MATAGAL KAMING NANGARAP NG ASAWA KO NA MAGKAROON NG ANAK, PERO HINDI IYON NATUPAD. KAYA NAGPASYA KAMING MAG-AMPON NG ISANG BATANG LALAKI. PINALAKI NAMIN SIYA NANG MAY PAGMAMAHAL, PERO MAKALIPAS ANG MARAMING TAON, NANG MALAKI NA SIYA, BIGLA NIYA AKONG NIYAKAP AT SINABI: “MA, SALAMAT PO SA PAGPILI SA AKIN AT PAGBIBIGAY NG PAMILYA.” HINDI KO NAPIGILANG UMIYAK SA ISINAGOT KO SA KANYA!

MATAGAL KAMING NANGARAP NG ASAWA KO NA MAGKAROON NG ANAK, PERO HINDI IYON NATUPAD. KAYA NAGPASYA KAMING MAG-AMPON NG ISANG BATANG LALAKI. PINALAKI NAMIN SIYA NANG MAY PAGMAMAHAL, PERO MAKALIPAS ANG MARAMING TAON, NANG MALAKI NA SIYA, BIGLA NIYA AKONG NIYAKAP AT SINABI: “MA, SALAMAT PO SA PAGPILI SA AKIN AT PAGBIBIGAY NG PAMILYA.” HINDI KO NAPIGILANG UMIYAK SA ISINAGOT KO SA KANYA!
Matagal naming pinangarap ng asawa ko na magkaroon ng anak.
Gusto naming marinig ang tawanan ng isang bata sa aming tahanan.
Gusto naming maranasan ang saya ng pagiging magulang.
Pero lumipas ang mga taon at hindi natupad ang pangarap namin.
Hanggang sa isang araw, nagpasya kaming mag-ampon.
HINDI KO MALILIMUTAN ANG UNANG ARAW NA NAKILALA NAMIN SIYA.
Isang maliit na batang lalaki.
Tahimik, mahiyain at halos hindi nagsasalita.
Panay ang tingin niya sa bawat sulok ng bahay, na para bang hindi pa siya sigurado kung maaari ba talaga siyang manatili roon.
Noong mga unang araw, unti-unti naming inalam ang mga gusto niya.
Ang mga kinatatakutan niya.
At ang maliliit niyang nakasanayan.
Tuwing umaga, maaga akong gumigising para ipaghanda siya ng almusal.
Hinahatid ko siya sa paaralan at sabik na naghihintay sa kanyang pag-uwi.
“Kumusta ang araw mo, anak?” palagi kong tanong.
Minsan, maikli lang ang sagot niya.
Minsan naman, ngiti lang.
PERO SAPAT NA ANG NGITING IYON PARA MAPUNO NG SAYA ANG PUSO KO.
Hindi ko siya pinilit na tawagin akong Mama.
Hindi ko rin minadali ang pagmamahal niya sa amin.
Gusto ko lang maramdaman niyang ligtas siya.
Na ang bahay namin ay bahay na rin niya.
At hindi niya kailangang gumawa ng kahit ano para maging karapat-dapat sa aming pagmamahal.
Lumipas ang maraming taon.
Ang dating tahimik na bata ay naging isang binatang may sariling pangarap at mga plano sa buhay.
Isang araw, habang magkausap kami, bigla siyang lumapit at niyakap ako nang mahigpit.
“MA, SALAMAT PO SA PAGPILI SA AKIN. SALAMAT PO SA PAGBIBIGAY SA AKIN NG PAMILYA.”
Nanginig ang labi ko.
Hindi ko napigilang maluha.
Niyakap ko siya pabalik at sinabi:
“ANAK, KAMI ANG MAS MAPALAD DAHIL NATAGPUAN KA NAMIN. MULA NANG DUMATING KA, NAGBAGO ANG BUHAY NAMIN HABAMBUHAY.”
Minsan, tinatanong niya ako kung naiisip ko bang hindi ko siya dinala sa aking sinapupunan.
Palagi kong sinasagot:
“ANAK, ANG PAGIGING INA AY HINDI LANG NASUSUKAT SA PANGANGANAK. NASUSUKAT DIN ITO SA PAG-AARUGA, PAGGABAY, PAG-AALAGA AT PAGMAMAHAL ARAW-ARAW.”
Ngayon, tuwing naririnig ko siyang natural na tinatawag kaming Mama at Papa, pakiramdam ko ay kumpleto na ang aming pamilya.
Hindi ko ipagpapalit ang pinagdaanan namin para matagpuan ang isa't isa.
DAHIL KAHIT HINDI KAMI MAGKADUGO, ANG PAGMAMAHAL NAMIN AY TUNAY NA PAGMAMAHAL NG ISANG PAMILYA.
Isang Linggo, habang naghahanda kami ng hapunan, lumapit sa akin ang anak namin na may hawak na maliit na kahon.
“Ma, Pa, may gusto po sana akong ibigay sa inyo.”
Napatingin kami ng asawa ko sa isa't isa.
“Ano iyan, anak?” tanong ko.
Binuksan niya ang kahon.
May dalawang simpleng relo sa loob.
Sa likod ng bawat isa ay may nakaukit na mga salita.
Sa relo ng asawa ko:
“SALAMAT SA PAGIGING PAPA KO.”
At sa relo ko:
“SALAMAT SA PAGIGING MAMA KO.”
Napaluha agad ako.
“Anak, hindi mo kailangang gumastos para sa amin.”
Ngumiti siya.
“Alam ko po, Ma. Pero gusto kong may maibigay ako sa inyo mula sa una kong sweldo.”
Tahimik na pinunasan ng asawa ko ang kanyang mga mata.
Ang lalaking bihirang umiyak ay hindi makapagsalita.
Pagkatapos ay niyakap niya ang aming anak.
“Anak, noong dumating ka sa buhay namin, akala namin kami ang magbibigay sa iyo ng lahat.”
Huminto siya sandali.
“Pero ikaw pala ang magtuturo sa amin kung gaano kasarap maging magulang.”
Niyakap ko silang dalawa.
At sa sandaling iyon, naalala ko ang unang gabi ng anak namin sa aming bahay.
Ang batang natatakot matulog nang mag-isa.
Ang batang laging nagtatanong kung maaari ba siyang manatili.
Ang batang nag-iingat sa bawat kilos dahil baka hindi na naman siya tanggapin.
Ngayon, nakatayo siya sa harap namin bilang isang mabuting binata, puno ng pangarap at pagmamahal.
“Ma,” mahina niyang sabi, “may isa pa po akong gustong sabihin.”
“Ano iyon?”
“Balang araw, kapag nagkaroon ako ng sarili kong pamilya, gusto kong maging magulang na katulad ninyo.”
Hindi ko na napigilang umiyak.
Dahil sa lahat ng regalong maaari niyang ibigay, iyon ang pinakamahalaga.
Hindi pera.
Hindi mamahaling gamit.
Kundi ang malaman na ang pagmamahal na ibinigay namin sa kanya ay nais din niyang ibahagi sa susunod na henerasyon.
Nang gabing iyon, sabay-sabay kaming kumain sa hapag.
Nagkuwentuhan.
Nagtawanan.
At nagpasalamat sa pagkakataong naging pamilya kami.
MATAGAL KAMING NANGARAP NG ASAWA KO NA MAGKAROON NG ANAK.
AKALA NAMIN, HINDI NA MATUTUPAD ANG PANGARAP NA IYON.
PERO ISANG ARAW, MAY ISANG BATANG LALAKING DUMATING SA BUHAY NAMIN AT TULUYANG BINAGO ANG LAHAT.
HINDI KO SIYA DINALA SA AKING SINAPUPUNAN.
PERO ARAW-ARAW KO SIYANG PINILING MAHALIN.
AT SA HULI, NATUTUNAN NAMIN NA ANG TUNAY NA PAMILYA AY HINDI LAMANG NABUBUO SA DUGO.
May you like
NABUBUO ITO SA PAGPILI SA ISA'T ISA, SA PAGMAMAHAL NANG WALANG KONDISYON, AT SA PANGAKONG HINDI MAG-IIWANAN ANUMAN ANG MANGYARI.
WAKAS.