NAWALA ANG BABY KO HABANG INUUNA NG ASAWA KONG HENERAL ANG IBANG BABAE, PERO NANG SINGILIN NIYA AKO NG ISANG ANAK, IBINUNYAG KO ANG KATOTOHANANG WUMASAK SA BUHAY NIYA

NAWALA ANG BABY KO HABANG INUUNA NG ASAWA KONG HENERAL ANG IBANG BABAE, PERO NANG SINGILIN NIYA AKO NG ISANG ANAK, IBINUNYAG KO ANG KATOTOHANANG WUMASAK SA BUHAY NIYA
“Mas gugustuhin ko pang gumapang nang isang kilometro habang sugatan kaysa tawagan ang sarili kong asawa para humingi ng tulong.”
Iyan ang sinabi ko sa rescuer na nakakita sa akin sa isang madilim na kalsada sa Batangas.
Ako si Isabella Mendoza-Reyes, 30 taong gulang, at limang taon nang asawa ni Major General Adrian Reyes.
Noong gabing iyon, naaksidente ako. Pitong linggo akong buntis at nakararamdam ng matinding kirot sa puson.
Sinubukan kong tumawag sa emergency hotline, ngunit mahina ang signal.
Nakita ko ang pangalan ng asawa ko sa cellphone.
Hindi ko siya tinawagan.
Dahil limang taon na akong sanay na hindi niya sinasagot ang mga tawag ko.
Noong ikatlong taon ng aming pagsasama, dinukot ako ng mga lalaking nagtangkang mangikil sa pamilya ko. Sa loob ng dalawang araw, habang nakakulong sa isang silid at palihim na ginagamit ang cellphone na hindi nila natagpuan, 999 na beses kong tinawagan si Adrian.
Wala kahit isang sagot.
Nang mailigtas ako ng pulisya, iisa lamang ang sinabi niya.
“Isabella, hindi puwedeng maabala ang trabaho ko dahil sa personal mong problema.”
Noong gabing naaksidente ako, isang motorista ang nagdala sa akin sa ospital.
Pagmulat ko, sinabi ng doktor ang balitang tuluyang dumurog sa puso ko.
“Mrs. Reyes, I'm sorry. Hindi namin nailigtas ang baby.”
Tatlong araw pagkaraan, mag-isa akong umuwi.
Sa study room ni Adrian, nakita ko ang tablet niyang nakabukas. May mga nakatakdang paalala araw-araw para kay Sofia Santos, ang babaeng tinatawag niyang matalik na kaibigan.
7:00 AM — Tawagan si Sofia.
12:00 PM — Kumustahin si Sofia.
8:00 PM — Siguraduhing nakauwi na si Sofia.
Nabasa ko rin ang mga mensahe niya.
“Kumain ka na ba?”
“Huwag kang magpapagod.”
“Sabihin mo agad kung may masakit sa iyo.”
Mga salitang limang taon kong hinintay.
Kaya pala niyang sabihin. Hindi lamang sa akin.
Ngunit mas masakit ang sumunod kong nabasa.
“Adrian, salamat sa pag-aalaga sa amin ni baby. Kung wala ka, hindi ko alam ang gagawin ko.”
May batang inaalagaan ang asawa ko habang ang sarili naming baby ay nawala nang hindi man lang niya nalalaman?
Tinawagan ko si Daniel Villanueva, ang lalaking minsang nangakong hihintayin ako.
“Daniel, pipiliin mo pa rin ba ako?”
“Hanggang ngayon, ikaw pa rin.”
“Hindi na ako naghahanap ng pag-ibig. Gusto ko lang mabuhay nang hindi nagmamakaawa.”
“Kung ganoon, tutulungan kitang magsimulang muli.”
Nagsimula akong mag-impake.
Ngunit bago ko maisara ang maleta, biglang bumukas ang pinto.
Si Adrian, nakasuot pa ng uniporme, ay mahigpit na humawak sa pulso ko.
“ISABELLA! HINDI NAKALIGTAS ANG ANAK NI SOFIA!”
“Anong kinalaman ko roon?”
“May ambulansyang naantala dahil sa aksidente mo! Kailangan iyon ni Sofia!”
Napatitig ako sa kanya.
“May utang kang isang anak kay Sofia. At ikaw mismo ang magbabayad.”
“Ano?”
“Kapag nagkaanak tayo, ibibigay natin sa kanya. Iyon ang pinakamaliit na magagawa mo.”
Hindi ako makapaniwalang ang lalaking nasa harapan ko ay ang lalaking minsan kong pinangarap makasama habang buhay.
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa pulso ko.
Pagkatapos, kinuha ko ang discharge papers mula sa aking bag at inilapag sa mesa.
“Hindi mo na kailangang maghintay na magkaanak tayo, Adrian.”
Binasa niya ang dokumento.
Biglang nawala ang galit sa kanyang mukha.
“Seven weeks pregnant?”
Tumango ako.
“May anak na tayo. Nawala siya noong gabing abala ka sa pag-aalaga kay Sofia.”
Napaupo siya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napatawa ako sa gitna ng pagluha.
“Alin ang gusto mong gamitin kong numero? Iyong hindi mo sinagot nang 999 na beses?”
Hindi siya nakapagsalita.
Inilabas ko ang maliit na ultrasound picture na kinuha bago ang aksidente. Balak ko sanang ibigay iyon sa kanya bilang sorpresa sa ikalimang anibersaryo namin.
“Congratulations, Daddy,” nakasulat sa likod.
Nanginginig niyang hinawakan ang larawan.
Pero hindi pa tapos ang lahat.
Dumating si Daniel upang sunduin ako. Isa siyang abogado, at bago pa siya pumunta, hiniling kong tulungan niya akong makakuha ng opisyal na rekord tungkol sa aksidente.
“General Reyes,” sabi niya, “walang ambulansyang naantala dahil kay Isabella. Isang sibilyan ang nagdala sa kanya sa ospital.”
Inilabas niya ang kopya ng incident report na nakuha namin sa tulong ng mga awtoridad.
“Ang medical team na hinihintay ni Sofia ay naantala dahil ipinag-utos ninyong ilipat ang isang sasakyang medikal ng militar para sunduin siya. Hindi awtorisado ang paggamit nito para sa pribadong lakad.”
Namula si Adrian.
“Wala kang karapatang makialam!”
“May karapatan akong ipagtanggol ang kliyente ko laban sa maling paratang.”
Doon ko nalaman na buntis si Sofia sa lalaking nang-iwan sa kanya. Nangako si Adrian na tatayong ama ng bata at sasagutin ang lahat ng pangangailangan nito.
Hindi ko alam kung hanggang saan umabot ang kanilang relasyon.
Pero alam kong ibinigay niya kay Sofia ang pagmamahal, panahon at proteksiyong ipinagkait niya sa akin.
At ngayon, sinisisi niya ako sa isang trahedyang hindi ko naman kasalanan.
“Isabella, mag-usap tayo,” pakiusap niya.
“Limang taon kitang gustong makausap. Ngayon lang pala ako magiging mahalaga sa iyo, kung kailan wala na ang anak natin.”
Kinuha ko ang maleta ko.
Hindi na ako lumingon.
Makalipas ang dalawang linggo, nagsimula ang imbestigasyon tungkol sa hindi awtorisadong paggamit ng sasakyang medikal. Pansamantalang inalis si Adrian sa kanyang tungkulin habang sinusuri ang mga pangyayari.
Samantala, may natuklasan akong isa pang bagay na mas mahirap tanggapin.
Sa tulong ng abogado ko, nakuha namin ang lumang rekord ng imbestigasyon sa pagdukot sa akin.
May kopya roon ng isang mensaheng ipinadala ng pulisya sa opisina ni Adrian noong unang araw ng pagkawala ko.
Alam niyang dinukot ako.
Hindi pala niya inakalang simpleng personal na problema lamang iyon.
Nalaman kong ipinagkatiwala niya sa ibang opisyal ang pakikipag-ugnayan sa pulisya dahil ayaw niyang kanselahin ang personal niyang lakad kasama si Sofia.
Habang nagmamakaawa akong makauwi nang buhay, pinili niyang huwag akong kausapin.
Iyon ang huling katotohanang pumatay sa natitira kong pagmamahal sa kanya.
Nagsampa ako ng petisyon para sa legal na paghihiwalay at humingi ng proteksiyon laban sa kanyang pananakot.
Hindi ako agad pumasok sa panibagong relasyon. Tinulungan ako ni Daniel na makahanap ng matitirhan at magpagaling nang hindi humihingi ng anumang kapalit.
Makalipas ang isang taon, nagkita kaming muli ni Adrian sa isang maliit na memorial garden.
May dala siyang puting bulaklak at ang ultrasound picture ng aming anak.
“Isabella, araw-araw kong iniisip kung ano sana ang buhay natin kung naging mabuti akong asawa.”
Tahimik akong nakinig.
“Puwede ba tayong magsimula ulit?”
Umiling ako.
“Hindi mo kailangang mawalan ng anak para malaman kung paano mahalin ang asawa mo.”
Napayuko siya habang umiiyak.
Iniwan ko siya sa harap ng munting batong inilaan ko sa alaala ng aming sanggol.
Sa labas ng hardin, naghihintay si Daniel.
“Handa ka na bang umuwi?”
Ngumiti ako.
“Oo.”
Hindi niya ako tinanong kung ano ang sinabi ni Adrian. Hindi rin niya ako pinilit na kalimutan ang nakaraan.
Binuksan lamang niya ang pinto ng sasakyan at tiniyak na komportable ako.
Habang bumibiyahe kami, tumunog ang cellphone ko.
Si Adrian.
Pinatay ko ang tunog nito at tumingin sa bintana.
Noong minsang nakataya ang buhay ko, 999 na beses akong tumawag sa kanya.
May you like
Ngayon, isang tawag lamang ang kinailangan kong hindi sagutin upang tuluyan kong piliin ang sarili kong buhay.
WAKAS.