LINGGO-LINGGO KONG BINIBIGYAN ANG BIYENAN KO NG ₱1,500 PARA IHATID ANG ANIM NA TAONG GULANG KONG ANAK SA ART CLASS, HABANG AKO AY LUMALABAN SA CANCER! PERO NATUKLASAN KONG MAHIGIT ISANG BUWAN NA PALANG HINDI PUMAPASOK ANG ANAK KO! NANG PALIHIM KO SILANG SINUNDAN, DINALA SIYA NG BIYENAN KO SA ISANG LUMANG BAHAY AT BINUKSAN ITO GAMIT ANG SARILI NIYANG SUSI. PAGPASOK KO, HALOS HINDI AKO MAKAGALAW SA NAKITA KO!

LINGGO-LINGGO KONG BINIBIGYAN ANG BIYENAN KO NG ₱1,500 PARA IHATID ANG ANIM NA TAONG GULANG KONG ANAK SA ART CLASS, HABANG AKO AY LUMALABAN SA CANCER! PERO NATUKLASAN KONG MAHIGIT ISANG BUWAN NA PALANG HINDI PUMAPASOK ANG ANAK KO! NANG PALIHIM KO SILANG SINUNDAN, DINALA SIYA NG BIYENAN KO SA ISANG LUMANG BAHAY AT BINUKSAN ITO GAMIT ANG SARILI NIYANG SUSI. PAGPASOK KO, HALOS HINDI AKO MAKAGALAW SA NAKITA KO!
Anim na taong gulang pa lamang ang anak kong si Ellie.
At kasalukuyan akong lumalaban sa cancer.
Chemotherapy, paulit-ulit na pagkakaospital, at mga araw na halos hindi ako makatayo.
Pero kahit gaano kahirap, ayokong mawala ang masayang pagkabata ng anak ko dahil sa sakit ko.
Mahilig na mahilig si Ellie sa pagpipinta.
Bago ako nagkasakit, ako mismo ang naghahatid sa kanya sa art school.
Puno ng makukulay niyang drawing ang aming bahay.
Nang hindi ko na siya kayang ihatid, nagprisinta ang biyenan kong babae na siya na ang bahala.
Hindi kami kailanman naging malapit.
Lagi niyang minamaliit ang pagkabata ko sa foster care at sinasabing hindi ako karapat-dapat sa anak niyang lalaki.
Pero tinanggap ko ang alok niya.
PARA KAY ELLIE.
Binibigyan ko siya ng humigit-kumulang ₱1,500 bawat klase, dalawang beses kada linggo.
Kahit kapos na kami sa pera, sinisigurado kong may pambayad sa art class ng anak ko.
Noong una, wala akong napansing kakaiba.
Hanggang sa tumigil si Ellie sa pag-uwi ng mga artwork niya.
“Ma, nasaan ang mga drawing ni Ellie?” tanong ko sa biyenan ko.
Nag-alangan siya bago ngumiti.
“Iniwan ng teacher para sa exhibition.”
Sa sumunod na pagkakataon, iba na ang dahilan.
“Nasira raw ni Ellie dahil nabasa ng tubig.”
LAGING MAY BAGONG DAHILAN!
Kaya kinausap ko mismo ang anak ko.
“Ellie, pumupunta pa ba talaga kayo sa art school?”
Tumingin siya sa akin at sumagot na parang may kinabisadong linya.
“OPO, MOMMY. WEDNESDAY AT SATURDAY PO KAMI PUMUPUNTA. WALA PO KAMING IBANG PINUPUNTAHAN.”
BIGLA AKONG KINABAHAN!
Nang gabing iyon, tinawagan ko ang art school.
At halos mabitawan ko ang cellphone sa narinig ko.
“MA'AM, MAHIGIT ISANG BUWAN NA PONG HINDI PUMAPASOK SI ELLIE DITO.”
Mahigit isang buwan?!
SAAN DINADALA NG BIYENAN KO ANG ANAK KO?
AT SAAN NAPUPUNTA ANG LAHAT NG PERANG IBINIBIGAY KO?
Sa sumunod nilang pag-alis, palihim ko silang sinundan.
Mahina pa ang katawan ko dahil sa gamutan, pero hindi ko na iyon inisip.
Noong una, dinaanan nila ang karaniwang ruta papuntang art school.
Pero biglang lumiko ang biyenan ko.
Pumasok sila sa ibang lugar.
Hanggang sa huminto sa harap ng isang lumang bahay.
Nakita kong naglabas siya ng susi.
BINUKSAN NIYA ANG PINTO AT IPINASOK SI ELLIE!
Nagsimulang kumabog nang malakas ang dibdib ko.
Tumakbo ako papunta sa bahay kahit halos wala na akong lakas.
Hindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa pintuan.
Basta bigla ko itong binuksan.
AT NANG MAKITA KO ANG NASA LOOB, PARANG NANIGAS ANG BUONG KATAWAN KO…
Sa gitna ng sala, nakaupo ang anak kong si Ellie sa isang maliit na kahoy na upuan.
May hawak siyang paintbrush.
Sa paligid niya ay nakakalat ang mga papel, pintura at lumang kahon.
Pero hindi iyon ang nagpahinto sa akin.
Sa dingding, may nakasabit na malaking larawan ko.
At sa ilalim nito, may nakasulat sa makukulay na letra:
“ANG BUHAY KO KAPAG WALA NA SI MOMMY.”
PARANG MAY KUMUROT SA PUSO KO.
“ELLIE!”
Napalingon ang anak ko.
Biglang nabitawan niya ang paintbrush.
“Mommy?”
Tumakbo siya papunta sa akin.
Pero bago ko pa siya mayakap, narinig ko ang boses ng biyenan ko.
“Hindi ka dapat nandito!”
Napatingin ako sa kaniya.
“Ano ang ginagawa ninyo rito?”
Namumutla siya.
“Makinig ka muna.”
“BAKIT MAY GANIYANG NAKASULAT SA DINGDING?”
Hindi siya makasagot.
HINAWAKAN KO ANG BALIKAT NI ELLIE.
“Anak, sino ang nagsabi sa iyong isulat iyan?”
Napayuko siya.
“Si Grandma po.”
Parang nawalan ako ng lakas.
“Bakit?”
Napaluha si Ellie.
“Kasi kailangan ko raw pong masanay.”
Napahawak ako sa dibdib.
“Masanay saan?”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos ay bumulong siya.
“Na wala ka na po.”
HINDI KO NA NAPIGILAN ANG PAG-IYAK.
“MA, ANO ANG IBIG SABIHIN NITO?”
Napaatras ang biyenan ko.
“Ginagawa ko lang ang makakabuti para sa bata.”
“Makakabuti?”
Nanginginig ang boses ko.
“Anim na taong gulang siya!”
“Alam kong mahirap tanggapin, pero kailangan niyang maging handa.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Handa sa ano?”
Hindi siya sumagot.
“Ma, hindi pa ako patay!”
Biglang natahimik ang buong bahay.
LUMAPIT SI ELLIE AT NIYAKAP ANG BAYWANG KO.
“Mommy, please huwag kang magalit kay Grandma.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Bakit, anak?”
“Kasi sabi niya, kapag nalaman mong pumupunta kami rito, baka mas lumala ang sakit mo.”
Napapikit ako.
“Ellie…”
“At sabi niya, kailangan ko raw maging brave girl.”
Humagulgol siya.
“Kasi kapag nawala ka na, ako na raw ang mag-aalaga kay Daddy.”
Doon ko naramdaman ang pinakamasakit na bahagi ng lahat.
Hindi lamang niloloko ng biyenan ko ang anak ko.
Unti-unti niyang tinuturuan ang isang anim na taong gulang na bata na maghanda sa pagkamatay ng sarili niyang ina.
Kahit wala namang doktor na nagsabing mamamatay na ako.
BIGLANG MAY LUMABAS NA BABAE MULA SA KUSINA.
Nasa edad singkuwenta siya at may suot na apron na puno ng pintura.
“Anong nangyayari?”
Napatingin ako.
“Sino ka?”
Nagulat siya.
“Ako si Mrs. Bennett. Art instructor ako.”
Napakunot-noo ako.
“Art instructor?”
Tumango siya.
“Tinuruan ko si Ellie rito nitong mga nakaraang linggo.”
Napatingin ako sa biyenan ko.
“Akala ko sa art school siya pumupunta.”
Napayuko ang babae.
“Sinabi sa akin ng lola niya na mas gusto raw nilang private lessons.”
Nanginginig kong tinanong:
“Alam mo ba ang ginagawa nilang mga drawing?”
Nag-alangan si Mrs. Bennett.
“Akala ko bahagi iyon ng art therapy.”
“ART THERAPY?”
Tumango siya.
“Sinabi ng lola niya na may malubhang sakit ang ina ni Ellie at kailangan siyang tulungang ipahayag ang kaniyang takot.”
Napahawak ako sa noo.
“Pero hindi ko kailanman pinayagan ito.”
Biglang namutla ang instructor.
“I'm sorry. Akala ko may pahintulot ninyo.”
Napatingin siya sa biyenan ko.
“Sinabi ninyong alam ng mga magulang niya.”
Tahimik ang biyenan ko.
Doon ko naunawaan na hindi lamang ako ang niloko niya.
KINUHA KO ANG MGA DRAWING SA MESA.
May isang larawan ng aming pamilya.
Ako, ang asawa kong si Michael, at si Ellie.
Pero sa susunod na papel, dalawa na lamang sila.
Si Michael at si Ellie.
At sa ikatlong larawan, may isa pang babae.
Ang biyenan ko.
Sa ilalim nito ay nakasulat:
“ANG BAGONG PAMILYA NAMIN.”
NANLAMIG ANG BUONG KATAWAN KO.
“Ma…”
Napatingin siya.
“Bakit wala ako sa mga drawing na ito?”
Hindi siya sumagot.
“Bakit ikaw ang kasama nila?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil kapag dumating ang panahon, kailangan nilang may mag-aalaga sa kanila.”
HINDI KO NA KINAYA.
“Hindi mo ba naiintindihan ang ginagawa mo?”
Napaluha ako.
“Habang lumalaban ako sa cancer, tinuturuan mong tanggapin ng anak ko na mamamatay ako?”
Napayuko siya.
“Hindi ko gustong saktan ka.”
“Pero sinaktan mo ang anak ko!”
Tahimik siya.
“Tuwing gabi, natutulog si Ellie na iniisip kung kailan mawawala ang mommy niya.”
Napatingin ako sa anak ko.
Nakayakap siya sa stuffed rabbit na dala niya.
“Hindi niya dapat pasan ang ganoong takot.”
BIGLANG NAGSALITA ANG BIYENAN KO.
“Hindi mo naiintindihan.”
Napatingin ako.
“Ano ang hindi ko naiintindihan?”
Napaluha siya.
“Hindi mo alam kung gaano kahirap mawalan ng taong mahal mo.”
Tahimik ako.
“Dalawampung taon na ang nakalipas, namatay ang asawa ko sa cancer.”
Alam ko iyon.
Pero bihira niyang ikuwento.
“Walang naghanda sa akin.”
Napahawak siya sa dibdib.
“Isang araw, kasama ko siya. Pagkatapos, wala na.”
Tahimik siyang umiyak.
“At nang malaman kong may cancer ka, natakot akong maranasan iyon muli.”
Napatingin siya kay Ellie.
“Natakot akong baka hindi kayanin ng apo ko.”
MATAGAL AKONG TAHIMIK.
Dahil sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa likod ng kaniyang pagiging kontrolado.
Pero hindi nito binago ang katotohanang mali ang ginawa niya.
“Ma,” mahina kong sabi, “naiintindihan kong natatakot ka.”
Napatingin siya.
“Pero hindi mo puwedeng gamitin ang takot mo para takutin ang anak ko.”
Napaluha siya.
“I'm sorry.”
Umiling ako.
“Hindi sapat ang sorry ngayon.”
KINUHA KO ANG BAG NI ELLIE.
“Anak, uuwi na tayo.”
Napatingin siya.
“Hindi na po tayo babalik?”
Lumuhod ako sa harap niya.
“Hindi na rito, sweetheart.”
Napayuko siya.
“Pero gusto ko pa rin pong mag-drawing.”
Ngumiti ako sa gitna ng luha.
“Of course. Babalik ka sa art school mo.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Talaga po?”
Tumango ako.
“At ikaw ang pipili kung ano ang gusto mong ipinta.”
Niyakap niya ako.
“Gusto ko pong mag-drawing ng flowers.”
Napaluha ako.
“Then we'll draw flowers.”
PAG-UWI NAMIN, AGAD KONG TINAWAGAN SI MICHAEL.
Pagdating niya, ipinakita ko ang mga drawing at ikinuwento ang lahat.
Hindi siya makapaniwala.
“Ginawa iyon ni Mom?”
Tumango ako.
Napahawak siya sa noo.
“I'm so sorry.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Michael, hindi lang ito tungkol sa nanay mo.”
Tahimik siya.
“Tungkol ito sa anak natin.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“At kailangan nating protektahan siya.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Gagawin natin.”
KINABUKASAN, KINAUSAP NI MICHAEL ANG KANIYANG INA.
Hindi naging madali ang pag-uusap.
Umiyak siya.
Sinabi niyang gusto lamang niyang tumulong.
Pero malinaw na sinabi ni Michael:
“Mom, hindi mo puwedeng turuan ang anak ko na maghanda sa pagkamatay ng asawa ko nang walang pahintulot namin.”
Tahimik siya.
“At hindi mo puwedeng gamitin ang pera namin para sa mga bagay na hindi namin alam.”
Napayuko ang biyenan ko.
“I'm sorry.”
“Kung gusto mong tumulong, kailangan mong respetuhin ang mga desisyon namin bilang mga magulang.”
NATUKLASAN DIN NAMIN KUNG SAAN NAPUNTA ANG PERA.
Sa loob ng mahigit isang buwan, walong art classes ang hindi nadaluhan ni Ellie.
Humigit-kumulang ₱12,000 ang ibinigay ko sa biyenan ko.
Bahagi nito ay ginamit niya sa pagbabayad kay Mrs. Bennett para sa private lessons.
Ang natitira ay ipinambili ng mga art supplies at ilang gamit para sa lumang bahay.
Hindi niya ito ibinulsa para sa sarili niyang luho.
Pero hindi rin niya sinabi sa amin kung saan napupunta ang pera.
At iyon ang dahilan kung bakit nasira ang tiwala ko sa kaniya.
SA MGA SUMUNOD NA LINGGO, NAGBAGO ANG AMING RUTINA.
Si Michael na ang naghahatid kay Ellie sa art school.
Kapag may chemotherapy ako, sinisigurado naming may mapagkakatiwalaang kamag-anak o kaibigan na tutulong.
At higit sa lahat, kinausap namin ang isang child psychologist.
Hindi dahil may mali kay Ellie.
Kundi dahil kailangan niyang maunawaan ang sakit ko sa paraang angkop sa edad niya.
Ipinaliwanag namin na may cancer ako.
Na nagpapagamot ako.
Na may mga araw na mahina ako.
Pero hindi ibig sabihin nito na tiyak na mamamatay ako.
At kahit ano pa ang mangyari, hindi niya kailangang akuin ang responsibilidad ng mga matatanda.
ISANG GABI, HABANG NAGPIPINTA KAMI SA SALA, BIGLANG NAGSALITA SI ELLIE.
“Mommy?”
“Ano iyon, sweetheart?”
“Bakit po sinabi ni Grandma na mawawala ka?”
Napahinto ako.
Huminga ako nang malalim.
“Dahil natatakot siya.”
Napatingin siya.
“Pero hindi po ba totoo?”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Anak, may sakit ako. At ginagawa ng mga doktor ang lahat para tulungan akong gumaling.”
Tahimik siyang nakinig.
“Hindi ko kayang ipangako ang lahat ng mangyayari sa hinaharap.”
Napaluha ako.
“Pero kaya kong ipangakong hindi kita iiwan nang kusa.”
Niyakap niya ako.
“Love you, Mommy.”
“Mahal na mahal din kita.”
MAKALIPAS ANG TATLONG BUWAN, MAY MAGANDANG BALITA.
Pagkatapos ng panibagong pagsusuri, sinabi ng oncologist ko na maganda ang tugon ng katawan ko sa gamutan.
Hindi pa tapos ang laban.
Kailangan ko pa rin ng regular na checkup at karagdagang paggamot.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, nakahinga ako nang maluwag.
Pag-uwi ko, sinalubong ako ni Ellie.
“Mommy! May surprise ako!”
Napangiti ako.
“Ano iyon?”
Inabot niya sa akin ang isang malaking papel.
Isang painting ng aming pamilya.
Ako, si Michael, at si Ellie.
Magkakahawak-kamay kami sa gitna ng isang hardin.
Puno ng makukulay na bulaklak ang paligid.
At sa itaas ay may nakasulat:
“OUR FAMILY, TODAY.”
Napaluha ako.
“ANG GANDA, ANAK.”
Ngumiti siya.
“Hindi ko na po ginuhit ang future.”
Napatingin ako.
“Bakit?”
“Kasi sabi ng teacher, puwede ko raw i-drawing ang mga bagay na masaya ako ngayon.”
Napahawak ako sa dibdib.
“At masaya ka ngayon?”
Tumango siya.
“Opo. Kasi kasama kita.”
Niyakap ko siya nang mahigpit.
At sa sandaling iyon, naramdaman kong may isang bagay na unti-unting bumabalik.
Hindi lamang ang lakas ko.
Kundi ang kapayapaan ng anak ko.
MAKALIPAS ANG ILANG BUWAN, MULI KAMING NAGKITA NG BIYENAN KO.
Hindi ko agad naibalik ang tiwala ko.
Pero pumayag akong makipag-usap sa kaniya sa presensiya ni Michael.
Pagdating niya, may dala siyang maliit na kahon.
“Para kay Ellie,” sabi niya.
Napatingin ako.
“Ano iyan?”
Binuksan niya ang kahon.
May mga bagong paintbrush at watercolor.
Napaluha siya.
“Hindi ko na siya dadalhin kahit saan nang hindi ninyo alam.”
Tumango ako.
“At hindi mo na siya kakausapin tungkol sa pagkamatay ko nang walang pahintulot namin.”
“Oo.”
Napayuko siya.
“Alam kong mali ang ginawa ko.”
Matagal akong tahimik.
Pagkatapos ay sinabi ko:
“Ma, hindi ko kailangan ng taong maghahanda sa anak ko para sa pagkawala ko.”
Napatingin siya.
“Kailangan ko ng taong tutulong sa amin habang nandito pa ako.”
UMIYAK ANG BIYENAN KO.
At sa unang pagkakataon, hindi siya nakipagtalo.
“Gusto kong matutong tumulong nang tama,” sabi niya.
Hindi ko siya agad pinatawad nang lubusan.
Pero pumayag kaming unti-unting buuin muli ang tiwala, sa malinaw na mga hangganan.
At nang dumating ang araw na muli siyang makasama ni Ellie sa isang family gathering, nakita kong mas maingat na siya sa kaniyang mga salita.
Hindi na niya tinatanong ang apo ko kung paano ito mabubuhay kapag wala na ako.
Sa halip, tinatanong niya kung anong kulay ang gusto nitong gamitin sa susunod na painting.
ISANG TAON MATAPOS ANG ARAW NA SINUNDAN KO SILA SA LUMANG BAHAY, MAY ISANG ART EXHIBITION SA PAARALAN NI ELLIE.
Kasama ko si Michael sa audience.
Nasa likuran namin ang biyenan ko.
At sa gitna ng exhibition hall, nakasabit ang painting ng anak namin.
Isang babaeng nakaupo sa sofa.
May kumot sa balikat.
May batang babae sa tabi niya na may hawak na paintbrush.
Sa ilalim ng larawan ay may nakasulat:
“MY MOMMY IS MY FAVORITE PERSON.”
Hindi ko napigilan ang luha ko.
Lumapit si Ellie.
“Mommy, bakit ka umiiyak?”
Ngumiti ako.
“Happy tears, sweetheart.”
Napatawa siya.
“Good! Kasi ayoko na po ng sad tears.”
Niyakap ko siya.
“Me too, anak.”
NOONG ARAW NA SINUNDAN KO ANG BIYENAN KO SA LUMANG BAHAY, AKALA KO ANG PINAKAMALAKING PROBLEMA AY ANG PERANG NAWAWALA AT ANG MGA ART CLASS NA HINDI NADADALUHAN NG ANAK KO.
PERO MAS MALALIM PALA ANG KATOTOHANAN.
HABANG LUMALABAN AKO SA CANCER, MAY ISANG TAONG TAHIMIK NA NAGTUTURO SA ANAK KO NA MAGHANDA SA PAGKAWALA KO.
AT ANG PINAKAMASAKIT, NANINIWALA SI ELLIE NA KAILANGAN NIYANG MAGING MATAPANG PARA HINDI AKO MASAKTAN.
PERO ANIM NA TAONG GULANG PA LAMANG SIYA.
HINDI NIYA KAILANGANG MAGING MATAPANG SA LAHAT NG ORAS.
HINDI NIYA KAILANGANG MAGING RESPONSABLE SA KALUNGKUTAN NG MGA MATATANDA.
AT HINDI NIYA KAILANGANG ISUKO ANG MASAYANG PAGKABATA DAHIL LAMANG MAY SAKIT ANG KANIYANG INA.
HINDI KO ALAM KUNG ANO ANG DADALHIN NG BAWAT ARAW.
PERO HABANG MAY LAKAS AKO, PIPILIIN KONG GUMAWA NG MGA ALAALANG PUNO NG PAGMAMAHAL, HINDI TAKOT.
AT SA TUWING MAKIKITA KO ANG MGA PAINTING NI ELLIE SA AMING BAHAY, ISA LANG ANG NAIISIP KO.
HINDI KO KAILANGANG MAGING PERPEKTONG INA.
KAILANGAN KO LANG MAGING PRESENTE SA BAWAT ARAW NA IBINIBIGAY SA AMIN.
DAHIL ANG PINAKAMAHALAGANG BAGAY NA MAIBIBIGAY KO SA ANAK KO AY HINDI ANG PAGHAHANDA SA PAGKAWALA KO.
May you like
KUNDI ANG PAGMAMAHAL KO HABANG MAGKASAMA PA KAMI.
WAKAS.