit bahagyang kumapit ang kanyang mga daliri sa akin.
At doon ko nalaman na hindi pa tapos ang laban namin.
SA OSPITAL, DIRETSONG DINALA SI ARTHUR SA INTENSIVE CARE UNIT.
Ilang oras akong naghihintay.
Hindi ko alam kung makakaligtas siya.
Hindi ko alam kung gaano katagal siyang nawalan ng sapat na oxygen.
At hindi ko alam kung ano ang inilagay sa kanyang kape.
Sa wakas, lumabas ang doktor.
“Mrs. Vance?”
Agad akong tumayo.
“Kumusta ang asawa ko?”
“Buhay siya. Ngunit kritikal pa rin ang kanyang kondisyon.”
Napahawak ako sa dibdib.
“May pag-asa po ba?”
“May mga palatandaan ng matinding epekto ng isang sedative substance. Nagsasagawa kami ng karagdagang pagsusuri upang matukoy ang eksaktong dahilan ng kanyang kondisyon.”
“Hindi po ba stroke?”
“Sa ngayon, hindi sapat ang ebidensiya para sabihing stroke lamang ang nangyari. May iba pa kaming kailangang siyasatin.”
Napaluha ako.
Ang doktor ng pamilya.
Ang biglaang pagkamatay.
Ang agarang cremation.
At ang kakaibang amoy ng tsaa.
Unti-unti nang nagkakaugnay ang lahat.
Kinabukasan, dumating ang detective na si Rebecca Hayes.
May dala siyang folder.
“Mrs. Vance, may ilang tanong kami tungkol sa doktor na unang tumingin sa inyong asawa.”
“Si Dr. Leonard Price?”
Tumango siya.
“Siya po ang nagdeklara na patay na si Arthur?”
“Oo. Siya rin ang nagsabi sa amin na stroke ang dahilan.”
Napatingin ang detective sa kanyang mga tala.
“May natuklasan kaming mga komunikasyon sa pagitan niya at ng inyong anak na si Julian bago ang insidente.”
Nanlamig ako.
“Anong ibig sabihin?”
“Sinusuri namin kung may papel siya sa maling pagdedeklara ng pagkamatay ng inyong asawa.”
Napaupo ako.
“Diyos ko…”
Ngunit hindi pa iyon ang pinakamasakit.
“Mrs. Vance,” patuloy niya, “may nakita rin kaming mga dokumentong may kaugnayan sa inyong family trust.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anong dokumento?”
“May draft ng isang petisyon upang ideklarang wala na kayong kakayahang pamahalaan ang inyong mga ari-arian.”
Biglang bumalik sa isip ko ang mga buwan ng pagkontrol nina Julian at Marcus.
Ang susi ng kotse ko.
Ang mga bank account.
Ang psychiatric nurse na gusto nilang ipabantay sa akin.
HINDI PALA IYON PAG-AALALA.
BAHAGI PALA IYON NG PLANO!
“Gusto nilang kontrolin ang pera namin,” bulong ko.
“Isa iyan sa mga motibong iniimbestigahan namin,” sagot ni Rebecca.
Pagkatapos, may inilabas siyang isa pang dokumento.
Isang kopya ng bagong will na sinubukang iparehistro ni Julian.
May pirma raw ni Arthur.
Ngunit ang petsa?
ISANG ARAW MATAPOS SIYANG IDEKLARANG PATAY!
Napatingin ako sa detective.
“Paano makakapirma ang patay na tao?”
Tahimik siyang sumagot.
“Iyan din ang tanong namin.”
MAKALIPAS ANG APAT NA ARAW, MULING DUMILAT SI ARTHUR.
Nasa tabi ako ng kama nang maramdaman kong gumalaw ang kanyang kamay.
“Clara…”
Napahagulgol ako.
“Arthur!”
Mahina ang kanyang boses.
“Nasaan tayo?”
“Nasa ospital ka. Ligtas ka na.”
Napapikit siya.
Pagkatapos, may sinabi siyang halos hindi ko marinig.
“Ang kape…”
Lumapit ako.
“Ano ang tungkol sa kape?”
“Si Julian…”
Nanginginig ang kanyang labi.
“Siya ang nagdala.”
Napaluha ako.
“Arthur, alam ko na.”
Ngunit hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ko.
“May kailangan kang malaman.”
“Ano iyon?”
“Hindi ko pinirmahan ang mga dokumento nila.”
Tumango ako.
“Alam ko.”
“May original trust agreement sa safe.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anong agreement?”
“Clause Nine…”
Napakunot ang noo ko.
“Clause Nine?”
Mahina siyang ngumiti.
“Ang proteksyon natin.”
Doon ko naalala ang isang bagay na sinabi niya ilang taon na ang nakalipas.
“Clara, kung may mangyaring masama sa akin, huwag kang matakot. Hindi basta-basta makukuha ng kahit sino ang pinaghirapan natin.”
Noon, akala ko simpleng pag-aalala lamang iyon.
Ngunit may dahilan pala.
NANG MAKUHA NG AMING ABOGADO ANG ORIHINAL NA TRUST AGREEMENT, LUMABAS ANG KATOTOHANAN.
May probisyon sa dokumento na nagsasabing hindi maaaring basta-basta ilipat ang kontrol ng mga pangunahing ari-arian sa sinumang anak o beneficiary nang walang pagsunod sa mahigpit na proseso ng trust.
Kabilang dito ang independent verification, pahintulot ng mga kinakailangang trustee at pagsusuri sa anumang kahina-hinalang pagbabago.
At may isa pang mahalagang detalye.
Kung may beneficiary na mapatunayang gumamit ng pandaraya o pamimilit upang makuha ang kontrol sa trust, maaari siyang mawalan ng ilang karapatan alinsunod sa mga probisyon nito.
Iyon ang Clause Nine.
Hindi nito awtomatikong ipinakukulong ang sinuman.
Ngunit pinoprotektahan nito ang ari-arian laban sa panlilinlang.
At higit sa lahat, hindi kayang palitan ng pekeng pirma ang tunay na pahintulot ni Arthur.
Nang malaman ito ni Julian, nagalit siya.
Ayon sa abogado namin, sinubukan pa niyang kuwestiyunin ang dokumento.
Ngunit ang orihinal na kasunduan ay matagal nang naitala at hawak ng independent trustee.
Wala siyang nagawa upang basta-basta baguhin iyon.
Samantala, lumalim ang imbestigasyon.
Natuklasan sa pagsusuri ng mga komunikasyon at financial records na may malalaking utang si Julian mula sa mga nabigong investment.
Si Marcus naman ay may sariling problemang pinansyal.
Pareho silang umaasang makokontrol ang mga warehouse at lupa kapag nawala si Arthur at maideklarang wala na akong kakayahang magdesisyon.
Ngunit may isang tanong na hindi ko maalis sa isip ko.
BAKIT PUMAYAG SI MARCUS?
Nang humarap siya sa mga imbestigador, umamin siyang alam niyang may plano si Julian na manipulahin ang mga dokumento.
Sinabi rin niyang narinig niyang pinag-uusapan ang paggamit ng gamot upang hindi makakilos si Arthur.
Ngunit ayon sa kanya, hindi niya inakalang aabot iyon sa pagpapacremate nang buhay sa sariling ama.
Hindi nito binura ang kanyang pananagutan.
Ngunit ang kanyang salaysay ay naging mahalagang bahagi ng imbestigasyon.
Si Dr. Leonard Price naman ay sinuri kaugnay ng maling pagdeklara ng pagkamatay at ng mga gamot na maaaring ginamit.
Sa tulong ng mga medical records, toxicology findings at iba pang ebidensiya, unti-unting nabuo ang kaso.
PAGKALIPAS NG ILANG BUWAN, NAGSIMULA ANG PAGLILITIS.
Nandoon ako sa courtroom.
Katabi ko si Arthur.
Mahina pa rin siya at gumagamit ng tungkod.
Ngunit buhay siya.
At iyon ang pinakamahalagang bagay.
Nang makita kami ni Julian, namutla siya.
Hindi niya inaasahang makikita niyang nakaupo ang ama niyang minsan niyang ipinagpalagay na hindi na makapagsasalita.
Tumayo si Arthur upang magbigay ng salaysay.
Tahimik ang buong silid.
“Julian,” sabi niya, “anak kita.”
Napayuko si Julian.
“Naalala ko noong bata ka pa. Takot kang matulog nang mag-isa. Kaya gabi-gabi akong nauupo sa tabi ng kama mo.”
Napaluha ako.
“Hindi ko kailanman inakalang darating ang araw na matatakot akong matulog dahil sa sarili kong anak.”
Hindi makatingin si Julian.
“Ang kayamanang pinaghirapan ko ay para bigyan kayo ng magandang buhay. Hindi para maging dahilan ng pagkasira ng pamilya natin.”
Pagkatapos, tumingin si Arthur sa hukom.
“Hindi ko ibinigay ang pahintulot ko sa anumang planong kunin ang kontrol sa aming mga ari-arian. At hindi ako pumayag sa cremation.”
Tahimik ang buong courtroom.
Nang ako naman ang magsalita, nanginginig ang boses ko.
“Apatnapu't anim na taon kaming mag-asawa ni Arthur.”
Napatingin ako sa mga anak namin.
“Pinalaki namin sina Julian at Marcus sa paniniwalang ang pamilya ay dapat nagtutulungan.”
Napaluha ako.
“Pero noong gabing iyon, habang nakikinig ako sa tunog ng barenang ginagamit upang isara ang kabaong ng asawa ko, naunawaan kong may mga taong kayang ipagpalit ang buhay ng sariling magulang sa pera.”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ako humihingi ng paghihiganti. Humihingi ako ng hustisya.”
Matapos ang paglilitis, napatunayan ang pananagutan ng mga sangkot sa mga kasong sinuportahan ng ebidensiya.
Naharap sina Julian at Marcus sa mga kaukulang parusa dahil sa kanilang mga ginawa.
Si Dr. Price ay naharap din sa hiwalay na pananagutang kriminal at propesyonal.
At ang mga pekeng dokumentong inihanda upang kontrolin ang aming ari-arian ay hindi kinilalang balido.
Hindi naging madali ang lahat.
Dahil kahit gaano kalaki ang kasalanan ng isang anak, hindi basta nawawala ang alaala ng batang minsan mong minahal at inalagaan.
Ngunit natutuhan kong ang pagmamahal ay hindi nangangahulugang kailangang takpan ang kasalanan.
At ang pagiging magulang ay hindi dahilan upang isakripisyo ang sariling kaligtasan.
LUMIPAS ANG DALAWANG TAON.
Unti-unting bumuti ang kalusugan ni Arthur.
Hindi na siya bumalik sa araw-araw na pamamahala ng negosyo.
Sa halip, ipinagkatiwala niya ang operasyon sa mga propesyonal na manager at sa mga independent trustee.
Mas madalas na kaming magkasama.
Naglalakad sa hardin.
Umiinom ng kape sa umaga.
At nagkukuwentuhan tungkol sa mga simpleng bagay.
Isang gabi, habang nakaupo kami sa veranda, bigla niyang hinawakan ang kamay ko.
“Clara, may gusto akong itanong.”
Napangiti ako.
“Ano iyon?”
“Kung hindi ako dumilat noong gabing iyon, ano kaya ang nangyari?”
Napaluha ako.
“Hindi ko alam.”
Tahimik kaming nagtinginan.
“Pero alam kong ginawa mo ang lahat para mabuhay.”
Ngumiti siya.
“Hindi ako sumuko dahil alam kong naghihintay ka.”
Hinawakan ko ang kanyang mukha.
“At hindi rin ako sumuko dahil alam kong kailangan kita.”
Niyakap niya ako.
Matagal kaming nanatiling tahimik.
Sa loob ng apatnapu't anim na taon, marami na kaming pinagdaanan.
Kahirapan.
Pagpapalaki ng mga anak.
Pagbuo ng negosyo.
At mga panahong halos wala kaming pera.
Ngunit walang pagsubok na kasingbigat ng nangyari sa gabing iyon.
Isang araw, habang inaayos ko ang mga lumang litrato, nakita ko ang larawan nina Julian at Marcus noong maliliit pa sila.
Nakaupo sila sa kandungan ni Arthur.
Pareho silang nakangiti.
Napaluha ako.
Hindi ko alam kung darating ang araw na kaya ko silang patawarin nang buo.
Ngunit alam kong hindi ko kailangang pilitin ang sarili ko.
May mga sugat na nangangailangan ng panahon.
At may mga hangganang kailangang manatili upang maprotektahan ang kapayapaan.
Lumapit si Arthur.
“Ano ang tinitingnan mo?”
Ipinakita ko ang litrato.
Matagal niya itong pinagmasdan.
Pagkatapos, marahan niyang sinabi:
“Minahal natin sila, Clara.”
Tumango ako.
“Oo.”
“Pero hindi natin kontrolado ang mga desisyong ginawa nila.”
Napaluha ako.
“Alam ko.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Ang mahalaga, nandito pa tayo.”
At sa sandaling iyon, ngumiti ako.
Dahil tama siya.
Nandito pa kami.
Buhay.
Magkasama.
At may pagkakataong gugulin ang mga natitirang taon sa kapayapaan.
Ako si Clara Vance.
Isang asawang minsang tumayo sa tabi ng kabaong ng lalaking minahal niya nang apatnapu't anim na taon.
Isang inang natuklasang ang sarili niyang mga anak ay may planong agawin ang kayamanan ng kanilang mga magulang.
At isang babaeng muntik nang mawalan ng asawa dahil sa kasakiman ng mga taong dapat sana ay nagmamahal sa kanila.
Noong gabing iyon, nang makita kong dumilat si Arthur sa loob ng kabaong, hindi ko alam kung paano ko siya maililigtas.
Ngunit alam kong hindi ako maaaring manahimik.
At nang marinig kong binabarena ng mga anak namin ang kabaong, hindi ko hinayaang manaig ang takot.
Humingi ako ng tulong.
At iyon ang nagligtas sa buhay ng asawa ko.
Ngayon, sa tuwing umiinom kami ng kape sa umaga, naaalala ko ang mga salitang madalas sabihin ni Arthur:
“Hindi binabago ng pera ang tao. Inaalis lang nito ang tunay niyang maskara.”
Dahil totoo iyon.
Ang kayamanan ay maaaring magbigay ng kaginhawaan.
Ngunit maaari rin nitong ilantad ang kasakiman ng mga taong handang isakripisyo ang lahat para lamang makuha ito.
At kung may isang bagay akong natutuhan, ito iyon:
WALANG HALAGA NG MANA ANG KATUMBAS NG BUHAY NG ISANG MAGULANG.
WALANG KONTRATA ANG MAKAPAPALIT SA TUNAY NA PAGMAMAHAL.
AT WALANG ANAK ANG MAY KARAPATANG SAKTAN ANG SARILI NIYANG MGA MAGULANG DAHIL LAMANG SA PERA.
DAHIL SA HULI, ANG PINAKAMAHALAGANG KAYAMANAN NAMIN NI ARTHUR AY HINDI ANG MGA WAREHOUSE, LUPA O BANK ACCOUNT.
KUNDI ANG PAGKAKATAONG MAGISING SA BAWAT UMAGA AT MASABING:
May you like
“MAGKASAMA PA RIN TAYO.”
WAKAS.