PAGKAALIS NG CRUISE SHIP PARA SA HONEYMOON NAMIN, PINAGBANTAAN AKO NG ASAWA KO GAMIT ANG BASEBALL BAT, HINDI NIYA ALAM NA DATING COMBAT INSTRUCTOR NG US MARINES ANG BABAENG PINAKASALAN NIYA

PAGKAALIS NG CRUISE SHIP PARA SA HONEYMOON NAMIN, PINAGBANTAAN AKO NG ASAWA KO GAMIT ANG BASEBALL BAT, HINDI NIYA ALAM NA DATING COMBAT INSTRUCTOR NG US MARINES ANG BABAENG PINAKASALAN NIYA
Ako si Delaney. Apat na taon akong nagsilbi sa United States Marine Corps bilang instructor sa hand-to-hand combat.
Nang umalis ako sa serbisyo, pinalitan ko ng designer heels ang aking combat boots at nagsimulang magtrabaho bilang corporate executive. Ang gusto ko na lamang ay isang tahimik at normal na buhay.
Doon ko nakilala si Preston Ashby.
Matagumpay, charming at maalalahanin. Sa loob ng isang taon, pinaniwala niya akong natagpuan ko na ang lalaking para sa akin.
Pero nagbago ang lahat nang ikandado niya ang pinto ng aming honeymoon suite.
Kakaalis lamang ng cruise ship mula sa Port Halloran.
“Sa wakas, tayong dalawa na lang,” sabi ni Preston.
“Bubuksan ko na ba ang champagne?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit siya sa kanyang leather suitcase, binuksan iyon at inilabas ang isang aluminum baseball bat.
Bigla akong natigilan.
“Ano 'yan?”
“Regalo ni Papa bago tayo ikasal. Lagi niyang sinasabi na kapag hindi mo itinuro sa asawa mo kung sino ang masusunod sa unang araw pa lang, pagsisisihan mo iyon habang buhay.”
Dahan-dahan siyang lumapit habang nakangiti.
“Matigas talaga ang ulo mo, Delaney. Iyon ang nagustuhan ko sa iyo. Pero panahon na para malaman mo kung saan ang lugar mo.”
Tumingin ako sa balcony. Unti-unti nang nawawala sa tanaw ang dalampasigan.
Inaasahan ni Preston na iiyak ako, magmamakaawa o luluhod sa harapan niya.
Hindi man lang niya pinagkaabalahan na alamin kung ano ang trabaho ko bago ako naging corporate executive.
Habang itinataas niya ang baseball bat, kumalma ang paghinga ko.
Bumalik sa alaala ko ang lahat ng pagsasanay na akala ko ay tuluyan ko nang iniwan.
“Ganito pinasunod ni Papa si Mama. Tingnan natin kung gaano ka talaga katapang.”
Bigla niya akong sinugod.
Pero naiwasan ko ang kanyang pag-atake at sa loob lamang ng ilang segundo, wala na sa mga kamay niya ang baseball bat.
Napaupo siya sa sahig, namumutla at hindi makapaniwala.
“Ano'ng ginawa mo?!”
“Ipinagtanggol ko ang sarili ko.”
Agad akong lumabas ng suite, dala ang cellphone ko, at humingi ng tulong sa isang crew member. Ilang minuto lamang ang lumipas, dumating ang security personnel ng barko.
Pero nang tanungin nila si Preston, biglang nagbago ang kanyang kilos.
“Misunderstanding lang po. Nagbibiro kami. Medyo agresibo lang talaga ang asawa ko.”
Itinuro pa niya ang kanyang namumulang pulsuhan.
“Siya ang nanakit sa akin!”
Hindi ako nakipagtalo. Ikinuwento ko ang buong pangyayari at hiniling na ilagay kami sa magkahiwalay na cabin habang iniimbestigahan ang insidente.
Nang gabing iyon, habang nasa ligtas akong cabin, tinawagan ko ang aking biyenan na si Eleanor.
Hindi ko malilimutan ang sagot niya nang sabihin kong may dalang baseball bat ang kanyang anak.
“Diyos ko… ginawa rin niya sa iyo?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Mom, anong ibig mong sabihin?”
Matagal siyang umiyak bago nakapagsalita.
“Ganoon din ang ginawa sa akin ng ama ni Preston noong honeymoon namin. Tatlumpu't anim na taon na ang nakalipas.”
Sa unang pagkakataon, ikinuwento niya ang buhay sa likod ng magagarang family portrait ng mga Ashby.
Ang mga pasa na tinatakpan niya ng makeup. Ang mga gabing natutulog siyang nakakandado ang pinto. Ang mga perang kailangan niyang ipagpaalam bago gastusin.
At ang anak niyang si Preston, na lumaking pinapanood ang lahat ng iyon.
“Akala ko kapag nagkaroon siya ng sariling asawa, magiging iba siya sa kanyang ama.”
“Bakit hindi mo ako binalaan?”
“Dahil pinagbantaan ako ng asawa ko. At dahil duwag ako, Delaney. Patawarin mo ako.”
Pero may isa pa siyang ibinunyag.
Hindi pala ako ang unang babaeng sinubukang pakasalan ni Preston.
Tatlong taon bago kami nagkakilala, nakipag-engage siya sa isang babaeng nagngangalang Natalie.
Kinansela nito ang kasal dalawang linggo bago ang seremonya. Ayon sa pamilya ni Preston, hindi raw matatag ang pag-iisip ng babae.
Ang totoo, nakatakas si Natalie matapos siyang pagbantaan ni Preston.
Binayaran ng ama nito ang mga abogado upang takutin siyang huwag magsalita.
“May mga dokumento ako,” bulong ni Eleanor. “Itinago ko ang mga iyon sa loob ng maraming taon.”
“Mom, gusto mo bang makaalis sa bahay na iyan?”
Matagal bago siya sumagot.
“Oo. Pero natatakot ako.”
“Hindi mo kailangang gawin iyon nang mag-isa.”
Kinabukasan, dumaong ang cruise ship sa susunod nitong destinasyon. Nakipag-ugnayan ang security sa mga lokal na awtoridad, at pormal akong nagsampa ng reklamo laban kay Preston.
Habang inaasikaso ang aming pagbaba, nakatanggap ako ng tawag mula sa kanyang ama na si Richard Ashby.
“Magkano ang gusto mo para matapos na ang kalokohang ito?”
“Hindi pera ang kailangan ko.”
“Alam mo ba kung sino ang kinakalaban mo?”
“Alam ko. Isang lalaking nagturo sa anak niyang manakit ng babae.”
Biglang tumaas ang boses niya.
“Wala kang karapatang sirain ang pamilya ko!”
“Hindi ako ang sumira sa pamilya ninyo, Richard.”
Ibinaba ko ang tawag.
Sa tulong ng abogado ko at isang organisasyong tumutulong sa mga biktima ng domestic violence, nakahanap kami ng ligtas na matutuluyan para kay Eleanor.
Nang makauwi ako, sinalubong niya ako sa bahay ng kanyang kapatid.
May dala siyang lumang maleta.
Sa loob nito ay mga medical record, litrato, lumang police report at kopya ng mga dokumentong may kaugnayan sa dating nobya ni Preston.
Mayroon din siyang mga mensaheng ipinadala ni Richard bago ang kasal namin.
Isa roon ang nagsabing:
“Siguraduhin mong alam ni Delaney kung sino ang masusunod bago pa kayo bumalik mula sa honeymoon.”
Ibinigay namin ang mga ebidensiya sa mga abogado at imbestigador.
Nakipag-ugnayan din ako kay Natalie. Nang malaman niyang handa nang magsalita si Eleanor, pumayag siyang magbigay ng sariling salaysay.
Sa unang pagkakataon, hindi na kayang patahimikin ng pera at impluwensiya ng mga Ashby ang lahat ng babaeng sinaktan nila.
Makalipas ang ilang buwan, umamin si Preston sa kasong may kaugnayan sa pag-atake niya sa akin bilang bahagi ng isang kasunduang inaprubahan ng korte. Nahaharap din si Richard sa hiwalay na paglilitis dahil sa mga reklamong inihain ni Eleanor.
Natapos ang maikli naming pagsasama ni Preston sa pamamagitan ng diborsiyo.
Pero ang pinakamahalagang tagumpay ko ay hindi nangyari sa loob ng courtroom.
Isang taon matapos ang honeymoon na iyon, inimbitahan ako ni Eleanor sa kanyang bagong apartment.
May maliliit na halaman sa bintana, mga bagong kurtina at dalawang tasa ng kape sa mesa.
“Delaney, may ipapakita ako sa iyo.”
Inilabas niya ang isang pares ng puting sapatos na may mataas na takong.
“Maganda,” sabi ko.
Napangiti siya.
“Noong bata pa ako, gustong-gusto kong magsuot ng ganito. Pero ayaw ni Richard na mas matangkad ako sa kanya.”
Isinuot niya ang mga sapatos at tumayo sa harap ng salamin.
Pagkatapos, bigla siyang napaluha.
“Animnapu't dalawang taong gulang na ako. Ngayon lang ulit ako nakabili ng isang bagay nang hindi natatakot sa sasabihin ng asawa ko.”
Niyakap ko siya.
“Bagay na bagay sa iyo, Eleanor.”
Nang araw na iyon, sabay kaming lumabas upang kumain sa isang restaurant.
Magkatabi kaming naglakad, kapwa nakasuot ng mataas na takong.
Sa loob ng apat na taon sa Marines, tinuruan ko ang mga tao kung paano ipagtanggol ang kanilang sarili.
Pero ang pinakamahalagang laban na naipanalo ko ay nagsimula sa isang honeymoon suite.
May you like
Dahil nang tumanggi akong lumuhod sa harap ni Preston Ashby, isang babaeng tatlumpu't anim na taong namuhay sa takot ang nagkaroon din ng lakas ng loob na muling tumayo.
WAKAS.