NASALO KO ANG BOUQUET SA KASAL NG KATRABAHO NAMIN, PERO SA HALIP NA ITAGO ITO, IBINIGAY KO SA KABIT NG BOYFRIEND KO SA HARAP NG BUONG KOMPANYA! LIMANG TAON KAMING MAGKARELASYON, PERO NANG IPINAHAYAG KONG MAGHIHIWALAY NA KAMI, NABITAWAN NIYA ANG HAWAK NA KUBYERTOS. HINDI NIYA ALAM NA HABANG BINIBILHAN NIYA NG DIAMANTE ANG SECRETARY NIYA SA LONDON, PALIHIM KO NANG IBINENTA ANG CONDO NAMIN AT TINANGGAP ANG TRABAHO SA IBANG BANSA!
NASALO KO ANG BOUQUET SA KASAL NG KATRABAHO NAMIN, PERO SA HALIP NA ITAGO ITO, IBINIGAY KO SA KABIT NG BOYFRIEND KO SA HARAP NG BUONG KOMPANYA! LIMANG TAON KAMING MAGKARELASYON, PERO NANG IPINAHAYAG KONG MAGHIHIWALAY NA KAMI, NABITAWAN NIYA ANG HAWAK NA KUBYERTOS. HINDI NIYA ALAM NA HABANG BINIBILHAN NIYA NG DIAMANTE ANG SECRETARY NIYA SA LONDON, PALIHIM KO NANG IBINENTA ANG CONDO NAMIN AT TINANGGAP ANG TRABAHO SA IBANG BANSA!
Bumagsak sa mga kamay ko ang bouquet ng puting rosas.
Nagpalakpakan ang mga bisita sa kasal ng vice president ng aming kumpanya sa isang pribadong isla sa Caribbean.
Pero sa halip na ngumiti, lumapit ako kay Valeria, ang paboritong secretary ng boyfriend kong si Julián.
Inilapag ko ang bouquet sa kanyang kandungan.
“Sa iyo na. Mas bagay iyan sa iyo.”
Biglang natahimik ang buong mesa.
“Elena, ano'ng ginagawa mo? Limang taon na kayo ni Julián!” gulat na tanong ng katrabaho ko.
Ngumiti ako.
“Ah, iyon ba? MAGHIHIWALAY NA KASI KAMI.”
Nabitawan ni Julián ang kanyang kubyertos.
Siya ang makapangyarihang CEO ng kumpanya, pero sa unang pagkakataon, hindi niya alam ang sasabihin.
Tatlong buwan siyang nagpunta sa London para sa isang business trip.
Kasama niya si Valeria bilang personal assistant.
Pagbalik nila, nagbago na ako.
Hindi na ako nagagalit kapag nakakakita ng lipstick ni Valeria sa kotse niya.
Hindi na ako nagtatanong kapag madaling-araw siyang umuuwi na may amoy ng ibang pabango.
At nang sabihin niyang maaari niyang ilipat si Valeria sa ibang branch, malamig kong sinagot:
“Bahala ka.”
Hindi maintindihan ng mga katrabaho ko ang pagbabago ko.
Alam nilang niregaluhan ni Julián si Valeria ng napakamahal na diamond necklace mula sa London.
Alam din nilang noong nakaraang buwan, pinilit niya akong humingi ng tawad kay Valeria sa harap ng buong opisina.
“Elena, mag-ingat ka. Baka isang araw, siya na ang maging asawa ni Julián,” bulong ni Beatriz mula sa accounting.
Ngumiti lang ako.
“Kung mahal nila ang isa't isa, hayaan silang maging masaya.”
Walang nakakaalam kung bakit hindi na ako lumalaban.
PAGSAPIT NG ALAS-DOS NG MADALING-ARAW, BIGLANG BUMUKAS ANG PINTO NG HOTEL ROOM KO!
Galit na galit na pumasok si Julián.
Amoy whisky siya.
Lumapit siya sa kama ko at sumigaw:
“BAKIT MO SINABI SA BUONG KOMPANYA NA MAKIKIPAGHIWALAY KA SA AKIN?”
Hindi ako natakot.
Tahimik kong kinuha ang puting sobre sa ilalim ng unan.
Idiniin ko iyon sa kanyang dibdib.
“Dahil habang abala kang pumipili ng mga diamante para kay Valeria sa London…”
Tinitigan ko siya nang diretso.
“PIRMAHAN KO NA ANG PAGBEBENTA NG CONDO NA BINILI NATIN AT ANG KONTRATA KO SA BAGONG TRABAHO SA KABILANG PANIG NG MUNDO.”
Unti-unting nawala ang galit sa mukha ni Julián.
Napatingin siya sa sobre.
Doon niya unang naunawaan na hindi na ako nagseselos.
HINDI KO NA SIYA HINIHINTAY. PAALIS NA TALAGA AKO.
“IMPOSSIBLE!” sigaw ni Julián habang binubuklat ang mga dokumento.
“Hindi mo puwedeng ibenta ang condo nang hindi ko nalalaman!”
Kalmado akong sumagot.
“Julián, basahin mo ang ikalawang pahina.”
Mabilis niyang tiningnan ang dokumento.
At biglang nanlaki ang mga mata niya.
Nandoon ang kaniyang sariling pirma.
Tatlong buwan bago ang kasal, noong nasa London siya, ipinadala ko sa kaniya ang mga papeles tungkol sa pagbebenta ng condo.
Hindi ko itinago kung ano ang pinipirmahan niya.
Malinaw na nakasulat sa email ang tungkol sa pagbebenta at paghahati ng proceeds ayon sa aming kasunduan.
Pero hindi niya binasa.
Sinabi lamang niya sa telepono:
“Elena, huwag mo akong istorbohin sa mga maliliit na bagay. Ipadala mo sa abogado ko.”
At iyon ang ginawa ko.
Pinag-aralan ng abogado ang dokumento, ipinaliwanag sa kaniya ang mga kondisyon at ipinadala para sa kaniyang pirma.
Pinirmahan niya.
Ngayon, hawak niya ang kopya ng kasunduang matagal na niyang inaprubahan.
“Akala ko refinancing lang iyon,” bulong niya.
“Hindi ko kasalanan kung hindi ka nakinig.”
“SAAN KA PUPUNTA?” tanong niya.
“Singapore.”
Napaatras siya.
“Ano?”
“Tinanggap ko ang posisyon bilang regional operations director ng isang international logistics company.”
“Hindi mo sinabi sa akin!”
Napangiti ako nang mapait.
“Sinubukan ko. Tatlong beses.”
Naalala ko ang mga gabing tumatawag ako habang nasa London siya.
Noong una, sinabi niyang nasa meeting siya.
Noong ikalawa, nagalit siya dahil ginising ko raw siya.
Noong ikatlo, si Valeria ang sumagot sa cellphone niya.
“Busy si Julián,” malamig niyang sabi. “May kailangan ka ba?”
Doon ko naintindihan na wala nang lugar para sa akin sa buhay niya.
UMUPO SI JULIÁN SA GILID NG KAMA.
“Elena, limang taon tayo.”
“Oo.”
“Hindi mo puwedeng basta itapon iyon.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Hindi ako ang nagtapon ng limang taon natin.”
Tahimik siya.
“Julián, naaalala mo ba ang anniversary natin noong nakaraang buwan?”
Napayuko siya.
“Nasa London ako.”
“Alam ko. Pero nang araw na iyon, nakita ko ang litrato ninyo ni Valeria sa isang mamahaling restaurant.”
Wala siyang sinabi.
“May kandila. May champagne. At suot niya ang diamond necklace na binili mo.”
“Elena, hindi iyon ang iniisip mo.”
“Kung ganoon, ano iyon?”
Hindi siya makasagot.
BIGLANG TUMUNOG ANG CELLPHONE NIYA.
Si Valeria.
Nakita ko ang pangalan sa screen.
Hindi ko napigilan ang mapait na ngiti.
“Answer it.”
“Hindi mahalaga.”
“Julián, huwag mo nang insultuhin ang talino ko.”
Napabuntong-hininga siya.
Pagkatapos ay sinagot ang tawag.
“Julián, nasaan ka?” narinig kong tanong ni Valeria.
“Nasa kwarto ako ni Elena.”
Biglang natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay sinabi ni Valeria:
“Akala ko sinabi mo nang tapos na kayo.”
Doon tuluyang nawala ang kulay sa mukha ni Julián.
Dahan-dahan kong kinuha ang bag ko.
“Salamat, Valeria,” sabi ko nang sapat ang lakas para marinig niya.
“Ngayon, wala na talagang kailangang ipaliwanag.”
KINABUKASAN, NAGING USAP-USAPAN SA BUONG KUMPANYA ANG NANGYARI.
Hindi dahil gumawa ako ng iskandalo.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, nakita ng mga empleyado na hindi kayang kontrolin ni Julián ang lahat.
Lumapit sa akin si Beatriz habang nag-aalmusal kami sa hotel.
“Elena, totoo bang aalis ka na?”
Tumango ako.
“Next week.”
Napaluha siya.
“Hindi ko alam kung matutuwa ako o malulungkot.”
Ngumiti ako.
“Puwede namang pareho.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Alam mo, noong pinilit kang humingi ng tawad kay Valeria, gusto kitang ipagtanggol. Pero natakot akong mawalan ng trabaho.”
“Beatriz, naiintindihan ko.”
“Hindi mo deserve ang ginawa nila.”
Huminga ako nang malalim.
“Alam ko na ngayon.”
PAGBALIK NAMIN MULA SA CARIBBEAN, HINDI AKO DUMIRETSO SA CONDO.
Wala na roon ang mga gamit ko.
Isang buwan bago ang kasal, inayos ko na ang lahat.
Naibenta ang condo sa pamamagitan ng legal na kasunduan.
Nailipat ang bahagi ko sa sarili kong bank account.
At ang bahagi ni Julián ay inilagay sa account na nakasaad sa aming kasunduan.
Wala akong kinuha na hindi sa akin.
Wala akong itinagong pera.
Ang tanging iniwan ko ay isang maliit na kahon.
Nasa loob ang mga lumang litrato namin, ang susi ng una naming apartment at ang singsing na ibinigay niya noong ikatlong anniversary namin.
May kasama itong maikling sulat.
Julián,
Hindi ko pinagsisisihang minahal kita.
Pero pinagsisisihan kong matagal kong nakalimutang mahalin ang sarili ko.
Goodbye.
TATLONG ARAW BAGO ANG FLIGHT KO, DUMATING SI JULIÁN SA APARTMENT NA PANSAMANTALA KONG INUUPAHAN.
May dala siyang malaking bouquet ng pulang rosas.
“Elena, please.”
Hindi ko siya pinapasok.
“May kailangan ka ba?”
“Tinapos ko na ang relasyon namin ni Valeria.”
Tahimik akong tumingin sa kaniya.
“Hindi ko hiniling iyon.”
“Alam ko. Pero gusto kong patunayan na ikaw ang mahal ko.”
Napabuntong-hininga ako.
“Julián, hindi mo kailangang patunayan ang pagmamahal mo ngayon.”
“Bakit?”
“Dahil noong kailangan kong maramdaman iyon, wala ka.”
Tumulo ang luha niya.
“Please, one more chance.”
Umiling ako.
“Hindi lahat ng pagkakamali ay may kasamang pangalawang pagkakataon.”
PAGKALIPAS NG ISANG LINGGO, LUMIPAD AKO PATUNGONG SINGAPORE.
Wala akong kasamang boyfriend.
Wala akong malaking plano tungkol sa pag-ibig.
Pero may trabaho akong pinaghirapan.
May sariling ipon.
At may buhay na ako mismo ang pumili.
Sa unang araw ko sa bagong opisina, sinalubong ako ng mga katrabaho ko.
“Welcome, Elena!”
Napangiti ako.
Hindi nila alam ang pinagdaanan ko.
Hindi nila alam ang limang taong relasyon na iniwan ko.
At hindi nila kailangang malaman.
Dahil sa lugar na iyon, hindi ako kilala bilang girlfriend ng CEO.
Kilala ako bilang isang propesyonal na may sariling kakayahan.
MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN, NAKATANGGAP AKO NG EMAIL MULA KAY JULIÁN.
Elena,
I heard you're doing well.
I'm proud of you.
I know I hurt you.
I don't expect you to come back.
I just want to say I'm sorry.
Matagal kong tiningnan ang mensahe.
Pagkatapos ay sumagot ako.
Thank you, Julián.
I hope you learn from what happened.
Take care.
At doon ko tuluyang isinara ang kabanatang iyon.
ISANG TAON MATAPOS ANG KASAL SA CARIBBEAN, NAKATANGGAP AKO NG IMBITASYON MULA SA DATI KONG KATRABAHO.
Ikakasal si Beatriz.
May kasama siyang mensahe.
Elena, sana makapunta ka. At kung masalo mo ulit ang bouquet, huwag mo nang ibigay sa iba!
Napatawa ako.
Doon ko naalala ang gabing inabot ko ang bouquet kay Valeria.
Akala ng lahat, iyon ang sandaling nasira ang buhay ko.
Pero sa totoo lang, iyon ang sandaling ipinakita kong tapos na akong maghabol sa isang taong hindi marunong magpahalaga.
NOONG LIMANG TAON KAMING MAGKARELASYON NI JULIÁN, AKALA KO ANG PINAKAMALAKING TAGUMPAY KO AY ANG MAPAKASALAN SIYA.
AKALA KO KAPAG NAGING ASAWA AKO NG ISANG MAKAPANGYARIHANG CEO, MAGIGING KUMPLETO NA ANG BUHAY KO.
PERO NAGKAMALI AKO.
DAHIL HINDI NASUSUKAT ANG HALAGA NG ISANG BABAE SA POSISYON NG LALAKING KASAMA NIYA.
HINDI RIN NASUSUKAT ANG PAGMAMAHAL SA MAMAHALING REGALO, DIAMANTE O MAGARBONG BAKASYON.
NASUSUKAT ITO SA RESPETO, KATAPATAN AT PAGPILI SA ISA'T ISA KAHIT WALANG NAKATINGIN.
AT KUNG WALA ANG MGA IYON, HINDI SAPAT ANG LIMANG TAON PARA MANATILI.
NOONG GABING IBINIGAY KO ANG BOUQUET KAY VALERIA, HINDI KO IBINIGAY ANG KINABUKASAN KO.
IBINIGAY KO LAMANG ANG RELASYONG MATAGAL NANG WALA NANG HALAGA SA AKIN.
DAHIL ANG TUNAY KONG KINABUKASAN AY NASA SARILI KONG MGA KAMAY.
May you like
AT SA WAKAS, AKO NA ANG MAY HAWAK NITO.
WAKAS.