SIYAM NA BUWAN KONG IPINAGDALANTAO ANG ANAK NG SARILI KONG KAPATID AT NG ASAWA NIYA! TINIIS KO ANG LAHAT NG HIRAP DAHIL PANGARAP NILANG MAGKAANAK. PERO NANG MAKITA NILA ANG BAGONG SILANG NA SANGGOL SA OSPITAL, NAPASIGAW SILA: “HINDI ITO ANG BATANG GUSTO NAMIN!” SA SANDALING IYON, GUMAWA AKO NG DESISYONG HINDING-HINDI NILA INAASAHAN!

SIYAM NA BUWAN KONG IPINAGDALANTAO ANG ANAK NG SARILI KONG KAPATID AT NG ASAWA NIYA! TINIIS KO ANG LAHAT NG HIRAP DAHIL PANGARAP NILANG MAGKAANAK. PERO NANG MAKITA NILA ANG BAGONG SILANG NA SANGGOL SA OSPITAL, NAPASIGAW SILA: “HINDI ITO ANG BATANG GUSTO NAMIN!” SA SANDALING IYON, GUMAWA AKO NG DESISYONG HINDING-HINDI NILA INAASAHAN!
Napaatras ang kapatid kong si Lauren nang makita ang sanggol sa aking mga bisig. Nabangga niya ang plorera ng mga liryo sa tabi ng kama. Nabasag iyon at kumalat ang tubig sa sahig, ngunit hindi niya pinansin.
Nakatitig lamang siya sa bagong silang na batang babae.
Namumutla rin ang asawa niyang si Derek.
“Hindi! Mali ito!” sigaw niya.
Labing-isang oras pa lamang mula nang ipanganak ang sanggol. Tumitimbang siya ng halos 2.8 kilo, may makapal na pulang buhok at maliliit na asul na mata.
“Ano bang problema?” mahina kong tanong.
“HINDI ITO ANG BATANG GUSTO NAMIN!” sigaw ni Lauren. “Iba ang ipinangako sa amin!”
Ako si Beth, 38 taong gulang, at apat na taon ang tanda ko kay Lauren. Lumaki kami sa isang trailer malapit sa Boise. Palaging lasing ang aming ina at iniwan kami ng aming ama.
Tuwing may bagyo, pumapasok si Lauren sa ilalim ng kumot ko. Niyayakap ko siya hanggang mawala ang takot niya. Ako ang palagi niyang sandigan.
Nagkaanak ako sa edad na 19 at 21. Malalaki na sila ngayon. Ang isa ay nasa kolehiyo at ang isa naman ay nasa Army.
Si Lauren ay nagtapos ng abogasya, nagkaroon ng magandang bahay at napangasawa si Derek. Ngunit noong 32 taong gulang siya, sinabi ng mga doktor na hindi niya kayang magdalang-tao.
Durog na durog siya.
Sa loob ng dalawang taon, paulit-ulit niya akong nakiusapan.
“Please, Beth. Ikaw lang ang taong pinagkakatiwalaan ko nang buong puso.”
Nangako rin si Derek.
“Mamahalin namin ang batang ito nang higit sa lahat.”
Kaya pumayag akong maging surrogate mother.
Embryo nila. Sinapupunan ko.
Sa loob ng siyam na buwan, sinamahan ako ni Lauren sa bawat ultrasound. Nang unang gumalaw ang sanggol sa tiyan ko, napaiyak siya.
“Iyan ang himala ko!” sabi niya.
At pinaniwalaan ko siya.
Hanggang sa maisilang ang isang napakagandang batang babae.
Akala ko matutuwa sila nang makita siya.
Ngunit sa halip, umurong sila sa takot.
“Ayaw namin sa batang ito!” sigaw ni Lauren.
Hinila niya si Derek papunta sa sulok ng silid.
Nagbulungan sila nang mabilis.
“...sabi ng clinic...”
“...binayaran natin...”
“...puwede pa kaya...”
“...walang kailangang makaalam...”
Nagsimulang umiyak ang sanggol.
Niyakap ko siya at marahang inawit ang kantang kinakanta ko noon kay Lauren tuwing may bagyo.
Unti-unting tumahimik ang bata.
Sa sandaling iyon, gumawa ako ng desisyon.
Hindi ko hahayaang ituring nila ang sanggol na parang produktong maaaring isauli kapag hindi nila nagustuhan.
Pinindot ko ang call button sa tabi ng kama.
Pumasok ang nurse na si Emily.
“May kailangan po ba kayo, Beth?”
“Oo. Gusto kong makausap ang hospital social worker at ang doktor na namamahala sa kaso namin. At pakiusap, huwag munang magproseso ng anumang discharge o custody paperwork nang hindi nasusuri ang nangyari.”
Napalingon si Derek.
“Beth, hindi mo puwedeng gawin iyan!”
Tinitigan ko siya.
“Kung wala kayong itinatago, bakit kayo natatakot?”
Biglang nagsalita si Lauren.
“Hindi mo naiintindihan!”
“Kung ganoon, ipaliwanag mo.”
Napaupo siya at tinakpan ang mukha.
“Babae siya, Beth.”
Napatitig ako.
“Ano?”
“Sinabi sa amin ng clinic na lalaki ang embryo. Binayaran namin ang genetic testing. Sigurado silang lalaki ang magiging anak namin!”
Hindi ako makapaniwala.
“Lahat ng ultrasound na nakita natin ay hindi nagbigay ng tiyak na impormasyon tungkol sa kasarian. Sinabi pa nga ng doktor na mas mahalaga ang kalusugan niya.”
“Pero may pangako ang clinic!” singit ni Derek.
“Anong pangako?”
Wala siyang naisagot.
Dumating si Dr. Hannah Morris, ang obstetrician na nangasiwa sa panganganak ko, kasama ang social worker na si Rebecca Lane.
Matapos marinig ang nangyari, hiniling nilang makausap kami nang mahinahon.
Inilabas ni Derek ang isang folder mula sa kanyang bag.
“May dokumento kami mula sa fertility clinic,” sabi niya. “Male embryo ang nakasaad dito.”
Sinuri ni Dr. Morris ang papel.
“Hindi ako ang doktor na gumawa ng embryo testing,” paliwanag niya. “Hindi ko rin kayang kumpirmahin ang dokumentong ito. Kailangan nating makipag-ugnayan sa fertility specialist.”
“Kung ganoon, nagkamali sila!” sigaw ni Lauren.
“Posible ang pagkakamali sa dokumentasyon o testing,” sagot ng doktor. “Pero hindi tayo dapat magbigay ng konklusyon nang walang pagsusuri.”
Tumingin ako sa kapatid ko.
“Lauren, kung babae ang anak ninyo, hindi mo na ba siya mamahalin?”
Napayuko siya.
Si Derek ang sumagot.
“May dahilan kung bakit lalaki ang gusto namin.”
“Anong dahilan?”
Nagkatinginan silang dalawa.
Pagkatapos ay inilabas ni Lauren ang isang dokumentong hindi ko pa nakita.
Isang kasunduan tungkol sa family trust ng mga magulang ni Derek.
Ayon sa mga probisyong binasa niya, may malaking pondong inilaan ang yumaong lolo ni Derek para sa unang lalaking apo sa kanilang linya ng pamilya, kung matutugunan ang mga legal na kondisyon ng trust.
“Magkano?” tanong ko.
“Tatlong milyong dolyar,” mahinang sagot ni Lauren.
Parang huminto ang oras.
“Tatlong milyong dolyar?”
“Beth, hindi mo alam kung gaano kalaki ang utang namin,” sabi ni Derek. “Akala namin kapag nagkaanak kami ng lalaki, maaayos ang lahat.”
Naramdaman kong umiinit ang mukha ko.
“Ginamit ninyo ako para magkaanak dahil may perang makukuha?”
“Hindi ganoon kasimple!” sigaw ni Lauren.
“Kung ganoon, bakit mo tinanggihan ang anak mo nang malaman mong babae siya?”
Wala siyang naisagot.
Tiningnan ko ang sanggol sa aking mga bisig.
Napakaliit niya. Walang kamalay-malay na pinag-uusapan siya na para bang halaga ng isang investment.
“Derek,” sabi ko, “ang anak ninyo ay hindi solusyon sa utang.”
Tahimik ang buong silid.
Makalipas ang ilang oras, nakipag-ugnayan ang ospital sa fertility clinic at sa mga abogado na humawak sa aming surrogacy agreement.
Dahil sa mga sinabi nina Lauren at Derek, nagkaroon ng seryosong pag-aalala tungkol sa kanilang intensiyon at sa agarang pangangalaga sa sanggol.
Ipinaliwanag ni Rebecca na ang pagiging surrogate ko ay hindi awtomatikong nagbibigay sa akin ng permanenteng legal custody. Nakadepende iyon sa mga dokumento, umiiral na parentage orders at batas ng estado.
Ngunit maaari akong magbigay ng impormasyon sa mga awtoridad at humiling na masuri ang kaligtasan ng bata.
At iyon mismo ang ginawa ko.
Kinabukasan, dumating ang abogado kong si Daniel Foster, na tumulong din sa akin noong pinirmahan ko ang surrogacy agreement.
“Beth, kailangan nating malaman kung may valid parentage order na at kung ano ang mga responsibilidad ng intended parents,” sabi niya.
“Daniel, ayokong mapunta ang bata sa mga taong tinanggihan siya dahil hindi siya lalaki.”
“Naiintindihan ko. Pero kailangan nating sundin ang tamang proseso.”
Tumango ako.
“Gagawin ko ang lahat nang legal.”
Samantala, naglabas ng paunang resulta ang fertility clinic.
Ayon sa kanilang records, ang embryo na inilipat sa akin ay nakatala bilang female embryo.
Hindi male.
Ibig sabihin, may malaking pagkakaiba sa pagitan ng opisyal na laboratory record at ng dokumentong ipinakita nina Derek at Lauren.
Nagkaroon ng hiwalay na pagsusuri upang malaman kung paano nangyari iyon.
Ngunit ang mas nakakagulat ay nang lumabas ang impormasyon mula sa financial records nina Derek at Lauren.
May malalaking utang si Derek mula sa isang nabigong real estate investment. Ilang buwan na silang nahuhuli sa pagbabayad ng mortgage at may mga creditors nang humahabol sa kanila.
Sa mga mensaheng ibinigay ni Lauren sa kanyang abogado, malinaw na matagal nang pinag-uusapan nilang gamitin ang inaasahang trust distribution upang mabayaran ang kanilang mga utang.
Hindi lamang sila naghahangad ng anak.
Inaasahan nilang magiging daan ang sanggol sa perang kailangan nila.
Nang malaman ko iyon, hindi ko napigilang umiyak.
“Lauren,” sabi ko nang magkita kami sa isang conference room ng ospital, “siyam na buwan kong dinala ang anak ninyo. Tiniis ko ang pagsusuka, pananakit ng likod at panganganak. Hindi ako humingi ng kapalit dahil akala ko mahal ninyo ang batang ito.”
Napaluha siya.
“Mahal ko siya, Beth.”
“Pero sinabi mong ayaw mo sa kanya.”
“Natakot ako. Akala ko mawawala ang lahat sa amin.”
“Hindi niya kasalanan ang mga utang ninyo.”
Napayuko siya.
“Alam ko.”
Ngunit si Derek ay hindi humingi ng tawad.
Sa halip, sinabi niyang hindi nila kukunin ang sanggol hangga't hindi nalilinaw ang isyu sa clinic.
Doon tuluyang nagbago ang lahat.
Hindi na lamang ito usapin ng pagkadismaya sa kasarian ng bata.
Usapin na ito ng pagtanggi sa responsibilidad.
Sa tulong ng hospital social worker, legal counsel at mga kinauukulang child welfare professionals, inayos ang pansamantalang pangangalaga sa sanggol habang sinusuri ang parentage at custody.
Dahil handa akong alagaan siya at walang agarang alalahanin tungkol sa aking kakayahang magbigay ng ligtas na tahanan, pinayagan akong maging pansamantalang caregiver sa ilalim ng naaangkop na legal na kasunduan.
Hindi ko itinuring iyon na tagumpay laban sa kapatid ko.
Itinuring ko iyong responsibilidad.
Pinangalanan ko siyang Lily habang inaayos ang kanyang mga dokumento.
Maliit siyang batang may pulang buhok, malalambot na pisngi at napakagandang ngiti.
Tuwing gabi, kinakantahan ko siya ng parehong kantang kinakanta ko noon kay Lauren.
Minsan, habang pinagmamasdan ko siyang natutulog, naaalala ko ang aming pagkabata sa trailer.
Naalala ko kung paano kumakapit si Lauren sa akin kapag may bagyo.
At napapatanong ako kung kailan siya naging taong kayang talikuran ang sariling anak dahil lamang sa pera.
Makalipas ang dalawang buwan, humiwalay si Lauren kay Derek.
Ayon sa kanya, matagal na siyang pinipilit ng asawa na sundin ang mga plano nito tungkol sa trust at sa kanilang mga utang.
Ngunit hindi ko agad tinanggap ang paliwanag niya.
“Lauren, may sarili kang desisyon,” sabi ko. “Hindi mo puwedeng isisi ang lahat kay Derek. Narinig kong sinabi mong ayaw mo sa anak mo.”
Napaluha siya.
“Alam ko. At iyon ang pinakamasamang bagay na nasabi ko sa buong buhay ko.”
“Kung talagang gusto mong maging ina, kailangan mong patunayan iyon sa pamamagitan ng mga ginagawa mo, hindi lamang sa mga salita.”
Tumango siya.
Nagsimula siyang dumalo sa counseling at makipagtulungan sa mga propesyonal na namamahala sa kaso.
Ngunit hindi naging madali ang pagbabalik ng tiwala.
May mga araw na gusto niyang makita si Lily, ngunit kailangan niyang sundin ang itinakdang visitation arrangements.
May mga gabing tumatawag siya sa akin upang magtanong kung kumain na ang bata o kung maayos ang tulog nito.
Unti-unti kong nakita ang pagbabago.
Ngunit hindi ko minadali ang proseso.
Pagkalipas ng ilang buwan, natapos ang pagsusuri sa fertility clinic.
Napag-alamang may maling dokumentong naipadala sa mga intended parents sa panahon ng kanilang treatment. Hindi iyon nangangahulugang maling embryo ang nailipat, ngunit nagdulot ito ng seryosong pagkalito tungkol sa impormasyong ibinigay sa kanila.
Nagkaroon ng kaukulang corrective actions at legal review.
Gayunman, hindi binago ng pagkakamaling iyon ang pinakamahalagang katotohanan.
Si Lily ay isang batang nangangailangan ng pagmamahal, seguridad at responsableng mga magulang.
Sa kalaunan, nagpasya si Derek na hindi niya gustong magkaroon ng aktibong papel sa pagpapalaki sa bata. Ang kanyang mga legal na obligasyon ay tinukoy sa pamamagitan ng proseso ng hukuman.
Si Lauren naman ay nagpatuloy sa counseling, parent education at supervised visits.
Matapos ang masusing pagsusuri at mga pagdinig, nagkaroon ng bagong custody arrangement na inuuna ang kapakanan ni Lily.
Nanatili muna sa akin ang pangunahing pangangalaga sa kanya habang unti-unting binibigyan si Lauren ng mas malaking papel, alinsunod sa naging pasya at sa kanyang ipinakitang kakayahang maging responsableng ina.
Hindi naging perpekto ang lahat.
May mga araw na mahirap.
May mga pagkakataong nasasaktan pa rin ako kapag naaalala ko ang sinabi niya sa ospital.
Ngunit hindi ko hinayaang ang galit ko ang magdikta sa kinabukasan ni Lily.
Isang taon matapos siyang ipanganak, nagkaroon kami ng maliit na birthday celebration.
Nandoon ang dalawa kong anak, ang ilang malalapit naming kaibigan at si Lauren.
Nakaupo si Lily sa high chair, may maliit na cake sa harap niya.
Nang makita niya ang kandila, tumawa siya at pumalakpak.
Napaluha si Lauren.
“Beth,” mahina niyang sabi, “salamat dahil hindi mo siya pinabayaan.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ako ang dapat mong pasalamatan.”
Napatingin siya kay Lily.
“Siya?”
“Oo. Dahil sa kabila ng lahat ng nangyari, binigyan ka pa rin ng pagkakataong matutong maging mas mabuting tao.”
Tahimik siyang tumango.
Pagkatapos ay lumapit siya kay Lily at marahang hinawakan ang kamay nito.
“Happy birthday, sweetheart.”
Ngumiti ang bata.
Sa sandaling iyon, naalala ko ang araw na isinilang siya.
Ang basag na plorera.
Ang takot sa mukha nina Lauren at Derek.
At ang mga salitang halos dumurog sa puso ko.
“HINDI ITO ANG BATANG GUSTO NAMIN!”
Ngunit ngayon, habang pinagmamasdan ko si Lily na tumatawa, alam kong wala siyang kailangang patunayan sa sinuman.
Hindi niya kailangang maging lalaki.
Hindi niya kailangang magdala ng tatlong milyong dolyar.
Hindi niya kailangang maging solusyon sa problema ng mga matatanda.
Sapat na ang pagiging siya.
Ako si Beth, ang babaeng siyam na buwang nagdala ng anak ng sariling kapatid.
Akala ko noon, ang pinakamalaking sakripisyo ko ay ang pagbubuntis at panganganak.
Hindi ko alam na ang tunay na pagsubok ay darating pagkatapos niyang maisilang.
Noong araw na tinanggihan siya ng mga taong nangakong mamahalin siya, gumawa ako ng desisyon.
Hindi ko hahayaang lumaki siyang naniniwalang may mali sa kanya.
At kahit hindi ko kayang ayusin ang lahat ng pagkakamali ng mga matatanda sa paligid niya, kaya kong siguraduhing may isang taong mananatili sa tabi niya habang kailangan niya ako.
Dahil ang isang bata ay hindi regalo na maaari mong tanggihan kapag hindi tugma sa iyong inaasahan.
Isa siyang buhay na dapat mahalin, alagaan at protektahan.
At si Lily, ang batang minsang tinawag na pagkakamali, ay naging pinakamagandang paalala sa amin na ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa pera, kasarian o perpektong plano.
May you like
Nasusukat ito sa pagmamahal na handang manatili kahit mahirap.
WAKAS.