HINIWALAYAN KO ANG BOYFRIEND KO DAHIL ANIM NA BUWAN NIYANG TINANGGIHAN ANG PAKIKIPAGLAPIT SA AKIN, PERO PAGKALIPAS NG TATLONG TAON, SIYA PALA ANG DOKTOR NA MAGLILIGTAS SA BUHAY KO

HINIWALAYAN KO ANG BOYFRIEND KO DAHIL ANIM NA BUWAN NIYANG TINANGGIHAN ANG PAKIKIPAGLAPIT SA AKIN, PERO PAGKALIPAS NG TATLONG TAON, SIYA PALA ANG DOKTOR NA MAGLILIGTAS SA BUHAY KO
Mahigit isang linggo nang masakit ang mga suso ko at nakararamdam ako ng paninikip ng dibdib na kung minsan ay nagpapahirap sa paghinga ko.
Nagpunta ako sa ospital sa pag-aakalang simpleng hormonal imbalance lang iyon. Pero nang pumasok ang doktor, bigla akong natigilan.
Si Ethan Walker, ang ex-boyfriend ko!
“Claire Bennett, kailan pa nagsimula ang mga sintomas mo?”
Tatlong taon kaming hindi nagkita, pero ganoon pa rin siya kakalmado.
Dalawampu't dalawang taong gulang ako nang maging kami. Guwapo, matalino at maalaga si Ethan. Alam niya ang mga allergy ko, ipinaghahanda niya ako ng almusal at hindi niya nakakalimutan ang mahahalagang petsa.
Halos perpekto siyang boyfriend, maliban sa isang bagay: ayaw niyang makipagtalik sa akin.
Matapos ang anim na buwan, naghanda ako ng romantic dinner. Nang subukan kong mapalapit sa kanya, marahan niyang hinawakan ang mga kamay ko.
“Claire, hindi pa ngayon.”
“Hindi mo ba ako gusto?”
“Mas gusto kita kaysa sa inaakala mo.”
Pero muli niya akong tinanggihan.
Kinabukasan, nakipaghiwalay ako.
“Sigurado ka bang ito ang gusto mo?” tanong niya.
“Oo.”
“Kung ganoon, hindi kita pipigilan.”
Tatlong taon kong inakalang hindi niya talaga ako minahal nang sapat.
At ngayon, nasa harap ko siya habang sinusuri ang mga sintomas ko.
“Kailangan pa nating magsagawa ng ibang tests. Claire, bakit ngayon ka lang nagpakonsulta?”
“Doctor Walker, sana panatilihin nating propesyonal ang usapan natin.”
“Iyon naman ang ginagawa ko.”
Ipinaliwanag niyang kailangan ko ng breast ultrasound at iba pang pagsusuri dahil sa hirap kong paghinga.
“Babaeng doktor ang magsasagawa ng breast examination. Puwede ka ring humiling ng ibang doktor na hahawak sa buong kaso mo.”
“Gusto mo na naman ba akong layuan?”
“Gusto kong maging komportable ka at makatanggap ng tamang pangangalaga.”
Nahihiya kong kinuha ang bag ko.
Bago ako makalabas, tinawag niya ako.
“Huwag mo nang hintaying mahirapan kang huminga bago ka humingi ng tulong.”
Sandali kong nakita ang dating Ethan na minahal ko.
Nag-message ang best friend kong si Sophie at tinanong kung guwapo ang doktor.
“Guwapo. Pero nakakainis din,” sagot ko.
Biglang nag-message si Ethan sa pamamagitan ng hospital messaging system.
“Huwag kang basta uminom ng gamot. Hintayin natin ang resulta ng mga pagsusuri.”
Sasagot na sana ako nang lumabas ang isang nurse.
“Miss Bennett? Kailangan po kayong makausap ni Doctor Walker.”
“Bakit po?”
“May natanggap po kaming resulta na nangangailangan ng agarang atensyon.”
Napatingin ako sa nakabukas na pinto.
Nakatayo roon si Ethan, hawak ang cellphone niya. Nawala ang dati niyang kalmadong ekspresyon.
“Claire, kailangan mong maupo. At sa pagkakataong ito, pakiusap… huwag mo na namang subukang tumakas.”
May nakitang kahina-hinalang pagbabago sa ultrasound ng kaliwang suso ko. Bukod doon, hindi normal ang ilan sa mga resulta ng pagsusuri na may kaugnayan sa paninikip ng dibdib ko.
Ipinaliwanag ni Ethan na kailangan akong sumailalim agad sa karagdagang pagsusuri upang matukoy kung may namuong dugo sa baga.
“Cancer ba ito?” nanginginig kong tanong.
“Hindi pa natin alam kung ano ang bukol. Kailangan muna ng biopsy. Pero ang hirap mong paghinga ang dapat nating unahin ngayon.”
Tinawagan niya ang emergency department at inayos ang agarang paglilipat ko sa ibang medical team.
Sa loob ng ilang oras, nakumpirmang mayroon akong pulmonary embolism, isang mapanganib na kondisyon na nangangailangan ng agarang paggamot.
Na-admit ako sa ospital.
Dumating si Sophie na halos maiyak nang makita akong nakakabit sa mga monitor.
“Claire, bakit hindi mo sinabi sa akin na ganito na pala kalala ang nararamdaman mo?”
“Akala ko mawawala rin.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Palagi ka na lang ganyan. Kapag may problema, nagpapanggap kang kaya mong mag-isa.”
Natahimik ako.
Naalala ko ang araw na nakipaghiwalay ako kay Ethan. Sa halip na sabihin sa kanya kung gaano ako nasasaktan at natatakot na hindi niya ako gusto, pinili kong umalis.
Mas madali para sa akin ang maunang mang-iwan kaysa hintaying ako ang iwan.
Makalipas ang ilang araw, naging matatag ang kondisyon ko. Isinagawa rin ng specialist ang mga kinakailangang pagsusuri sa bukol.
Hindi ko inaasahan ang resulta.
Mayroon akong breast cancer.
Maaga pa itong natuklasan, ngunit kailangan kong sumailalim sa paggamot.
Dalawampu't limang taong gulang pa lamang ako.
Marami pa akong pangarap. Gusto kong maglakbay, magkaroon ng sariling negosyo at balang araw ay bumuo ng pamilya.
Ngayon, natatakot akong baka hindi ko na magawa ang mga iyon.
Nang gabing iyon, umiyak ako sa hospital room habang mahigpit na hawak ni Sophie ang kamay ko.
“Bakit ako?”
Wala siyang maibigay na sagot.
Ngunit nang makita niya ang pangalan ni Ethan sa mga dokumento ng unang konsultasyon, bigla siyang natahimik.
“Claire, may matagal na akong gustong sabihin sa iyo tungkol sa kanya.”
Napatingin ako.
“Ano iyon?”
“Naalala mo ba noong nakipaghiwalay ka sa kanya? Pagkalipas ng dalawang linggo, pumunta siya sa apartment ko.”
“Bakit?”
“Gusto niyang malaman kung maayos ka lang. May ibibigay sana siyang sulat, pero nang sabihin kong ayaw mo na siyang makausap, hindi na niya itinuloy.”
Hindi ko maintindihan kung bakit biglang naging seryoso ang mukha ni Sophie.
“Claire, noong araw na iyon, kalbo si Ethan. Napakapayat niya. Halos hindi siya makatayo nang maayos.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
“Ano?”
“May sakit siya noon.”
Kinabukasan, matapos mailipat nang tuluyan ang pangangalaga sa akin sa mga specialist, hiniling kong makausap si Ethan bilang dating kaibigan.
Dumating siya pagkatapos ng duty niya.
“Sinabi sa akin ni Sophie ang nangyari sa iyo tatlong taon na ang nakalipas.”
Agad na nawala ang ngiti niya.
“Ethan, anong sakit ang mayroon ka noon?”
Matagal siyang natahimik bago sumagot.
“Lymphoma.”
Napahawak ako sa bibig ko.
“Alam mo na noong tayo pa?”
Tumango siya.
“Nalaman ko ilang linggo pagkatapos nating maging magkasintahan.”
Habang masaya akong nagpaplano ng mga date namin, sumasailalim pala siya sa mga pagsusuri at chemotherapy.
Ang mga gabing sinasabi niyang may emergency duty siya ay mga gabing nagpapagamot siya.
Ang mga pagkakataong nakakatulog siya sa sofa pagkatapos akong ipagluto ay hindi dahil nababagot siya sa piling ko.
Pagod na pagod na pala ang katawan niya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Hindi ko alam kung gagaling ako, Claire. Natatakot akong mangako ng kinabukasan na baka hindi ko kayang ibigay.”
“Pero bakit mo ako palaging tinatanggihan?”
Napayuko siya.
“May mga epekto ang paggamot sa katawan ko. May mga araw na halos wala akong lakas. At kailangan ko ring sundin ang mga pag-iingat na sinabi ng doktor ko.”
Huminga siya nang malalim.
“Pero higit sa lahat, natatakot akong makita mo kung gaano ako kahina. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa iyo na ang lalaking pinangarap mong makasama ay hindi na sigurado sa sarili niyang kinabukasan.”
Nagsimulang tumulo ang mga luha ko.
“Noong sinabi kong makikipaghiwalay ako, bakit hindi mo ako pinigilan?”
“Dahil kinabukasan, papasok ako sa ospital para sa panibagong yugto ng paggamot.”
Tumingin siya sa akin.
“Mahal kita. Pero ayokong manatili ka dahil naaawa ka sa akin.”
Napahagulgol ako.
Tatlong taon kong inakalang hindi ako sapat para sa kanya.
Samantalang ang totoo, pareho pala kaming natatakot na hindi kami sapat para sa isa't isa.
“Ethan, sana sinabi mo sa akin.”
“Alam ko. Nagkamali ako. Dapat hinayaan kitang malaman ang totoo at gumawa ng sarili mong desisyon.”
Hindi niya ginawang dahilan ang sakit niya upang takasan ang pagkakamali.
At hindi ko rin siya sinisi sa pagtanggi niyang makipagtalik noon. Karapatan niyang magtakda ng hangganan, kahit hindi ko pa iyon lubos na nauunawaan noong panahong iyon.
Ang tunay na sumira sa amin ay ang mga bagay na pareho naming piniling huwag sabihin.
“Gumaling ka na ba?” tanong ko.
“Tatlong taon na akong nasa remission. Regular pa rin ang follow-up ko.”
Napangiti ako sa gitna ng mga luha.
“Mabuti naman.”
Ngumiti rin siya.
“At ngayon, ikaw naman ang kailangang lumaban.”
Nang magsimula ang paggamot ko, hindi ko hiniling na maging doktor ko si Ethan. May sarili akong medical team na pinagkakatiwalaan ko.
Ngunit bilang kaibigan, naroon siya sa mga panahong pinahihintulutan ko siyang makasama ako.
Minsan, dinadalhan niya ako ng pagkain. Minsan, tahimik lamang siyang nakikinig habang inilalabas ko ang takot at galit ko.
Hindi niya sinasabing magiging maayos ang lahat kung hindi naman niya iyon matitiyak.
Ang lagi niyang sinasabi ay:
“Harapin natin kung ano ang kailangan mong harapin ngayong araw.”
Dumating ang panahong nagsimulang malagas ang buhok ko dahil sa chemotherapy.
Nakatayo ako sa harap ng salamin nang bigla akong umiyak.
“Hindi ko na kilala ang sarili ko.”
Nasa tabi ko si Sophie. Hinawakan niya ang balikat ko habang umiiyak ako.
Kinagabihan, dumalaw si Ethan.
“Puwede bang huwag mo muna akong tingnan?” sabi ko.
“Kung iyon ang gusto mo.”
Umupo siya nang nakatalikod sa akin.
Natawa ako sa kabila ng pag-iyak.
“Ang tanga mong tingnan.”
“Alam ko.”
Matagal kaming nanatiling ganoon hanggang sa ako mismo ang lumapit at umupo sa tabi niya.
“Ethan, natatakot akong hindi na ako magiging katulad ng dati.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi mo kailangang maging katulad ng dati para magkaroon ng magandang buhay.”
Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang litrato.
Siya iyon noong panahon ng kanyang paggamot. Wala siyang buhok, maputla at nakasuot ng hospital gown.
“Hindi rin ako naging katulad ng dati, Claire. Pero natutuhan kong mahalin ang buhay na mayroon ako ngayon.”
Niyakap ko siya.
Sa unang pagkakataon, hindi ko hinanap sa yakap na iyon ang patunay na gusto niya ako.
Sapat nang naroon siya.
Makalipas ang walong buwan, matapos ang operasyon at mga kinakailangang paggamot, sinabi ng oncologist ko na wala nang nakikitang palatandaan ng natitirang cancer sa mga isinagawang pagsusuri.
Kailangan ko pa rin ng regular na follow-up, ngunit sa wakas ay maaari na akong magsimulang bumuo muli ng mga plano.
Paglabas ko ng ospital, sinalubong ako ni Ethan.
May hawak siyang dalawang tasa ng kape.
“Congratulations, Miss Bennett.”
Ngumiti ako.
“Salamat, Doctor Walker.”
Naglakad kami patungo sa maliit na hardin sa labas ng ospital.
Doon niya inilabas ang isang lumang sobre.
“Ito sana ang ibibigay ko sa iyo tatlong taon na ang nakalipas.”
Binuksan ko iyon.
Nakasulat ang petsa, dalawang araw matapos kaming maghiwalay.
“Dear Claire,
Kung mabibigyan pa ako ng pagkakataong gumaling, sana makilala ko ulit ang babaeng minsang nagpangarap sa akin ng mahabang buhay.
Hindi ko alam kung magiging akin ka pa noon. Pero saan ka man naroroon, sana maging masaya ka.
Patawad dahil hindi ako naging matapang para sabihin sa iyo ang totoo.
Mahal kita.
Ethan.”
Napaiyak ako.
“Bakit mo itinago ito nang tatlong taon?”
“Dahil nang gumaling ako, naisip kong baka mayroon ka nang bagong buhay. Ayokong guluhin iyon.”
Tiningnan ko siya.
“Wala akong boyfriend.”
Napangiti siya.
“Wala rin akong girlfriend.”
“Kung ganoon, gusto mo bang makipag-date sa akin?”
Natawa siya.
“Sigurado ka?”
“Oo. Pero may kondisyon ako.”
“Ano iyon?”
“Wala nang mga lihim. Kapag natatakot ka, sabihin mo. Kapag nasasaktan ka, sabihin mo rin. Gagawin ko rin iyon.”
Iniabot niya ang kamay niya.
“Deal.”
Isang taon matapos ang araw na muli kaming nagkita sa ospital, naghanda si Ethan ng romantic dinner sa apartment niya.
Parehong pagkain ang inihanda niya noong huling gabing magkasama kami tatlong taon bago kami muling nagkita.
May kandila sa mesa at paborito kong musika.
Pagkatapos naming kumain, inilabas niya ang isang maliit na kahon.
“Claire Bennett, hindi ko maipapangakong hindi na tayo magkakaroon ng problema. Pero maipapangako kong hindi ko na hahayaang harapin natin ang mga iyon nang magkahiwalay.”
Lumuhod siya.
“Will you marry me?”
Tumango ako habang umiiyak at tumatawa.
“Oo!”
Nang gabing iyon, habang magkatabi kami sa sofa, marahan niya akong hinalikan.
“Okay ka lang?” tanong niya.
Ngumiti ako.
“Oo. Ikaw?”
“Oo.”
Niyakap ko siya nang mahigpit.
Tatlong taon na ang nakalipas, inakala kong ang pagtanggi niya ang katapusan ng aming pag-iibigan.
Hindi ko alam na ang pinakamahalagang bagay na kailangan naming matutuhan ay hindi kung paano maging perpekto para sa isa't isa.
Kundi kung paano manatiling magkasama kahit pareho kaming natatakot.
May you like
At sa pagkakataong ito, wala nang tumakas.
WAKAS.