UMUWI AKO MATAPOS ANG APAT NA TAONG MILITARY SERVICE AT NADATNANG MAY CANCER ANG ASAWA KO, PERO LABINTATLONG LIHAM ANG NAGBUNYAG NG KALUPITAN AT PAGTATAKSIL NG SARILI KONG PAMILYA

UMUWI AKO MATAPOS ANG APAT NA TAONG MILITARY SERVICE AT NADATNANG MAY CANCER ANG ASAWA KO, PERO LABINTATLONG LIHAM ANG NAGBUNYAG NG KALUPITAN AT PAGTATAKSIL NG SARILI KONG PAMILYA
Ako si Nathan. Apat na taon akong nagsilbi sa U.S. Army sa ibang bansa. Lagi akong nagpapadala ng pera at gumastos ng halos ₱5.9 milyon para sa bahay ng pamilya namin.
Buong tiwala akong aalagaan ng mama kong si Deborah ang asawa kong si Corinne.
Nang maaprubahan ang emergency leave ko, umuwi ako nang walang pasabi.
Pagdating ko, natuwa ako sa dalawang palapag na bahay, magandang gate at bagong-bagong pickup truck.
Pero sa likod ng bahay, nakita ko ang isang babaeng sobrang payat, nakasuot ng knitted cap at namumulot ng mga basag na pinggan.
“Hindi dapat nakikita 'yang kalbong babae kapag may bisita tayo!” sigaw ng kapatid kong si Kendra.
Ilang segundo bago ko nakilala ang sarili kong asawa.
Nang makita niya ako, umatras siya at tinakpan ang kanyang ulo. Maingat kong inalis ang kanyang sombrero.
Wala na ang maganda at mahaba niyang buhok.
Lumabas si Mama na nakasuot ng silk blouse at maraming gintong alahas. May bitbit namang designer bag si Kendra.
“Sinira niya ang buhok niya sa murang bleach. Sobra rin siyang mag-diet,” paliwanag ni Mama.
Tahimik lang si Corinne. Pero nang umangat ang manggas niya, nakita ko ang benda mula sa ospital at bakas ng suwero.
Nagkunwari akong naniwala.
Sinabi kong makakatanggap ako ng halos ₱23.6 milyon mula sa military benefits at deployment pay ko.
Biglang sumaya si Mama. Gusto niyang ipa-renovate ang kusina. Si Kendra naman ay nagplano nang bumili ng isa pang pickup at magbakasyon sa beach.
Wala ni isa sa kanilang nagtanong tungkol sa kalagayan ni Corinne.
Nang gabing iyon, natagpuan ko ang asawa ko sa isang mamasa-masang storage room. Manipis na kutson, mga panlinis at timba para sa tumutulong tubo ang naroon.
“Halos isang taon na akong natutulog dito. Ayaw na ako ni Mama mo sa itaas.”
Pagkatapos, ipinakita niya sa akin ang peklat mula sa biopsy.
“May cancer ako,” bulong niya.
Limang buwan na ang nakalipas nang matuklasan ng doktor ang tumor niya. Nakiusap siyang bigyan siya ni Mama ng ₱17,700 para makapagpatingin sa espesyalista, pero inakusahan siyang nagkukunwari.
Kinuha rin ni Kendra ang cellphone niya.
“Paano mo nabayaran ang biopsy?”
“Ibinenta ko ang buhok ko sa halagang ₱8,850. Iyon ang ipinambayad ko sa pamasahe at mga pagsusuri.”
Parang nadurog ang puso ko.
Kinunan ko ng litrato ang buong kuwarto at nagsimulang mag-impake ng mga damit niya.
Pero may inilabas si Corinne na plastic bag mula sa ilalim ng kutson.
Labintatlong sobre ang laman nito. Lahat ay nakapangalan sa akin, may selyo, pero walang naipadala.
“Ilang buwan kitang sinubukang kontakin. Sabi ng mama mo, ayaw mo na raw akong makausap.”
Binuksan ko ang unang sobre.
“Nathan, sinabi ng mama mo na may nakilala ka nang ibang babae. Hindi ako naniniwala. Please, tawagan mo ako.”
Sa sumunod na liham, ikinuwento niya kung paano siya pinalayas sa aming kuwarto.
Sa ikapito, humihingi siya ng tulong para makapagpatingin sa doktor.
Pero ang ikalabintatlong liham ang tuluyang dumurog sa puso ko.
“Nathan, hindi ko alam kung gaano pa kahaba ang buhay ko. Kung totoo mang hindi mo na ako mahal, gusto kong malaman mong hindi ako galit sa iyo. Salamat sa apat na taong pinangarap kong makauwi ka. Sana, bago ako mawala, makita pa kita kahit isang beses.”
Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.
Sa mga nakaraang buwan, paulit-ulit na sinasabi sa akin ni Mama na ayaw makipag-video call ni Corinne dahil may ibang lalaki na raw ito.
May ipinapadala pa siyang screenshots ng mga mensaheng diumano'y galing sa asawa ko.
Habang pinaniniwala niya akong pinagtataksilan ako ni Corinne, pinaniniwala naman niya itong iniwan ko na siya.
“Bakit nila ginagawa ito sa atin?”
May inilabas pang dokumento si Corinne.
Isang kasunduan na pilit nilang ipinapapirma sa kanya. Nakasaad doon na isinusuko niya ang anumang karapatan niya sa bahay at sa mga ari-arian naming mag-asawa.
“Sinabi ni Kendra na kapag pinirmahan ko ito, bibigyan nila ako ng pera para sa pagpapagamot.”
“Pinirmahan mo ba?”
Umiling siya.
“Bahay natin ito, Nathan. Pinangarap natin ito nang magkasama.”
Niyakap ko siya.
“Hindi mahalaga ang bahay. Ikaw ang mahalaga sa akin.”
Dinala ko agad si Corinne sa ospital. Natuklasan ng mga doktor na malubha ang kanyang malnutrisyon at kailangan niyang magsimula ng angkop na paggamot sa cancer sa lalong madaling panahon.
Habang nasa ospital siya, sinuri ko ang mga bank statement at transaksyon sa account na ipinagkatiwala ko kay Mama.
Mahigit ₱3.54 milyon sa perang inilaan ko para sa gastusin ng pamilya at pangangailangan ni Corinne ang ginamit sa mga alahas, sasakyan, bakasyon at iba pang personal na luho.
May mga mensahe rin sa lumang cellphone ni Corinne na narekober namin matapos itong maibalik.
Sa isa sa mga pag-uusap nina Mama at Kendra, nakasulat:
“Kapag tuluyan na silang naghiwalay, wala nang hahati sa perang ipinapadala ni Nathan.”
Hindi aksidente ang lahat.
Plano nilang sirain ang pagsasama namin para patuloy nilang makontrol ang pera ko.
Makalipas ang tatlong araw, bumalik ako sa bahay kasama ang abogado ko.
Masayang sinalubong ako ni Mama.
“Anak! Kailan darating ang ₱23.6 milyon?”
Inilapag ko sa mesa ang labintatlong liham.
“Walang darating na pera, Mama. Gusto ko lang malaman kung pera pa rin ang iisipin ninyo kahit nakita ninyong halos hindi na makatayo ang asawa ko.”
Biglang namutla si Kendra.
“Siya ang nagsinungaling sa iyo!”
Inilabas ko ang mga bank statement at kopya ng kanilang mga mensahe.
“Pati ba ang mga ito, kasinungalingan?”
Hindi na siya nakasagot.
Nagsimulang umiyak si Mama.
“Anak, mama mo ako. Lahat ng ginawa ko ay para sa pamilya natin.”
“Pamilya rin si Corinne. Pero hinayaan mo siyang magutom at magkasakit habang suot mo ang mga alahas na binili gamit ang perang para sa kanya.”
Inalis ko ang kanilang access sa mga account ko at sinimulan ang legal na proseso upang mabawi ang mga perang maling ginamit at maibalik sa amin ang buong kontrol sa bahay.
Nagsampa rin kami ng kaukulang reklamo batay sa mga ebidensiya ng panlilinlang at pamimilit.
Pero higit sa lahat, tiniyak kong hindi na muling mapapalapit sina Mama at Kendra kay Corinne nang walang pahintulot niya.
Sa mga sumunod na buwan, sumailalim ang asawa ko sa operasyon at iba pang kinakailangang paggamot.
Ako ang naghahanda ng pagkain niya, naghahatid sa kanya sa ospital at humahawak sa kamay niya kapag natatakot siya.
Minsan, habang nakahiga siya sa kama, bigla niyang sinabi:
“Pasensya na kung hindi na ako kasingganda ng dati.”
Hinalikan ko ang kanyang noo.
“Corinne, apat na taon akong nangarap na mayakap ka ulit. Hindi ang buhok mo ang hinahanap ko. Ikaw.”
Makalipas ang labing-apat na buwan, sinabi ng kanyang oncologist na wala nang nakikitang aktibong cancer sa mga pagsusuri, bagaman kailangan pa rin niyang regular na magpatingin.
Unti-unti ring bumalik ang kanyang lakas at tumubo ang kanyang buhok.
Ibinenta namin ang malaking bahay. Bumili kami ng mas maliit na tahanan na may magandang hardin, malayo sa mga taong nanakit sa kanya.
Isang umaga, nadatnan ko siyang nagdidilig ng mga bulaklak.
May maikli na siyang buhok at nakangiti siya sa sikat ng araw.
Iniabot ko sa kanya ang isang sobre.
“Ano ito?”
“Ang sagot ko sa mga liham mo.”
Binuksan niya iyon.
Ilang salita lamang ang nakasulat sa papel.
“Corinne, nakauwi na ako. At sa pagkakataong ito, hindi na kita hahayaang maghintay nang mag-isa.”
Napaluha siya at niyakap ako.
Apat na taon akong nagsuot ng uniporme upang ipagtanggol ang aking bansa.
May you like
Pero ngayon, ang pinakamahalagang pangako ko ay ang protektahan ang babaeng halos mawalan ng buhay habang hinihintay ang aking pagbabalik.
WAKAS.