ISANG INTERN ANG NAGPAPIRMA SA HALOS BUONG KOMPANYA PARA MAGING PANTAY-PANTAY ANG BONUS, PERO NANG SABIHIN KONG ZERO PESOS ANG MATATANGGAP NILA, ISANG PEKENG PIRMA ANG NAGBUNYAG NG MAS MALAKING SABWATAN

ISANG INTERN ANG NAGPAPIRMA SA HALOS BUONG KOMPANYA PARA MAGING PANTAY-PANTAY ANG BONUS, PERO NANG SABIHIN KONG ZERO PESOS ANG MATATANGGAP NILA, ISANG PEKENG PIRMA ANG NAGBUNYAG NG MAS MALAKING SABWATAN
Ako si Andrea Villanueva, 38 taong gulang, founder at CEO ng Villanueva Business Solutions sa Makati.
Sampung taon kong itinayo ang kumpanya mula sa dalawang lumang computer at isang empleyado. Ngayon, mahigit walumpu na kami.
Bukod sa 13th-month pay, nagbibigay ako ng hiwalay na Christmas bonus batay sa performance, responsibilidad at kontribusyon ng bawat empleyado.
Hanggang sa pumasok sa opisina ko si Trisha Mendoza, isang 22 taong gulang na marketing intern na dalawang buwan pa lang sa kumpanya.
“Ma’am, kung pamilya talaga tayo, dapat pare-pareho ang bonus ng lahat. Kahit intern o manager!”
Ipinaliwanag kong may allowance ang mga intern, ngunit hindi sila kasama sa year-end performance bonus.
Makalipas ang ilang oras, bumalik siya kasama ang tatlong department head: sina Patricia Santos, Roberto Cruz at Melissa Tan.
May dala silang petisyong pirmado ng halos buong kumpanya.
Pati ang mga empleyadong ilang taon ko nang tinutulungan at pinagkakatiwalaan.
“Handa ba kayong tumanggap ng kaparehong bonus ni Trisha?” tanong ko.
“Gusto lang po naming maging pantay ang lahat,” sagot niya.
“At sino ang magdedesisyon ng halaga?”
“Lahat po kami.”
Doon ko naunawaang hindi lang simpleng bonus ang kanilang hinihingi.
Nagpatawag ako ng general meeting.
Habang ipinaglalaban ni Trisha ang kanyang panukala, tumayo si Miguel Reyes, isang 26 taong gulang na team leader.
“Hindi po ako sang-ayon. Hindi makatarungang pareho ang gantimpala ng nagtrabaho nang buong taon at ng dalawang buwan pa lang sa kumpanya.”
Agad siyang hinarap ni Trisha.
“Ma’am, iminumungkahi kong tanggalin si Miguel! Hindi siya marunong makisama.”
Pero hindi pa siya tapos.
“Dapat magkaroon ng bagong department na hahawak sa bonus distribution. Ako po ang puwedeng maging head.”
Doon ko nakita ang tunay niyang pakay.
Posisyon. Kapangyarihan.
Lumapit ako sa mikropono.
“Sige. Kung susundin natin ang panukala ninyo, lahat ng pumirma sa petisyon ay makatatanggap ng kaparehong bonus ni Trisha.”
Napangiti siya.
“Dahil walang year-end performance bonus ang mga intern, ang matatanggap ninyo ay… ZERO PESOS.”
Biglang nagkagulo ang buong conference hall.
“ANO?!”
“MA’AM, HINDI PUWEDE!”
Pero mas malakas ang sigaw ni Trisha.
“BAKIT ZERO?! BAKIT HINDI ANG PINAKAMATAAS NA BONUS ANG IBIGAY NINYO SA LAHAT?!”
“Kung ganoon, hindi pala pagkakapantay-pantay ang gusto mo. Gusto mong makuha ang pinakamataas na gantimpala nang hindi ginagampanan ang katumbas na responsibilidad.”
Mahinahon kong inilabas ang huling pahina ng petisyon.
“Trisha, bago natin pag-usapan ang bonus, may gusto muna akong ipaliwanag mo.”
Itinuro ko ang isang pirma.
“BAKIT MAY PIRMA RITO NG EMPLEYADONG TATLONG LINGGO NANG NAG-RESIGN?”
Tuluyang nawala ang ngiti niya.
Ang pangalan sa papel ay kay Evelyn Garcia, dati naming payroll specialist na lumipat na sa Singapore.
“Baka po bago siya umalis ay pumirma na siya,” sagot ni Trisha.
“May petsa ang pirma niya. Kahapon.”
Natahimik siya.
Biglang tumayo si Patricia.
“Ma’am, baka simpleng pagkakamali lang po iyan.”
“Isang pagkakamali ba ang tawag mo sa labingpitong pekeng pirma?”
Bumukas ang pinto ng conference hall. Pumasok ang aming HR manager kasama ang internal auditor.
Ilang araw na pala nilang sinusuri ang mga kahina-hinalang dokumentong isinumite ng tatlong department head.
Ipinakita namin sa screen ang orihinal na petisyon at ang bersiyong ipinapirma sa mga empleyado.
Magkaiba ang nilalaman.
Ang unang dokumento ay simpleng kahilingan na magkaroon ng mas malinaw na sistema ng bonus. Makatuwiran iyon, at handa sana akong pag-usapan.
Pero sa ikalawang bersiyon, idinagdag ang panukalang magtatag ng komiteng magkakaroon ng kapangyarihang mag-apruba at mamahala sa pamamahagi ng bonus.
Si Trisha ang nakatalagang mamuno, habang sina Patricia, Roberto at Melissa ang magiging mga miyembro.
Maraming empleyado ang hindi man lamang nakakita sa ikalawang bersiyon.
“Niloko ninyo kami!” sigaw ng isang supervisor.
“Hindi iyan ang pinirmahan ko!”
Pero hindi pa iyon ang pinakamalaking problema.
Ipinakita ng auditor ang isang draft ng budget para sa bagong komite.
May nakalaang ₱1.2 milyon para sa tinatawag nilang administrative fees, consultancy expenses at special incentives.
Ang pinakamalaking bahagi ay mapupunta sa apat na taong mamamahala sa komite.
Samantala, mababawasan ang pondong nakalaan para sa bonus ng ibang empleyado.
Habang ipinaglalaban ni Trisha ang pagkakapantay-pantay, lihim pala nilang pinaplano ang sariling gantimpala.
“Ma’am, wala po akong alam diyan!” biglang sabi ni Trisha. “Si Ma’am Patricia ang nag-utos sa akin!”
Napalingon sa kanya si Patricia.
“Trisha, manahimik ka!”
Doon tuluyang nabunyag ang kanilang sabwatan.
Si Trisha pala ay pamangkin ni Patricia. Hindi nila idineklara ang kanilang relasyon nang tanggapin siya bilang intern.
Ginamit ni Patricia ang pamangkin niya upang magmukhang nagmula sa ordinaryong empleyado ang panukala. Sina Roberto at Melissa naman ang tumulong sa paghahanda ng mga dokumento.
Kapag naaprubahan ang komite, magkakaroon sila ng pagkakataong makinabang sa pondong hindi naman para sa kanila.
Hinarap ko si Miguel.
“May gusto ka bang idagdag?”
Tumango siya.
“Ma’am, kaya po gusto nila akong matanggal ay dahil nakita ko ang budget proposal noong nakaraang linggo. Tumanggi akong aprubahan ang dokumentong ipinadala sa akin ni Sir Roberto.”
Inilabas niya ang mga email na nagpapatunay sa kanyang sinabi.
Ang empleyadong gustong ipatanggal ni Trisha ang siya palang unang humadlang sa kanilang plano.
Tumingin ako sa mga taong nakaupo sa harapan ko.
“Walang mawawalan ng bonus dahil lamang sa pagpirma sa isang petisyon. Karapatan ninyong magtanong at magmungkahi. Ang zero pesos na sinabi ko ay paglalarawan lamang ng magiging resulta kung susundin natin ang panukala ni Trisha.”
Marami ang nakahinga nang maluwag.
“Mananatili ang inyong 13th-month pay at ang nararapat ninyong performance bonus. Pero hindi ko palalampasin ang pamemeke ng dokumento at pagtatangkang gamitin ang pera ng kumpanya para sa pansariling interes.”
Isinailalim sa pormal na imbestigasyon sina Patricia, Roberto at Melissa. Matapos mapatunayan ang kanilang ginawa at mabigyan sila ng pagkakataong magpaliwanag, tinanggal sila sa kumpanya.
Tinapos din ang internship ni Trisha alinsunod sa kasunduan namin sa kanyang unibersidad.
Bago siya umalis, lumapit siya sa akin.
“Ma’am, sinira ninyo ang kinabukasan ko.”
Umiling ako.
“Trisha, binigyan ka namin ng pagkakataong matuto. Ikaw ang pumiling gamitin iyon upang manlamang sa ibang tao. Bata ka pa. Sana matuto ka bago mo ulitin ang pagkakamaling ito.”
Hindi siya sumagot.
Makalipas ang dalawang linggo, idinaos namin ang Christmas party.
Natanggap ng mga empleyado ang kanilang bonus batay sa tunay nilang kontribusyon. Nagpatupad din kami ng mas malinaw na pamantayan upang malaman ng bawat isa kung paano kinukuwenta ang kanilang gantimpala.
Nang tawagin ko si Miguel sa entablado, inakala niyang tatanggap lamang siya ng certificate.
Pero iniabot ko sa kanya ang appointment letter bilang bagong operations manager, matapos mapatunayan sa evaluation na kwalipikado siya sa posisyon.
“Ma’am, hindi ko naman po ginawa iyon para ma-promote.”
“Alam ko. Kaya lalo mong napatunayang mapagkakatiwalaan ka.”
Napalakpakan ang buong silid.
Habang pinagmamasdan ko ang mga empleyadong masayang kasama ang kanilang pamilya, naalala ko ang dalawang lumang computer na pinagsimulan ng lahat.
Hindi ko itinayo ang kumpanyang ito para lamang yumaman.
Itinayo ko ito upang magkaroon ng pagkakataong umunlad ang mga taong handang magsikap.
At nang gabing iyon, isang bagay ang naging malinaw sa aming lahat.
Ang tunay na pagkakapantay-pantay ay ang pagbibigay sa bawat tao ng patas na pagkakataon.
May you like
Hindi ang pagkuha sa pinaghirapan ng iba upang gantimpalaan ang sariling kasakiman.
WAKAS.