thetrendinsider
Nov 16, 2026

INALOK AKO NG ASAWA KO NG 50 MILYON PARA MAKIPAGDIVORCE AT LIGAWAN ANG BABAENG SAMPUNG TAON NIYANG MINAMAHAL, PERO NANG MAGKITA KAMI, NALAMAN NIYANG AKO PALA ANG HINAHANAP NIYA

INALOK AKO NG ASAWA KO NG 50 MILYON PARA MAKIPAGDIVORCE AT LIGAWAN ANG BABAENG SAMPUNG TAON NIYANG MINAMAHAL, PERO NANG MAGKITA KAMI, NALAMAN NIYANG AKO PALA ANG HINAHANAP NIYA

“Sampung taon na akong nagmamahal ng ibang babae. Ngayong may pagkakataon na akong ligawan siya, kailangan na nating tapusin ang kasal natin.”

Iyon ang mensaheng natanggap ko mula sa asawa kong si Ethan Blake habang kumakain ako ng strawberry cheesecake sa isang café sa Paris.

Hindi ako nasaktan.

Sa halip, napangiti ako.

“Wow! Sampung taon? Napakaromantiko naman!”

Agad akong nag-reply.

“Congratulations! Kailan mo gustong magdivorce?”

Ilang segundo ang lumipas bago siya sumagot.

“Hindi ka ba galit?”

“Bakit naman ako magagalit?”

“May ibang babae akong mahal.”

“Alam ko. Kababasa ko lang.”

Matagal siyang hindi nag-reply.

Marahil ay hindi niya inaasahang ganoon kadali ang pakikipaghiwalay sa akin.

Sa totoo lang, hindi ko pa nga siya nakikita nang personal mula nang maging asawa ko siya.

Walong buwan na ang nakalipas nang ayusin ng aming mga magulang ang kasal namin upang palakasin ang ugnayan ng aming mga kumpanya.

Noong araw ng una naming pagkikita, hindi sumipot si Ethan.

Sa halip, ipinadala niya ang kanyang sekretarya na may dalang makapal na kontrata.

Magpapanggap kaming mag-asawa sa loob ng itinakdang panahon, magtutulungan ang aming mga kumpanya, at tatanggap ako ng sampung milyon kada taon.

Walang obligasyong magsama sa iisang bahay.

Walang pakikialam sa personal na buhay ng isa't isa.

At higit sa lahat, walang obligasyong magmahalan.

Para sa isang babaeng mas gustong maglakbay, manood ng concert at mag-alaga ng mga hayop kaysa dumalo sa mga pormal na pagtitipon ng mayayamang pamilya, napakagandang kasunduan iyon.

Agad akong pumayag.

Sa pamamagitan ng mga dokumento at awtorisadong kinatawan, naayos ang aming kasal habang nasa magkaibang bansa kami.

Hindi ko man lang pinagkaabalahan ang paghahanap ng larawan niya.

Alam ko lamang na siya ang batang presidente ng Blake Corporation, isang lalaking bihirang magpakita sa publiko at halos buong buhay ay nakalaan sa trabaho.

Sa loob ng walong buwan, hindi kami direktang nag-usap.

Kaya nang bigla siyang humiling ng divorce, ang tanging ikinainis ko ay ang posibilidad na kailangan kong bumiyahe nang labindalawang oras para lamang pumirma ng mga dokumento.

“Hindi ba puwedeng ipadala mo na lang ang divorce papers?” tanong ko.

“Mas mabuting personal nating ayusin ang lahat.”

“Labindalawang oras ang flight ko!”

“Bibigyan kita ng 50 milyon.”

Napatigil ako sa pagkain.

“Magkano?”

“50 milyon. Bukod pa sa anumang nararapat mong matanggap sa kontrata.”

Napatingin ako sa cheesecake ko.

Mukhang napakasarap bigla ng araw na iyon.

Ngunit bago pa ako makasagot, may sumunod siyang mensahe.

“Nalaman ko rin na fan ka ni Noah Hayes. Tutulungan kitang makilala siya nang personal.”

Halos mahulog ang cellphone ko.

Si Noah Hayes ang paborito kong singer.

Tatlong beses na akong nanood ng concert niya, ngunit ni minsan ay hindi ako nagkaroon ng pagkakataong makausap siya.

“Pangako?”

“Kapag nagsinungaling ako, sana hindi ko makatuluyan ang babaeng mahal ko.”

Napatawa ako.

Mukhang seryoso nga ang asawa ko sa kanyang unang pag-ibig.

“Deal! Pero ikaw mismo ang susundo sa akin sa airport.”

“Bakit?”

“Dahil gusto kong makita ang mukha ng lalaking magbibigay sa akin ng 50 milyon.”

Makalipas ang ilang segundo, sumagot siya.

“Sige.”

Agad akong bumili ng plane ticket.

Pagkatapos ay nag-post ako sa personal kong WeChat account.

“Uuwi na ako bukas! Sino ang gustong makipag-date sa akin?”

Maraming kaibigan ang nagkomento.

May mga nag-alok na sunduin ako. May mga nagtanong kung gaano ako katagal mananatili sa bansa.

Pagkatapos kong maligo, nakita ko ang isang hindi inaasahang friend request.

“Hi, Sophie. Ako si Ethan Blake, dati mong kaklase noong high school.”

Napakunot ang noo ko.

Sandali.

Naging kaklase ko ang asawa ko?

Binuksan ko ang kanyang profile.

Isang magandang ragdoll cat na may asul na mga mata ang nasa larawan.

Biglang nawala ang ngiti ko.

Kamukhang-kamukha iyon ni Snowball, ang pusang inaalagaan ko noong high school na bigla na lamang nawala sampung taon na ang nakalipas.

Ilang linggo akong umiyak dahil sa pagkawala niya.

Bago ko matanggap ang friend request, nag-message si Ethan gamit ang kanyang professional account.

“Sophie, kapag nagkita tayo bukas, kailangan nating magpanggap na hindi tayo magkakilala.”

“Ano? Hindi ba talaga tayo magkakilala?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, binawi niya ang friend request at muling ipinadala iyon kasama ang ibang mensahe.

“Patawad, Sophie. Mukhang nagawa ko ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko.”

Napaupo ako sa kama.

At pagkatapos, dumating ang tanong na nagpabilis ng tibok ng puso ko.

“Naaalala mo pa ba ang lalaking kasama mong nagpapakain sa pusa sa likod ng gym?”

Biglang bumalik sa akin ang mga alaalang matagal ko nang itinago.

Ang lumang gymnasium.

Ang maliit na karton sa ilalim ng puno.

Ang tahimik na binatang laging nakasuot ng kupas na uniporme.

At ang sulat na hanggang ngayon ay nakatago sa loob ng aking lumang diary.

“KAPAG KARAPAT-DAPAT NA AKO PARA SA IYO, BABALIK AKO PARA HANAPIN KA.”

Hindi maaaring nagkataon lamang ang lahat ng iyon.

Agad akong nag-type.

“Ikaw ba si Eli?”

Nakita kong lumitaw ang palatandaang nagta-type siya.

Nawala iyon.

Muling lumitaw.

Hanggang sa wakas ay dumating ang kanyang sagot.

“Oo.”

Napatakip ako sa aking bibig.

Sampung taon.

Sampung taon kong hindi alam kung ano ang nangyari sa kanya.

At ngayon, sinasabi niyang siya ang asawa kong handang magbayad ng 50 milyon para makipaghiwalay sa akin.

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak.

Sampung taon na ang nakalipas, labingpitong taong gulang ako.

Nag-aaral ako sa isang pribadong high school kung saan halos lahat ng estudyante ay mula sa mayayamang pamilya.

Hindi ako mahilig sa mga pormal na pagtitipon at paligsahan sa kasikatan.

Mas gusto kong gumugol ng oras sa likod ng gymnasium, kung saan maraming ligaw na pusa ang naghahanap ng pagkain.

Doon ko unang nakilala si Eli.

Matangkad siya, payat, may mahabang buhok na halos tumatakip sa kanyang mga mata at palaging nakayuko kapag may nakakasalubong.

Isa siyang scholarship student na lumipat sa aming paaralan sa kalagitnaan ng school year.

Noong una ko siyang nakita, nakaupo siya sa lupa habang pinoprotektahan ang isang maliit na puting kuting mula sa ulan gamit ang kanyang school jacket.

“May sakit ba siya?” tanong ko.

Bahagya siyang nagulat.

“Hindi ko alam.”

Lumuhod ako sa tabi niya.

“Ang ganda ng mga mata niya!”

“Gutom siya.”

“Hintayin mo ako rito.”

Tumakbo ako patungo sa cafeteria at bumili ng pagkaing angkop para sa kuting. Pagbalik ko, naroon pa rin ang binata.

Magkasama naming pinakain ang maliit na hayop.

“Ano'ng pangalan mo?” tanong ko.

“Eli.”

“Ako si Sophie.”

“Alam ko.”

“Bakit?”

“Magkaklase tayo sa mathematics.”

Napahiya ako.

Hindi ko pala siya napapansin sa classroom.

Mula noon, araw-araw na kaming nagkikita sa likod ng gym.

Pinangalanan naming Snowball ang kuting.

Ako ang nagdadala ng pagkain. Si Eli naman ang gumawa ng maliit na bahay mula sa lumang kahoy upang hindi mabasa ang pusa kapag umuulan.

Unti-unti kong nalaman ang tungkol sa buhay niya.

Namatay ang kanyang ina noong bata pa siya.

Nakatira siya sa tiyahin niyang may maliit na tindahan.

Pagkatapos ng klase, nagtatrabaho siya upang makatulong sa gastusin.

Napakatalino niya, lalo na sa mathematics, ngunit madalas siyang maliitin ng ibang estudyante dahil sa kanyang kalagayan.

Isang araw, nakita ko siyang pinagtatawanan ng tatlong lalaki sa hallway.

“Scholarship boy! May pambayad ka ba sa school trip?”

“Baka kailangan niyang maghugas ng pinggan para makasama!”

Hindi siya sumagot.

Ngunit nang makita kong itinapon ng isa sa kanila ang notebook niya sa sahig, hindi ako nakapagpigil.

Pinulot ko ang notebook at hinarap ang mga lalaki.

“Kung talagang napakayaman ninyo, bakit parang hindi ninyo kayang bumili ng magandang asal?”

Natahimik sila.

Hinawakan ko ang braso ni Eli at isinama siya palayo.

Pagdating namin sa likod ng gym, bigla siyang nagsalita.

“Hindi mo kailangang ipagtanggol ako.”

“Alam ko.”

“Bakit mo ginawa?”

“Dahil mali sila.”

Matagal niya akong tinitigan.

“Hindi ka ba nahihiyang makitang kasama ako?”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit ako mahihiya?”

“Wala akong kahit ano, Sophie.”

Kinuha ko ang maliit na pusang natutulog sa kahon at inilagay sa kanyang kandungan.

“Mayroon kang pusang mas gusto ka kaysa sa akin.”

Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang tumawa nang malakas.

Napakaganda pala ng ngiti niya.

Mula noon, naging mas malapit kami.

Tinulungan niya ako sa mathematics. Tinulungan ko naman siyang magsanay sa English para sa isang scholarship interview.

Kapag wala siyang baon, hinahati ko ang sandwich ko.

Kapag nakakalimutan ko ang payong ko, sinasamahan niya akong maglakad hanggang sa sasakyan ng pamilya namin.

Hindi ko napansin kung kailan ko siya nagsimulang hanapin kahit wala kaming dahilan para magkita.

Basta isang araw, napagtanto kong siya na ang paborito kong bahagi ng pagpasok sa paaralan.

Isang linggo bago ang graduation, sinabi ko sa kanyang lilipat ako sa ibang bansa upang magpatuloy ng pag-aaral.

Natahimik siya.

“Gaano ka katagal mawawala?”

“Hindi ko alam. Baka ilang taon.”

“Babalik ka ba?”

“Siyempre.”

Tumingin siya kay Snowball.

“Paano siya?”

“Hahanap tayo ng paraan. Puwede ko siyang ipaampon muna sa bahay namin.”

Tumango siya.

Ngunit bago kami maghiwalay nang araw na iyon, tinanong niya ako.

“Sophie, anong klaseng lalaki ang gusto mong pakasalan balang-araw?”

Napatawa ako.

“Bakit? May balak ka bang maghanap ng boyfriend para sa akin?”

Namula ang kanyang mukha.

“Curious lang.”

Nag-isip ako sandali.

“Siguro isang lalaking mabait sa mga hayop, hindi sinungaling at hindi ako pipigilang gawin ang mga gusto ko.”

“Hindi ba kailangang mayaman?”

“Mas maganda kung mayaman. Mahilig akong manood ng concert!”

Tumawa siya.

“Ganoon ba?”

“Pero hindi iyon ang pinakamahalaga.”

“Ano ang pinakamahalaga?”

“Dapat kapag magkasama kami, hindi ko kailangang magpanggap na ibang tao.”

Matagal siyang nakatingin sa akin.

Pagkatapos ay marahan siyang ngumiti.

“Maiisip ko iyan.”

Kinabukasan, hindi siya pumasok.

Wala rin si Snowball sa likod ng gym.

Naghintay ako hanggang sa dumilim.

Walang dumating.

Nang tanungin ko ang aming adviser, sinabi niyang biglang lumipat ng paaralan si Eli dahil sa isang personal na problema sa pamilya.

Wala siyang iniwang contact number.

Wala ring nakakaalam kung saan siya nagpunta.

Ang tanging iniwan niya ay isang sobre sa loob ng maliit na bahay ni Snowball.

“Sophie,

Patawad dahil hindi ako nakapagpaalam nang maayos.

May kailangan akong gawin para sa kinabukasan ko. Hindi ko alam kung gaano katagal bago ako makabalik.

Huwag kang mag-alala kay Snowball. Hindi ko siya pababayaan.

Salamat dahil noong pakiramdam ko ay wala akong halaga, itinuring mo akong isang taong karapat-dapat mahalin.

Kapag karapat-dapat na ako para sa iyo, babalik ako para hanapin ka.

Eli.”

Ilang linggo akong umiyak.

Sinubukan kong hanapin siya, ngunit wala akong sapat na impormasyon.

Hindi ko alam ang kanyang buong pangalan. Ang Eli ay palayaw na ginagamit niya noon, at sa school records, iba ang apelyidong dala niya.

Nang umalis ako upang mag-aral sa ibang bansa, dinala ko ang kanyang sulat.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko iyon itinapon kahit lumipas na ang maraming taon.

Marahil dahil may bahagi sa akin na umaasang magkikita pa kami.

Ngunit hindi ko inakalang magkikita kami bilang mag-asawang malapit nang magdivorce.

Kinabukasan, halos hindi ako nakatulog sa eroplano.

Paulit-ulit kong binabasa ang mga mensahe ni Ethan.

Marami akong gustong itanong.

Bakit nagbago ang pangalan niya?

Paano siya naging presidente ng Blake Corporation?

Bakit hindi niya ako nakilala bago kami ikasal?

At higit sa lahat, sino ang babaeng sampung taon na niyang minamahal?

May sagot na akong pinaghihinalaan.

Ngunit natatakot akong umasa.

Paglabas ko sa arrival area, agad kong nakita ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng maitim na suit.

Napakaraming taong dumaraan sa paligid niya, ngunit tila siya lamang ang nakikita ko.

Maayos ang kanyang buhok.

Malapad ang kanyang mga balikat.

Wala na ang kupas na uniporme at lumang sapatos ng binatang nakilala ko noon.

Ngunit nang magtagpo ang aming mga mata, nakilala ko agad siya.

Pareho pa rin ang paraan ng kanyang pagtingin sa akin.

Tahimik.

Maingat.

At tila may gustong sabihin ngunit hindi malaman kung paano sisimulan.

Lumapit siya.

“Sophie.”

Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa.

“Eli?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Matagal na tayong hindi nagkita.”

Hindi ko alam kung bakit iyon ang sandaling naisip kong sabihin ang pinakakatawa-tawang bagay.

“Nasaan ang 50 milyon ko?”

Nawala ang kanyang ngiti.

Sa likuran niya, napayuko ang sekretarya niyang si Lucas upang itago ang pagtawa.

“Sophie, tungkol doon…”

“Ano?”

“Puwede ba nating pag-usapan muna?”

“Hindi mo ba dala ang divorce papers?”

“Dala ko.”

“Perfect!”

Iniabot ko sa kanya ang aking maleta.

“Tara na. Sabik na akong makilala si Noah Hayes.”

Parang gusto niyang magsalita ngunit hindi niya magawa.

Habang naglalakad kami patungo sa sasakyan, napansin kong ilang beses niya akong sinulyapan.

Sa wakas, hindi na ako nakatiis.

“Ethan.”

“Oo?”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin na ikaw si Eli?”

Huminto siya.

“Dahil hindi ko alam na ikaw ang Sophie na ipinakasal sa akin.”

Napakunot ang noo ko.

“Paano nangyari iyon?”

“Ang pagkakakilala ko sa iyo noon ay Sophie Lin. Ang pangalang ginagamit mo sa mga dokumento ng kumpanya ay Sophia Catherine Bennett.”

Totoo iyon.

Ginamit ko ang apelyido ng aking ina noong nag-aaral ako sa high school, habang ang buong legal kong pangalan ang ginagamit sa mga dokumento ng negosyo ng pamilya.

“Hindi mo man lang ba tiningnan ang larawan ng babaeng pakakasalan mo?”

Napayuko siya.

“Hindi.”

“Bakit?”

“Dahil wala akong balak mahalin ang babaeng iyon.”

Napanganga ako.

“Grabe ka!”

“Hindi ko alam na ikaw iyon!”

Sa unang pagkakataon, nakita kong nawalan ng composure ang kilalang presidente ng Blake Corporation.

“Kung alam ko lang…”

“Ano?”

“Hindi sana ako pumayag sa kontrata.”

Napataas ang kilay ko.

“Talaga? Ayaw mo akong pakasalan?”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”

Hindi na nakapagpigil si Lucas at napatawa.

Mabilis siyang tiningnan ni Ethan.

“Lucas.”

“Sorry, sir.”

Sumakay kami sa sasakyan.

Habang bumibiyahe, napansin ko ang isang maliit na keychain na nakasabit sa loob.

Isang kupas na puting pusa.

Kilala ko iyon.

Ako ang nagbigay sa kanya noong high school.

“Buhay pa pala iyan?”

Tiningnan niya ang keychain.

“Oo.”

“Sampung taon mo nang ginagamit?”

Tumango siya.

Hindi na ako nakapagsalita.

Makalipas ang ilang minuto, huminto kami sa harap ng isang malaking bahay.

Pagbukas ng pinto, may isang puting pusang mabagal na lumapit sa amin.

Malambot ang balahibo nito.

Asul ang mga mata.

At may maliit na kulay-abong marka sa kaliwang tainga.

Napahawak ako sa aking dibdib.

“Snowball?”

Umupo ang pusa at marahang umungol.

Lumuhod ako.

“Snowball!”

Lumapit siya at inamoy ang aking kamay.

Hindi ko napigilang umiyak.

“Buhay ka pa!”

Marahan ko siyang binuhat.

Mas matanda na siya, ngunit naroon pa rin ang pamilyar na paraan ng pagsandal niya sa aking dibdib.

Tumayo si Ethan sa tabi ko.

“Labing-isang taong gulang na siya. Medyo mahina na ang pandinig niya, pero maayos pa naman ang kalusugan niya.”

“Talagang inalagaan mo siya?”

“Pangako ko iyon sa iyo.”

Niyakap ko nang mahigpit si Snowball.

Sa loob ng sampung taon, inakala kong tuluyan ko na siyang nawala.

Hindi ko inakalang kasama pala siya ng lalaking iniwan din ako noong araw na iyon.

“Ethan, bakit ka biglang umalis noon?”

Nawala ang ngiti niya.

“May kailangan akong sabihin sa iyo.”

Umupo kami sa sala habang natutulog si Snowball sa aking kandungan.

At doon ko nalaman ang buong katotohanan.

Ang kanyang ina ay dating empleyado ng Blake family.

Nagkaroon ito ng relasyon sa ama ni Ethan, ngunit hindi siya kinilala ng pamilya noong ipinanganak siya.

Matapos mamatay ang kanyang ina, lumaki siya sa pangangalaga ng tiyahin niya at ginamit ang apelyido nito.

Noong high school kami, natuklasan ng kanyang lolo na may apo pala siyang lalaki na hindi kailanman kinilala ng kanyang anak.

Dinala siya nito sa tahanan ng Blake family at inalok ng pagkakataong mag-aral at maging bahagi ng negosyo.

Ngunit may kondisyon.

Kailangan niyang lumipat ng paaralan at sumailalim sa mahigpit na paghahanda para sa kanyang magiging responsibilidad.

“Bakit hindi ka man lang nagpaalam sa akin?”

Napayuko siya.

“Sinubukan ko.”

“Ano'ng ibig mong sabihin?”

“Pumunta ako sa bahay ninyo noong araw bago ako umalis. Pero hindi ako pinapasok.”

Nanlamig ako.

“Sino ang hindi nagpasok sa iyo?”

“May lalaking nagsabing kamag-anak mo siya. Sinabi niyang alam na ng pamilya mo ang tungkol sa akin at ayaw nilang lumapit pa ako sa iyo.”

“Hindi maaari.”

“Sinabi niyang ikinahihiya mo raw na nakikita kang kasama ng isang mahirap na scholarship student.”

Napahawak ako sa aking noo.

“Ethan, hindi ko kailanman sinabi iyon!”

“Alam ko na ngayon.”

“Pero naniwala ka?”

Matagal siyang natahimik.

“Noong panahong iyon, iyon ang pinakamalaking kinatatakutan ko. Kaya nang marinig ko iyon, naisip kong baka tama siya.”

“Bakit hindi mo ako tinawagan?”

“Nawala ang lumang cellphone ko nang lumipat ako. At nang magkaroon ako ng pagkakataong bumalik, nakaalis ka na papuntang ibang bansa.”

Tiningnan niya si Snowball.

“Ang tanging nagawa ko ay kunin siya at tuparin ang pangako kong aalagaan ko siya.”

Nagsimulang mangilid ang aking mga luha.

“Ang tanga mo.”

Tumango siya.

“Alam ko.”

“Napakatanga mo talaga.”

“Oo.”

“Sampung taon kitang hinanap!”

Bigla siyang napatingin sa akin.

“Ano?”

“Akala mo ba ikaw lang ang marunong mangulila?”

Hindi siya nakasagot.

Sa halip, tila mas lalong naging malungkot ang kanyang mukha.

“Sophie, kung nalaman ko lang…”

“Sandali.”

Bigla kong naalala ang dahilan ng pag-uwi ko.

“May babaeng sampung taon mo nang minamahal, hindi ba?”

Napatigil siya.

“Oo.”

“Siya ba ang dahilan kung bakit gusto mong makipagdivorce?”

“Oo.”

“Sino siya?”

Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata.

“Ikaw.”

Tahimik ang buong silid.

Kahit pinaghihinalaan ko na ang sagot, iba pa rin ang pakiramdam nang marinig ko iyon mula sa kanya.

“Ako?”

“Ikaw, Sophie.”

“Pero asawa mo na ako.”

“Alam ko.”

“At inalok mo ako ng 50 milyon para makipaghiwalay sa akin.”

Napapikit siya.

“Alam ko rin iyon.”

Hindi ko na napigilan ang pagtawa.

“Ethan Blake, ikaw yata ang pinakatalinong lalaking nakagawa ng pinakabobong desisyon sa buong mundo!”

Napahawak siya sa kanyang noo.

“Puwede bang huwag mo nang ulitin?”

“Gusto mong hiwalayan ang asawa mo para ligawan ang asawa mo!”

“Sophie…”

“May 50 milyon pa!”

Napatawa rin siya sa wakas.

Ngunit nang tumigil kami sa pagtawa, nakita kong seryoso na naman ang kanyang mukha.

“Hindi biro ang nararamdaman ko para sa iyo.”

Natahimik ako.

“Sa loob ng sampung taon, sinubukan kong hanapin ka. Nalaman kong nasa ibang bansa ka, pero hindi ko alam kung paano ka lalapitan. Nitong nakaraang linggo lamang ako nakakuha ng contact information mo mula sa dati nating kaklase.”

“Hindi mo nakita ang buong pangalan ko?”

“Ang ibinigay niya ay ang personal mong WeChat account. Hindi ko pa iyon nabubuksan nang magpasya akong tapusin ang kontrata natin.”

“Bakit?”

“Dahil ayokong lapitan ang babaeng mahal ko habang kasal ako sa iba.”

Napangiti ako.

“At nang makita mo ang account ko?”

“Napansin kong pareho ang profile picture mo at ng contact na ipinadala ng dati nating kaklase. Pagkatapos, ipinakita sa akin ni Lucas ang passport details mo para sa airport pickup.”

Napailing siya.

“Doon ko napagtanto ang lahat.”

“Anong ginawa mo?”

“Halos hindi ako nakatulog.”

Mula sa may pintuan, biglang nagsalita si Lucas.

“Sir, hindi po kayo natulog kahit isang minuto.”

“Lucas!”

“Tatlong beses din po ninyong ipinabago ang divorce agreement.”

Napatingin ako kay Ethan.

“Bakit?”

Namula ang kanyang mga tainga.

“May mga kailangang ayusin.”

“Gaya ng?”

“Kung paano ko babawiin ang alok kong makipagdivorce.”

Napatawa ako.

Ngunit sa kabila ng saya ng aming muling pagkikita, may isang bagay na hindi ko maaaring balewalain.

“Ethan, kailangan pa rin nating magdivorce.”

Biglang nawala ang kulay sa kanyang mukha.

“Ano?”

“Hindi ba iyon ang kasunduan natin?”

“Sophie, alam mo na ngayon kung bakit ko ginawa iyon.”

“Oo.”

“Kung ganoon, bakit?”

Marahan kong inilapag si Snowball sa sofa.

“Dahil hindi natin pinili ang kasal na ito.”

Hindi siya nagsalita.

“Ang mga magulang natin ang nagdesisyon. May kontrata, may pera at may mga obligasyon sa negosyo. Hindi iyon ang klaseng relasyon na gusto ko.”

“Puwede nating baguhin ang kontrata.”

Umiling ako.

“Hindi ko gustong magkaroon ng bagong kontrata.”

Lumapit siya.

“Gusto mo ba akong mawala ulit?”

Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata.

At doon ko naunawaang sa likod ng matagumpay na negosyante ay naroon pa rin ang binatang minsang naniwalang hindi siya sapat para sa akin.

Hinawakan ko ang kanyang kamay.

“Hindi ko sinabing ayaw kitang makita ulit.”

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Kung talagang sampung taon mo akong minahal, bakit hindi mo ako ligawan nang maayos?”

Napatitig siya sa akin.

“Ligawan?”

“Oo.”

“Puwede?”

Napatawa ako.

“Hindi ko pa sinasabing sasagutin kita.”

Bigla siyang ngumiti.

Isang ngiting katulad ng una kong nakita sa likod ng gymnasium.

“Sophie, kahit sampung taon pa ang kailangan kong hintayin, gagawin ko.”

“Relax. Ayoko namang umabot tayo sa edad na apatnapu bago tayo makapag-date.”

Niyakap niya ako.

Mahigpit.

Ngunit makalipas ang ilang segundo, agad siyang bumitaw.

“Sorry. Puwede ba kitang yakapin?”

Ngumiti ako.

“Ngayon ka pa nagtanong?”

Muli ko siyang niyakap.

Sa pagkakataong iyon, hindi na namin kailangang magpanggap.

Akala ko iyon na ang pinakamalaking sorpresa ng aming muling pagkikita.

Ngunit may isa pang lihim na naghihintay sa amin.

Nang gabing iyon, bumisita ang aking mga magulang sa bahay ni Ethan.

Nang sabihin naming magkakilala pala kami noong high school, biglang nagbago ang mukha ng aking ina.

“Eli?”

Napatingin ako sa kanya.

“Ma, kilala mo siya?”

Hindi siya agad sumagot.

Tumingin siya kay Ethan.

“Ikaw ba ang batang palaging kasama ni Sophie sa likod ng gym?”

“Opo.”

Napaupo si Nanay.

“Diyos ko.”

“Ma, may problema ba?”

Nagsimulang mangilid ang kanyang mga luha.

“Sophie, may kailangan akong sabihin sa iyo.”

Nalaman ko mula sa kanya na sampung taon na ang nakalipas, nakarating sa aming pamilya ang balitang madalas akong makitang kasama ng isang scholarship student.

Ang nakatatandang kapatid ng aking ama, si Uncle Richard, ang nagpilit na ilayo ako sa binata.

Noong panahong iyon, umaasa siyang maipapakasal ako balang-araw sa anak ng isa sa kanyang mga business partner.

Hindi pumayag ang aking mga magulang.

Ngunit lingid sa kanilang kaalaman, kinausap ni Uncle Richard ang security personnel ng aming bahay at ipinagbawal ang pagpasok ni Eli.

“May sulat din siyang iniwan para sa iyo,” sabi ni Nanay.

Bigla akong napatingin sa kanya.

“Anong sulat?”

“Nakita ko iyon makalipas ang ilang buwan sa opisina ng tiyuhin mo. Hindi niya ibinigay sa iyo.”

“Nasaan iyon ngayon?”

“Iniingatan ko pa.”

Kinabukasan, dinala ni Nanay ang isang lumang sobre.

Nakasulat sa harapan ang pangalan ko.

Sophie.

Nanginginig ang aking mga kamay habang binubuksan iyon.

“Sophie,

Hindi ako naniwala nang sabihin nilang ayaw mo na akong makita.

Pero hindi ko alam kung paano ako makakalapit sa iyo nang hindi ka inilalagay sa problema.

May pagkakataon akong makapag-aral at magkaroon ng magandang kinabukasan. Gagawin ko ang lahat para hindi na ako kailangang maliitin ng mga tao.

Hindi ko hinihiling na hintayin mo ako.

Gusto ko lang malaman mong mahalaga ka sa akin.

At kung sakaling magkita tayong muli, sana maalala mo pa rin ang batang kasama mong nagpapakain kay Snowball.

Mahal kita, Sophie.

Eli.”

Hindi ko napigilang umiyak.

Tumingin ako kay Ethan.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin na may isa ka pang sulat?”

“Akala ko natanggap mo.”

“Hindi.”

Napaupo siya sa tabi ko.

“Sa loob ng maraming taon, inakala kong nabasa mo iyon at pinili mong huwag akong sagutin.”

Niyakap ko siya.

Sampung taon kaming pinaghiwalay hindi dahil wala kaming nararamdaman para sa isa't isa, kundi dahil may ibang taong nagdesisyong hindi kami nararapat magkasama.

Ngunit hindi pa roon natapos ang usapin tungkol kay Uncle Richard.

Nang malaman niyang balak naming tapusin ang contract marriage, galit siyang dumating sa bahay ng aking mga magulang.

“Hindi ninyo maaaring payagan ang divorce na ito! Nakadepende rito ang partnership ng dalawang kumpanya!”

Tiningnan siya ng aking ama.

“May hiwalay na commercial agreement ang mga kumpanya. Hindi kailangang manatiling kasal ang anak ko para ipagpatuloy iyon.”

“Hindi mo ba naiintindihan kung gaano kalaking pera ang nakataya?”

Sumagot ako.

“Naiintindihan ko, Uncle. Pero bakit parang mas mahalaga sa iyo ang kasal ko kaysa sa akin?”

Napatingin siya sa akin.

“Sophie, bata ka pa. Hindi mo naiintindihan ang negosyo.”

“Labimpito ako noong pinigilan mong makapasok sa bahay namin si Eli.”

Biglang nanigas ang kanyang mukha.

“Anong pinagsasasabi mo?”

Inilapag ko sa mesa ang lumang sulat.

“Ito ang itinago mo.”

Nakita kong napatingin siya kay Ethan.

At sa unang pagkakataon, tila napagtanto niya kung sino ang lalaking minsan niyang itinaboy.

“Ikaw?”

Tumayo si Ethan.

“Opo. Ako ang scholarship student na sinabi ninyong hindi karapat-dapat lumapit kay Sophie.”

Hindi nakasagot ang tiyuhin ko.

“Hindi ko po kinalimutan ang mga sinabi ninyo sa akin noon,” pagpapatuloy ni Ethan. “Pero hindi ako narito para gumanti.”

“Ethan, hindi ko alam na ikaw pala ang…”

“Kung hindi ako naging presidente ng Blake Corporation, iba pa rin ba ang pagtingin ninyo sa akin?”

Natahimik si Uncle Richard.

Iyon na ang sagot.

Muling nagsalita ang aking ama.

“Richard, sapat na. Masyado ka nang nakialam sa buhay ng anak ko.”

Sa mga sumunod na araw, inalis siya sa anumang tungkuling may kaugnayan sa personal na kasunduan namin ni Ethan. Sinuri rin ng mga kumpanya ang mga kontratang pinangasiwaan niya upang matiyak na walang personal na interes na nakaaapekto sa kanilang mga desisyon.

Hindi na siya muling nakialam sa aming relasyon.

Samantala, tinupad ni Ethan ang lahat ng ipinangako niya.

Inilipat niya sa aking account ang 50 milyon.

Nang makita ko ang notification, halos mapatalon ako.

“Ethan! Totoo talaga!”

Tiningnan niya ako nang may nakakatawang ekspresyon.

“Akala mo ba hindi?”

“Akala ko babawiin mo na dahil ako pala ang babaeng mahal mo.”

“Pangako ko iyon.”

“Hindi ka ba nanghihinayang?”

Lumapit siya at ngumiti.

“Mas malaki ang panghihinayang ko sa sampung taong hindi kita nakasama.”

Napangiti ako.

“Magaling kang sumagot.”

“May pag-asa na ba akong maging boyfriend mo?”

“Pag-iisipan ko.”

Hindi pa doon natapos ang kanyang pagtupad sa pangako.

Makalipas ang isang linggo, isinama niya ako sa isang pribadong music event.

At doon, sa harapan ko, nakatayo si Noah Hayes.

Halos hindi ako makahinga.

“Hi, Sophie,” bati niya. “Marami akong narinig tungkol sa iyo.”

Napatingin ako kay Ethan.

“Kilala mo siya?”

Tumango si Noah.

“Magpinsan kami.”

“Ano?!”

Napangiti si Ethan.

“Hindi mo naitanong.”

Halos gusto kong sigawan siya.

“Walong buwan akong kasal sa pinsan ng paborito kong singer at ngayon ko lang nalaman?”

Tumawa si Noah.

“Mas maganda pa riyan ang kuwento. Alam mo bang sampung taon na akong nakikinig sa mga kuwento niya tungkol sa isang babaeng nagngangalang Sophie?”

Namula si Ethan.

“Noah.”

“May kanta pa nga akong isinulat mula sa kuwento ninyo.”

Bigla akong napatingin sa singer.

“Anong kanta?”

“Behind the Gym.”

Napatakip ako sa aking bibig.

Iyon ang paborito kong kanta niya.

Isang awitin tungkol sa isang binatang nangakong babalik sa babaeng minamahal niya matapos silang paghiwalayin ng panahon.

Ilang beses ko nang pinakinggan iyon habang nasa ibang bansa ako.

Minsan, naiiyak pa ako dahil naaalala ko si Eli.

Hindi ko inakalang ang kuwento pala namin ang pinagmulan nito.

“Ethan…”

Napayuko siya.

“Sinabi ko kay Noah ang tungkol sa iyo noong nagsisimula pa lang siyang magsulat ng mga kanta.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Hindi ko alam na pinapakinggan mo ang kantang iyon.”

Napaluha ako.

Lumapit si Noah at iniabot sa akin ang isang signed album.

“Sa wakas, nakilala ko rin ang babaeng dahilan kung bakit napakaraming malulungkot na love song ang naisulat ko.”

Tumawa ako habang umiiyak.

Sa tabi ko, tahimik na hinawakan ni Ethan ang aking kamay.

At sa pagkakataong iyon, hindi ko na iyon binitiwan.

Makalipas ang ilang linggo, natapos ang mga kinakailangang dokumento para sa aming divorce.

Paglabas namin mula sa opisina ng abogado, malungkot na nakatingin si Ethan sa hawak niyang papeles.

“Single na ako,” sabi ko.

“Ako rin.”

“Congratulations!”

Hindi siya ngumiti.

“Sophie, pakiramdam ko nawalan ako ng asawa at kailangan ko pang mag-apply para maging boyfriend.”

“Eksakto.”

“May interview ba?”

“Oo.”

“May requirements?”

“Marami.”

“May chance bang ma-reject?”

“Siyempre.”

Napabuntong-hininga siya.

Pagkatapos ay iniabot niya sa akin ang isang maliit na bouquet ng daisies.

“Miss Sophie, maaari ba kitang imbitahang maghapunan ngayong gabi?”

Ngumiti ako.

“Puwede.”

Biglang lumiwanag ang kanyang mukha.

At doon nagsimula ang tunay naming relasyon.

Hindi sa isang mamahaling hotel.

Hindi sa isang business meeting.

Kundi sa isang maliit na restaurant malapit sa dati naming high school.

Kumain kami ng simpleng pagkain at nagkuwentuhan tungkol sa lahat ng nangyari sa loob ng sampung taon.

Nalaman kong marunong na siyang magluto.

Nalaman niyang mahilig akong magdisenyo ng mga gusali at nangangarap akong magtayo ng animal rescue center.

Hindi niya tinawag na maliit o walang saysay ang pangarap ko.

Sa halip, tinanong niya kung ano ang kailangan kong gawin upang maisakatuparan iyon.

Ngunit may isa akong kondisyon.

“Ayokong gamitin mo ang pera mo para kontrolin ang mga desisyon ko.”

Tumango siya.

“Hindi ko gagawin iyon.”

“At ayokong isipin mong kailangan mong maging mayaman para mahalin kita.”

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos ay marahang nagsalita.

“Sophie, sa loob ng sampung taon, akala ko kailangan kong maging isang taong kahanga-hanga bago ako magkaroon ng karapatang bumalik sa iyo.”

Hinawakan ko ang kanyang kamay.

“Ethan, hinahanap ko ang batang nagbigay ng jacket niya sa isang basang kuting. Hindi ang presidente ng Blake Corporation.”

Nagsimulang mangilid ang kanyang mga luha.

“Talaga?”

“Oo.”

“Paano naman ang 50 milyon?”

Napatawa ako.

“Bonus na lang iyon.”

Tumawa rin siya.

Sa loob ng sumunod na anim na buwan, mas nakilala namin ang isa't isa.

Minsan ay nagkakaroon kami ng hindi pagkakaunawaan.

May pagkakataong nagkansela siya ng date dahil sa isang emergency meeting.

May pagkakataon namang nakalimutan kong sabihin sa kanyang aalis ako kasama ang mga kaibigan ko.

Ngunit sa halip na magtago ng sama ng loob, natutuhan naming pag-usapan ang mga bagay na iyon.

Hindi na kami ang dalawang batang natatakot magsabi ng kanilang nararamdaman.

At higit sa lahat, hindi na namin hinahayaang ibang tao ang magdesisyon para sa amin.

Ginamit ko ang bahagi ng 50 milyon upang itayo ang Snowball Animal Rescue Center.

Tinulungan ako ni Ethan sa mga legal at business requirements, ngunit ako ang namahala sa proyekto.

Sa entrance ng center, may malaking larawan ng isang puting pusang may asul na mga mata.

Sa ilalim nito ay nakasulat:

“ANG BAWAT BUHAY AY MAY HALAGA.”

Nang araw ng pagbubukas, isinama namin si Snowball.

Matanda na siya at madalas nang matulog, kaya naghanda kami ng komportableng lugar para sa kanya sa aking opisina.

Habang pinapanood namin ang mga batang naglalaro kasama ang mga pusang nailigtas mula sa lansangan, hinawakan ni Ethan ang aking kamay.

“Alam mo ba kung bakit hindi ko kayang kalimutan ang araw na nakilala kita?”

“Dahil napakaganda ko?”

Tumawa siya.

“Oo. Pero may isa pang dahilan.”

“Ano?”

“Noong panahong iyon, pakiramdam ko ay wala akong silbi. Hindi ako kinilala ng sarili kong ama. Pinagtatawanan ako sa paaralan. At araw-araw, iniisip kong kailangan kong patunayan ang halaga ko sa ibang tao.”

Tumingin siya kay Snowball.

“Pero nakita kita na nagmamalasakit sa isang pusang wala namang maibibigay sa iyo.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“At ganoon mo rin ako itinuring.”

Niyakap ko siya.

Hindi ko alam na ang simpleng kabutihang ginawa ko noong labingpitong taong gulang ako ay magiging pinakamahalagang alaala ng isang tao.

Isang taon matapos ang aming divorce, niyaya ako ni Ethan na bumalik sa dati naming high school.

May reunion ang aming batch.

Pagkatapos ng programa, hinawakan niya ang kamay ko at isinama ako sa likod ng gymnasium.

Marami nang nagbago.

Mas moderno na ang gusali.

Wala na ang lumang kahoy na bakod.

Ngunit naroon pa rin ang punong minsang nagsilbing silungan ni Snowball.

Sa ilalim nito ay may maliit na bahay ng pusa.

Bagong gawa.

Katulad na katulad ng ginawa ni Eli sampung taon na ang nakalipas.

“Ano ito?” tanong ko.

Ngumiti siya.

“May gusto akong ibalik sa iyo.”

Mula sa loob ng maliit na bahay, kinuha niya ang isang sobre.

Binuksan ko iyon.

Isang kopya ng lumang sulat na iniwan niya bago siya umalis.

Ngunit may bagong pangungusap sa ibaba.

“Sophie, hindi na ako babalik dahil naniniwala akong kailangan kong maging karapat-dapat sa iyo. Babalik ako dahil mahal kita at nais kong piliin ka araw-araw.”

Nang itaas ko ang aking ulo, nakaluhod na siya sa harapan ko.

May hawak siyang maliit na kahon.

“Sophie, noong una tayong ikinasal, wala ako roon.”

Nagsimulang tumulo ang aking mga luha.

“Hindi kita sinundo. Hindi kita niligawan. Hindi ko man lang tiningnan ang larawan mo.”

Napatawa ako sa gitna ng aking pag-iyak.

“Alam ko.”

“At pagkatapos, inalok pa kita ng 50 milyon para hiwalayan ako.”

“Alam ko rin iyon!”

Tumawa siya bago muling naging seryoso.

“Pero sa pagkakataong ito, wala akong kontratang gustong ipapirma sa iyo. Wala akong business arrangement na kailangang sundin.”

Binuksan niya ang kahon.

Isang magandang singsing ang nasa loob.

“Sophie, gusto mo ba akong pakasalan? Hindi dahil sa mga magulang natin. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil gusto mong makasama ako.”

Tinitigan ko ang lalaking sampung taon kong hinanap.

Ang batang minsang nagbigay ng kanyang jacket sa isang kuting.

Ang lalaking nag-alaga kay Snowball kahit hindi niya alam kung magkikita pa kami.

At ang dating asawa kong kinailangan pang makipagdivorce upang matutong ligawan ako.

“May isang kondisyon ako.”

Bigla siyang kinabahan.

“Ano iyon?”

“Hindi mo na ako maaaring alukin ng 50 milyon para makipagdivorce ulit.”

Napatawa siya.

“Pangako.”

“Kung ganoon, oo.”

Hindi pa man ako natatapos magsalita, niyakap na niya ako nang mahigpit.

At mula sa likod ng gym, biglang narinig namin ang palakpakan ng aming mga dating kaklase.

Naroon pala sila.

Kasama sina Lucas, Noah at ang aming mga magulang.

Si Ethan, na karaniwang napakaseryoso sa harap ng ibang tao, ay umiiyak habang nakangiti.

“Sa wakas,” bulong niya.

Tatlong buwan ang lumipas, muli kaming ikinasal.

Sa pagkakataong iyon, walang sekretaryang kumatawan sa kanya.

Walang kontratang nagtakda kung gaano katagal ang aming pagsasama.

At walang halagang nakasulat bilang kapalit ng pagiging asawa ko.

Si Ethan mismo ang naghihintay sa altar.

Habang naglalakad ako patungo sa kanya, marahan na umaawit si Noah Hayes.

Ang kantang Behind the Gym.

Sa unang hanay, naroon si Snowball sa kanyang komportableng carrier, suot ang maliit na puting bow tie na inihanda namin para sa kanya.

Nang makarating ako sa altar, nangingilid na ang mga luha ni Ethan.

“Ang ganda mo,” bulong niya.

“Mas maganda ba ako kaysa noong nakasuot ako ng school uniform?”

“Pareho.”

“Magaling.”

Hinawakan niya ang aking mga kamay.

At nang dumating ang pagkakataong sabihin ang kanyang pangako, hindi niya binasa ang inihandang papel.

“Sophie, minsan kong inakala na kailangan kong magkaroon ng lahat bago ako maging karapat-dapat mahalin mo.”

Huminga siya nang malalim.

“Pero ikaw ang nagturo sa akin na may halaga na pala ako kahit wala pa akong kahit ano. Pangako kong hindi ko na hahayaang lumipas ang isang araw nang hindi ko ipinaparamdam sa iyo kung gaano ka kahalaga sa akin.”

Nagsimula akong umiyak.

“Ethan, sampung taon kitang hinintay nang hindi ko alam kung babalik ka pa.”

Ngumiti ako.

“Ngayong narito ka na, huwag mo na akong paghintayin ulit.”

“Hindi na.”

At sa harap ng mga taong mahal namin, muli kaming naging mag-asawa.

Ngunit sa pagkakataong iyon, tunay na naming pinili ang isa't isa.

Makalipas ang tatlong taon, isang umaga, nakita ko si Ethan sa hardin habang tinutulungan ang aming dalawang taong gulang na anak na si Lily na maglagay ng pagkain sa mangkok ng isang bagong ampon naming kuting.

“Daddy, gutom siya!”

“Dahan-dahan lang, anak.”

Lumapit ako habang may dalang tasa ng kape.

“May bagong miyembro na naman ba tayo ng pamilya?”

Napatingin sa akin si Ethan.

“Si Lily ang may gusto.”

Tumawa ako.

“Parang kilala ko ang ugaling iyan.”

Ngumiti siya.

Sa ilalim ng malaking puno sa aming hardin, may maliit na batong may nakaukit na pangalan.

SNOWBALL.

Pumanaw siya nang mapayapa ilang buwan na ang nakalipas, sa edad na halos labing-anim na taon, habang magkatabi kaming nakaupo ni Ethan at marahang hinahaplos ang kanyang balahibo.

Naiyak kami nang araw na iyon.

Ngunit nagpapasalamat kaming nagkaroon siya ng mahabang buhay at nasaksihan ang muling pagkikita namin.

Lumapit si Lily sa maliit na bato at naglagay ng isang puting bulaklak.

“Good morning, Snowball.”

Niyakap ako ni Ethan mula sa likuran.

“Naalala mo pa ba ang unang araw natin?”

“Oo.”

“Kung hindi dahil sa kanya, baka hindi tayo nagkakilala.”

Tumingin ako sa aming anak na masayang nagpapakain sa kuting.

“Kung hindi rin dahil sa kanya, baka hindi tayo nagkabalikan.”

Hinalikan niya ang aking noo.

“Sophie, may sasabihin ako.”

“Ano iyon?”

“Kung babalik tayo sa araw na inalok kitang makipagdivorce, ano ang gagawin mo?”

Nagkunwari akong nag-isip.

“Tatanggapin ko pa rin ang 50 milyon.”

Napailing siya habang tumatawa.

“At pagkatapos?”

Lumingon ako at niyakap siya.

“Liligawan kita bago mo pa maisip na ligawan ako.”

Ngumiti siya.

“Sayang. Naunahan kita.”

Sa loob ng sampung taon, inakala ni Ethan na kailangan niyang maging napakayaman at matagumpay upang makabalik sa akin.

Hindi niya alam na ang pinakamahalagang bagay na dala niya nang bumalik siya ay hindi ang 50 milyon.

Hindi ang kanyang kumpanya.

At hindi ang pagkakataong makilala ko ang paborito kong singer.

Kundi ang pusang ipinangako niyang aalagaan, ang pag-ibig na hindi niya kinalimutan at ang pusong nanatiling tapat sa kabila ng mahabang panahon.

At sa pagkakataong ito, hindi na namin kailangang maghintay pa.

Nasa tahanan na kami.

May you like

Magkasama.

WAKAS.

Other posts