UMIIYAK AKONG NAGMAKAAWA SA ASAWA KONG HUWAG NA AKONG ISAMA SA GALA DAHIL “ANG TABA AT ANG PANGIT KO NA!” PINAGTAWANAN AKO NG BIYENAN AT SEKRETARYA NIYA MATAPOS MAPUNIT ANG GOWN KO. PERO NANG MAKITA KO SIYANG MAY KAAKAY NA IBANG BABAE SA LIVE TV, MAY GINAWA SIYA SA ENTABLADO NA HINDI KO INAASAHAN!

UMIIYAK AKONG NAGMAKAAWA SA ASAWA KONG HUWAG NA AKONG ISAMA SA GALA DAHIL “ANG TABA AT ANG PANGIT KO NA!” PINAGTAWANAN AKO NG BIYENAN AT SEKRETARYA NIYA MATAPOS MAPUNIT ANG GOWN KO. PERO NANG MAKITA KO SIYANG MAY KAAKAY NA IBANG BABAE SA LIVE TV, MAY GINAWA SIYA SA ENTABLADO NA HINDI KO INAASAHAN!
Ako si Maya, 28 taong gulang. Dalawang taon na kaming kasal ni Anton, ang CEO ng isang malaking kumpanya. Mayroon kaming isang anak na babae, si Sofia, na anim na buwan pa lamang.
Bago ako manganak, mahilig akong mag-ayos, magsuot ng magagandang damit, at sumama kay Anton sa mga business event. Ngunit matapos ipanganak si Sofia, nagbago ang katawan ko. Nadagdagan ang timbang ko, nagkaroon ako ng stretch marks, at unti-unting nawala ang kumpiyansa ko sa sarili.
Madalas sabihin ni Anton na maganda pa rin ako. Ngunit sa tuwing nakikita ko ang sarili ko sa salamin, nahihirapan akong paniwalaan iyon.
Lalo pang bumigat ang pakiramdam ko dahil sa kanyang inang si Donya Martina at sa sekretaryang si Cindy.
“Maya, dapat magpapayat ka na,” madalas sabihin ng biyenan ko. “CEO ang asawa mo. Kailangan presentable ka sa publiko.”
Si Cindy naman ay palaging may palihim na ngiti.
“Ma'am, kung gusto ninyo, may maire-recommend akong slimming clinic. Para naman bumalik ang dating figure ninyo.”
Tahimik ko na lamang silang pinakikinggan.
Ayokong magkaroon ng gulo sa pamilya.
Isang gabi, gaganapin ang pinakamalaking Gala and Awarding Ceremony ng taon. Tatanggap si Anton ng parangal bilang “CEO of the Year.”
Buong linggo akong naghanda para sa gabing iyon.
Gusto kong maging maganda sa tabi ng asawa ko.
Ngunit ilang oras bago kami umalis, pumasok si Donya Martina sa aming kuwarto, dala ang isang kumikinang na evening gown.
“Isuot mo ito, Maya. Para naman hindi ka magmukhang yaya ng asawa mo mamaya!”
Palihim na tumawa si Cindy na nakatayo sa likuran niya.
Kinuha ko ang gown at nagpasalamat.
Ngunit nang isuot ko, napakasikip nito.
Pilit kong isinara ang zipper.
RIIIP!
Biglang napunit ang tela sa likod.
Nanigas ako sa harap ng salamin.
Kitang-kita ang mga bahaging matagal ko nang ikinahihiya.
Hindi ko napigilang umiyak.
Eksaktong sandaling iyon, pumasok sina Donya Martina at Cindy.
“DIYOS KO, MAYA!” sigaw ng biyenan ko. “NAPUNIT MO ANG MAMAHALING GOWN! SOBRANG TABA MO NA KASI!”
Ngumisi si Cindy.
“Donya Martina, ako na lang po ang sasama kay Sir Anton. Hindi ko po siya ipapahiya.”
Napaupo ako sa sahig, yakap ang napunit na damit.
Biglang pumasok si Anton.
Nakita niya akong umiiyak.
“A-Anton…” nanginginig kong sabi. “Huwag na lang akong sumama. Ang taba-taba ko na. Ang pangit ko na. Nakakahiya lang ako sa iyo.”
Umaasa akong lalapit siya at yayakapin ako.
Ngunit tiningnan lamang niya ako.
Pagkatapos, lumingon siya sa kanyang ina at kay Cindy.
“Sige. Maiwan ka na lang dito sa bahay.”
Parang may sumaksak sa dibdib ko.
Hindi ko inaasahang iyon ang maririnig ko mula sa kanya.
Tumalikod siya at umalis kasama ang dalawa.
Naiwan akong nakaupo sa sahig, habang naririnig ang pagsara ng pintuan.
Matagal akong umiyak.
Makalipas ang isang oras, binuksan ko ang telebisyon upang panoorin ang live broadcast ng gala.
Nakita ko si Anton na nakasuot ng mamahaling itim na suit.
At sa tabi niya, si Cindy.
Nakangiti ito habang nakakawit sa kanyang braso.
Napahawak ako sa dibdib.
“Anton… bakit?”
Sa screen, nakita kong tila masayang-masaya si Cindy habang kinukunan sila ng mga photographer.
Nasa likuran naman si Donya Martina, nakangiting nakikipag-usap sa mga negosyante.
Pakiramdam ko, ako ang nag-iisang taong hindi kabilang sa buhay ng asawa ko.
Ngunit ilang sandali pa, tinawag ang pangalan ni Anton.
“Ladies and gentlemen, our CEO of the Year, Mr. Anton Villareal!”
Nagpalakpakan ang buong bulwagan.
Umakyat siya sa entablado at tinanggap ang tropeo.
Lumapit siya sa mikropono.
“Maraming salamat sa parangal na ito,” panimula niya. “Isang malaking karangalan ang makilala ang aming trabaho at ang pagsisikap ng buong kumpanya.”
Nagpalakpakan muli ang mga bisita.
Ngunit biglang tumigil si Anton.
Matagal siyang tumingin sa audience.
“Pero bago ko ipagpatuloy ang aking talumpati, may gusto akong aminin.”
Natahimik ang buong bulwagan.
“Ngayong gabi, may isang taong dapat sana ay nakaupo sa tabi ko.”
Napahawak ako sa remote.
“Ang asawa ko, si Maya.”
Biglang lumapit ang camera sa kanyang mukha.
“Anim na buwan na ang nakalilipas, ipinanganak niya ang aming anak na si Sofia. Sa loob ng siyam na buwan, dinala niya ang aming anak sa kanyang sinapupunan. Pagkatapos, tiniis niya ang pagod, puyat, at mga pagbabagong hindi ko kailanman lubos na mararanasan.”
Nagsimulang mangilid ang luha ko.
“Ngunit ngayong gabi, habang naghahanda kami, narinig kong sinabi niya na pangit na siya at nakakahiya na siyang isama sa akin.”
Huminga siya nang malalim.
“At ang pinakamasakit, hindi ko siya niyakap. Hindi ko siya ipinagtanggol. Sinabi ko lamang na maiwan na siya sa bahay.”
Biglang tumahimik ang buong bulwagan.
“Hindi ko iyon ipinagmamalaki.”
Napatingin ako sa screen.
“Sa sandaling kailangan niya ng asawa, naging duwag ako. Hinayaan kong maramdaman niyang hindi siya sapat.”
Nakita kong yumuko si Anton.
“Ang parangal na ito ay para sa pagiging mahusay kong CEO. Pero ngayong gabi, napagtanto kong hindi sapat ang pagiging mahusay na pinuno kung hindi ko kayang ipagtanggol ang taong pinakamahalaga sa akin.”
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.
Sa isang mesa, nakita kong namutla si Donya Martina.
Si Cindy naman ay hindi na nakangiti.
Nagpatuloy si Anton.
“May mga taong nagsasabing kailangang manatiling maganda at perpekto ang asawa ng isang CEO. Na dapat hindi siya tumaba, hindi mapagod, at hindi magbago.”
Umiling siya.
“Pero ang asawa ko ay hindi dekorasyon sa aking tagumpay.”
Biglang nagpalakpakan ang ilang bisita.
“Si Maya ang babaeng nagtiwala sa akin noong nagsisimula pa lamang ang kumpanya. Siya ang kasama ko noong wala pa akong parangal, mamahaling sasakyan, o malaking opisina.”
Napaluha ako.
“Hindi niya kailangang bumalik sa dating katawan niya para maging karapat-dapat sa pagmamahal at respeto ko.”
Pagkatapos, inilapag niya ang tropeo sa mesa.
“Ngayong gabi, gusto kong humingi ng tawad sa kanya.”
Napahagulgol ako sa harap ng telebisyon.
Ngunit hindi pa tapos si Anton.
“May isa pa akong kailangang linawin.”
Napatingin siya sa mesa kung saan nakaupo ang kanyang ina at si Cindy.
“Ang sekretarya kong si Cindy ay hindi ko asawa, hindi ko partner, at hindi ko kasama sa gabing ito bilang kapalit ni Maya.”
Biglang namula si Cindy.
“Hindi ko rin pinahintulutang gamitin ang posisyon ko para ipahiya ang asawa ko.”
Napatingin si Donya Martina sa paligid.
“Kung may mga taong naniniwalang mas mahalaga ang hitsura kaysa sa dignidad ng isang tao, hindi iyon ang paniniwalang gusto kong dalhin sa pamilya at kumpanyang pinamumunuan ko.”
Pagkatapos, humarap siya sa camera.
“Maya, kung nanonood ka ngayon, patawarin mo ako. Hindi ko dapat hinayaang umabot sa puntong maramdaman mong nag-iisa ka.”
Doon ko tuluyang naiyak ang lahat ng sakit na matagal kong kinikimkim.
Ngunit kasabay ng luha, may tanong pa rin sa isip ko.
Kung mahal niya ako, bakit niya ako iniwan?
Makalipas ang ilang minuto, biglang nag-ring ang cellphone ko.
Si Anton.
Hindi ko agad sinagot.
Tumawag siyang muli.
Sa ikatlong pagkakataon, pinindot ko ang answer button.
“Maya?”
Tahimik ako.
“Mahal, pauwi na ako.”
“Anton, bakit mo ako iniwan?”
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi, “Dahil nagalit ako sa nangyari, pero hindi ko alam kung paano haharapin ang sitwasyon. Natakot akong makipagtalo kay Mama sa harap mo. At dahil sa kaduwagan ko, ikaw ang nasaktan.”
Napapikit ako.
“Alam mo ba kung gaano kasakit ang marinig na maiwan na lang ako sa bahay?”
“Oo. At wala akong dahilan para ipagtanggol ang ginawa ko.”
“Akala ko ikinahihiya mo ako.”
“Hindi kita ikinahihiya, Maya. Pero hindi sapat na sabihin kong mahal kita kung hindi ko iyon ipinapakita sa mga sandaling kailangan mo.”
Tahimik akong umiyak.
“Hindi ko alam kung kaya kitang patawarin agad.”
“Naiintindihan ko. Hindi kita pipilitin.”
Makalipas ang halos apatnapung minuto, narinig ko ang pagbukas ng pangunahing pintuan.
Pumasok si Anton.
Wala na siyang dalang tropeo.
Lumapit siya sa aming kuwarto at nakita akong nakaupo sa gilid ng kama.
Nasa tabi ko ang napunit na gown.
Dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ko.
“Maya, sorry.”
Hindi ako agad sumagot.
Hinawakan niya ang aking kamay.
“Hindi ko napansin kung gaano kabigat ang pinagdaraanan mo nitong mga nakaraang buwan. Akala ko sapat nang sabihin kong maganda ka pa rin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anton, hindi lang ito tungkol sa katawan ko.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Tuwing nilalait ako ng mama mo, tahimik ka. Tuwing nagpaparinig si Cindy, hindi mo sila pinipigilan. Pakiramdam ko, wala akong kakampi sa sarili kong bahay.”
Nangingilid ang kanyang mga luha.
“Tama ka.”
“Gusto kong mahalin mo ako kahit hindi na ako katulad noong una mo akong nakilala.”
“Mahal kita, Maya.”
“Kung ganoon, kailangan kong makita iyon sa mga ginagawa mo.”
Tumango siya.
“Gagawin ko.”
Ngunit hindi ko siya agad niyakap.
Dahil alam kong hindi sapat ang isang magandang talumpati para burahin ang sakit na matagal nang naipon.
Kinabukasan, ipinatawag ni Anton si Cindy sa opisina.
Kasama ang HR manager, tinalakay nila ang kanyang hindi propesyonal na pag-uugali at ang paulit-ulit na pang-iinsulto sa akin.
Lumabas ding may iba pang empleyadong nagreklamo tungkol sa kanyang pagtrato sa mga katrabaho.
Matapos ang wastong pagsusuri, inalis siya sa tungkuling direktang nakikipagtrabaho kay Anton at kalaunan ay tinapos ang kanyang employment dahil sa mga napatunayang paglabag sa patakaran ng kumpanya.
Samantala, personal na kinausap ni Anton ang kanyang ina.
“Ma, mahal kita. Pero hindi ko na papayagang insultuhin mo si Maya.”
Nagalit si Donya Martina.
“Anak, gusto ko lang naman na maging presentable ang asawa mo!”
“Ma, ang pagiging presentable ay hindi nangangahulugang kailangang maging payat o perpekto. At hindi mo siya dapat pinahiya.”
“Mas pinipili mo siya kaysa sa sarili mong ina?”
“Hindi ito pagpili sa pagitan ninyo. Tungkol ito sa paggalang. Asawa ko si Maya at ina siya ng anak ko.”
Tahimik ang matanda.
“Kung gusto mong manatiling bahagi ng buhay namin, kailangan mong igalang siya.”
Hindi agad nagbago si Donya Martina.
Ngunit sa mga sumunod na linggo, unti-unti niyang naunawaang seryoso ang anak niya.
Isang araw, dumalaw siya sa bahay.
Nasa sala ako habang pinapatulog si Sofia.
Lumapit siya at umupo sa tapat ko.
“Maya, may gusto akong sabihin.”
Napatingin ako.
“Ano po iyon?”
“Pasensiya na sa mga nasabi ko noong gabi ng gala.”
Hindi ako agad sumagot.
“Hindi ko dapat ginamit ang katawan mo para ipahiya ka.”
Tahimik akong tumango.
“Salamat po sa paghingi ng tawad.”
“Mapapatawad mo ba ako?”
“Sa tamang panahon po. Pero kailangan ko munang makita na hindi na mauulit.”
Tumango siya.
“Naiintindihan ko.”
Sa unang pagkakataon, hindi niya ako pinilit na agad kalimutan ang nangyari.
Lumipas ang ilang buwan.
Nagsimula kaming mag-asawa ni Anton na maglaan ng regular na oras upang mag-usap nang walang cellphone, trabaho, o ibang taong nakikialam.
Dumalo rin kami sa marriage counseling upang matutuhan kung paano haharapin ang mga problema nang hindi sinasaktan ang isa't isa.
Unti-unti kong nabawi ang kumpiyansa ko.
Hindi dahil bigla akong pumayat.
Kundi dahil nagsimula akong tanggapin na ang katawan ko ay nagbago matapos ang isang napakahalagang bahagi ng buhay ko.
May mga araw pa ring hindi ako komportable sa aking hitsura.
Ngunit hindi ko na hinahayaang iyon ang magdikta ng aking halaga.
Isang taon matapos ang insidente, muling inimbitahan si Anton sa parehong gala.
Sa pagkakataong iyon, maaga siyang umuwi mula sa opisina.
Pagpasok niya sa kuwarto, nakita niya akong nakasuot ng simpleng dark blue evening gown.
“Wow,” sabi niya.
Napangiti ako.
“Bagay ba?”
Lumapit siya at hinawakan ang aking kamay.
“Bagay na bagay. Pero gusto kong malaman kung komportable ka.”
Tumango ako.
“Oo. Ako ang pumili nito.”
Ngumiti siya.
“Kung ganoon, handa na tayo.”
Bago kami umalis, dumaan kami sa silid ni Sofia.
Mahimbing siyang natutulog.
Hinaplos ko ang kanyang pisngi.
“Anak, balang araw, sana matutuhan mong mahalin ang sarili mo kahit ano pa ang sabihin ng ibang tao.”
Hinawakan ni Anton ang aking balikat.
“At sana matutuhan din niyang piliin ang mga taong rerespetuhin siya.”
Pagdating namin sa gala, magkahawak-kamay kaming pumasok.
May mga photographer na kumuha ng aming larawan.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi ko na iniisip kung paano ako titingnan ng mga tao.
Hindi ko kailangang maging pinakamaganda sa silid.
Hindi ko kailangang maging pinakamapayat.
Sapat nang alam kong hindi ako dapat ikahiya.
Habang nakaupo kami sa aming mesa, bumulong si Anton.
“Maya, salamat sa pagbibigay sa akin ng pagkakataong itama ang mga pagkakamali ko.”
Tiningnan ko siya.
“Anton, hindi natin mababago ang nangyari. Pero puwede nating piliing hindi na iyon ulitin.”
Ngumiti siya.
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, ngumiti rin ako nang walang takot.
Sa edad na 28, natutuhan kong ang pagmamahal sa sarili ay hindi nangangahulugang kailangan kong maging perpekto.
At ang tunay na pagmamahal sa asawa ay hindi lamang nasusukat sa matatamis na salita o engrandeng paghingi ng tawad sa harap ng maraming tao.
Nasusukat ito sa araw-araw na paggalang, pakikinig, at paninindigan.
ANG KATAWAN NG ISANG INA AY MAAARING MAGBAGO MATAPOS MANGANAK, NGUNIT HINDI NABABAWASAN ANG KANYANG DIGNIDAD, KAGANDAHAN, O KARAPATANG MAHALIN.
Noong gabing napunit ang gown ko, akala ko pati ang pagmamahal ng asawa ko ay tuluyan nang napunit.
Ngunit natutuhan naming hindi sapat ang pag-ibig kung walang respeto.
May you like
At higit sa lahat, natutuhan kong hindi ko kailangang hintaying sabihin ng ibang tao na maganda ako bago ko muling makita ang sarili kong halaga.
WAKAS.